Γράφει:

IPPC: Οι πράσινοι ιππότες…

Η Διακυβερνητική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Αλλαγές (IPPC) ιδρύθηκε το 1988 από τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό και το Πρόγραμμα για το Περιβάλλον των Ηνωμένων Εθνών, κατόπιν αιτήματος της Ομάδας των Επτά (τότε) περισσότερο αναπτυγμένων χωρών.

Η IPPC απαρτίζεται κυρίως από εμπειρογνώμονες οι οποίοι αποτιμούν και συνδυάζουν τις ανεξάρτητες επιστημονικές πληροφορίες και έρευνες που πραγματοποιούνται από ειδικούς επιστήμονες σε ολόκληρο τον κόσμο αναφορικά με τις κλιματικές αλλαγές. Οι εκθέσεις της IPPC αποτελούν ουσιαστικά το αποτέλεσμα σύνθετων διαβουλεύσεων και αναλύσεων ανάμεσα στις αντιπροσωπείες των συμμετεχόντων κρατών και έχουν σαν στόχο την παροχή μίας συνεκτικής βάσης γνώσεων στα κέντρα λήψεως πολιτικών αποφάσεων.

Η IPPC έχει προχωρήσει από το 1990 στην έκδοση τεσσάρων συνολικά εκθέσεων-αξιολογήσεων σχετικά με την κλιματική αλλαγή. Τα πορίσματα και οι υποδείξεις των πρώτων δύο αξιολογήσεων (1990, 1995), αποτέλεσαν καθοριστικό παράγοντα στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην υιοθέτηση του πρωτοκόλλου του Κιότο το 1997. Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Κιότο, τα αναπτυγμένα κράτη είναι υποχρεωμένα να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 5,2% έως την περίοδο 2008-2012 (πρώτη περίοδο δεσμεύσεων) σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990. Για το σκοπό αυτό το Πρωτόκολλο του Κιότο επέβαλε ειδικότερους στόχους μείωσης ή περιορισμού των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου σε κάθε κράτος ξεχωριστά. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, το Πρωτόκολλο του Κιότο διαθέτει τους «ευέλικτους μηχανισμούς». Οι ευέλικτοι μηχανισμοί είναι οι εξής:

• Διαπραγμάτευση δικαιωμάτων εκπομπών (“εμπόριο ρύπανσης”)

Μία χώρα, δηλαδή, που έχει πετύχει το στόχο του Πρωτοκόλλου μπορεί να προχωρήσει σε περαιτέρω μειώσεις των εκπομπών της και να “πουλήσει” αυτή τη μείωση σε άλλη χώρα που αντιμετωπίζει δυσκολίες στο να πετύχει το στόχο της.

• Δέσμευση CO2 από φυσικές καταβόθρες (δάση)

Τα δάση, μαζί με τους ωκεανούς, θεωρούνται ως οι σημαντικότερες “καταβόθρες άνθρακα”, ως οι κατ’ εξοχήν φυσικοί μηχανισμοί, δηλαδή, που δεσμεύουν το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα. Στο Πρωτόκολλο υπάρχει συγκεκριμένη πρόβλεψη έτσι ώστε, όταν κάποιες χώρες ενισχύουν με τη δράση τους τη δέσμευση CO2 από φυσικές καταβόθρες, οι δεσμευόμενες ποσότητες ρύπων να προσμετρώνται υπέρ των χωρών αυτών στο εθνικό “ισοζύγιο άνθρακα”.

• Δημιουργία ενός μηχανισμού καθαρής ανάπτυξης

Ο μηχανισμός καθαρής ανάπτυξης παρέχει ένα “κίνητρο” σύμφωνα με το οποίο οι βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες μπορούν να χρηματοδοτήσουν προγράμματα μεταφοράς τεχνογνωσίας στις αναπτυσσόμενες χώρες και ως αντιστάθμισμα να καρπωθούν μέρος της μείωσης των εκπομπών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, κερδίζουν “πόντους άνθρακα” που τους επιτρέπουν να αυξήσουν το δικό τους ισοζύγιο άνθρακα.

Αρνητικό παράγοντα στις προσπάθειες για προώθηση των αλλαγών που προβλέπει το πρωτόκολλο του Κιότο αποτελεί το γεγονός ότι δεν προβλέπονται στόχοι για την Κίνα και την Ινδία, ενώ ο στόχος του -5,2% είναι αναιμικός, αν σκεφτεί κανείς ότι απαιτείται μείωση 60 – 80% των αερίων του θερμοκηπίου για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.

Στην τελευταία διακυβερνητική διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τις κλιματικές αλλαγές που πραγματοποιήθηκε στο Μπαλί, τον περασμένο Δεκέμβριο, οι επιστήμονες προέβλεψαν ότι, αν δεν

αναληφθεί δράση, οι εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου θα έχουν διπλασιαστεί μέχρι το 2030. Σε περίπτωση που οι εκτιμήσεις αυτές επαληθευτούν, τότε μέχρι το 2100 η παγκόσμια θερμοκρασία θα αυξηθεί από 1,1 έως 6,4 βαθμούς Κελσίου, η στάθμη των θαλασσών θα ανεβεί από 18 έως 58 εκατοστά μέχρι το τέλος του αιώνα, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι δεν θα έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό και πρώτες ύλες και περίπου 30% των καταγεγραμμένων ειδών θα αντιμετωπίσουν αυξημένο κίνδυνο εξαφάνισης. Η IPPC κάλεσε τις κυβερνήσεις να δράσουν άμεσα, προκειμένου να αποτρέψουν τα χειρότερα, και συγκεκριμένα να περικόψουν δραστικά τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου μέσα από συγκεκριμένους μηχανισμούς και μέτρα.

Επιπτώσεις κλιματικών αλλαγών ανά περιοχή

13η διακυβερνητική διάσκεψη για τις κλιματικές αλλαγές, Μπαλί, Δεκέμβριος 2007

Ευρώπη: Διαφοροποίηση του κλίματος – υποχώρηση των πάγων, μείωση των χιονοπτώσεων, αύξηση της στάθμης των θαλάσσιων υδάτων, εξαφάνιση ειδών.

Αφρική: Μέχρι το 2020, 75-250 εκατ. άνθρωποι δεν θα έχουν άμεση πρόσβαση σε πόσιμο νερό, μείωση σοδειών λόγω μείωσης βροχοπτώσεων.

Ασία: Πλημμύρες λόγω ανόδου στάθμης των θαλάσσιων υδάτων αλλά και υπερχείλισης των ποταμών.

Αυστραλία: Μείωση βιοποικιλότητας σε οικολογικούς παραδείσους (μεγάλος κοραλλιογενής ύφαλος, υδροβιότοπος Κουίνσλαντ), μείωση υδάτινων πόρων.

Λατ. Αμερική: Αντικατάσταση τροπικών δασών από σαβάνες στην ανατολική Αμαζονία, σημαντική απώλεια της βιοποικιλότητας, μείωση της παραγωγικότητας σε πολλές σοδειές.

Βορ. Αμερική: Αυξημένη ζήτηση για υδάτινους πόρους λόγω υπερθέρμανσης στα δυτικά όρη.

Πολικές περιοχές: Μείωση πάχους και έκτασης παγετώνων και επιπλεόντων πάγων, αλλαγές στα φυσικά οικοσυστήματα.

Νησιά: Άνοδος της στάθμης της θάλασσας, πλημμύρες, θύελλες, διάβρωση και κίνδυνοι για παράκτιες περιοχές, απειλή ζωτικών υποδομών και οικισμών.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>