Γράφει:

Η μοναξιά ενός Προέδρου

Τους τελευταίους μήνες της θητείας του ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο κ. Παπαδόπουλος, βίωσε έντονα στιγμές εγκατάλειψης. Οι πρώην ισχυροί εταίροι του στη διακυβέρνηση της χώρας αποφάσισαν να διεκδικήσουν την Προεδρία του κράτους. Η απόφαση του ΑΚΕΛ δεν βασίστηκε τόσο στην επιθυμία για εξουσία όσο στην επιθυμία για απαγκίστρωση από την «αρνητική εικόνα» του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν άντεξε την εσωκομματική πίεση, κυρίως τη διαμαρτυρία και τα «μουρμουρητά» κάποιων στελεχών του κόμματος. Όπως, βεβαίως, δεν άντεξε ούτε το στενό «πρέσιγκ» ξένων παραγόντων, οι οποίοι τον συμβούλευαν να μη φορτωθεί άλλο τις ευθύνες του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Κυπριακό. Ήδη από το 2004, η ηγεσία των Τουρκοκυπρίων κατηγορούσε τον κ. Χριστόφια ότι συνεργάζεται και στηρίζει έναν «εθνικιστή». Έστω και αν γνώριζε ότι πολλά από αυτά που λέγονταν ή διαδίδονταν ήταν υπερβολικά, και ίσως άδικα για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο συμψηφισμός των θετικών και των αρνητικών δεδομένων έδειξε την πόρτα της εξόδου.

Ακολούθησε η σύγκρουση. Οι ανάγκες της προεκλογικής εκστρατείας δεν θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν παρά μόνο εάν όλες αυτές οι κατηγορίες δεν αναδεικνύονταν ως οι «πραγματικοί λόγοι» που συνηγορούσαν στην αυτόνομη διεκδίκηση της Προεδρίας του κράτους από το Δημήτρη Χριστόφια. Η βεβαιότητα της πρόκρισης στο δεύτερο γύρο, από τη μια, και η επιθυμία προσέλκυσης αριστερών ψηφοφόρων, από την άλλη, δεν επέτρεψαν στον κ. Παπαδόπουλο να απαντήσει στον κ. Χριστόφια και στο επιτελείο του όπως ίσως να ήθελε να απαντήσει. Αυτό, όμως, στοίχισε στον κ. Παπαδόπουλο. Η επικοινωνιακή τακτική του επιτελείου Χριστόφια πέτυχε.

Το θέμα της εγκατάλειψης ίσως να μην ενοχλούσε και τόσο τον κ. Παπαδόπουλο. Άλλωστε και ο ίδιος έδειξε πολλές φορές ότι δεν τον ενοχλεί η «πολιτική μοναξιά». Αντίθετα, ακολουθούσε πάντα το δρόμο που ο ίδιος θεωρούσε ορθό και διεκδικούσε αυτά που πίστευε ότι εξυπηρετούσαν τον τόπο. Το βράδυ της 17ης Φεβρουαρίου, όμως, τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για τον κ. Παπαδόπουλο. Μπροστά στην απροσδόκητη αποτυχία είδε το επιτελείο του να καταρρέει και τις ηγεσίες των μεγάλων κομμάτων που τον στήριζαν, συμπεριλαμβανομένου και του δικού του κόμματος, να τον εγκαταλείπουν για να διεκδικήσουν ένα μερίδιο στη νέα εξουσία.
Ο κ. Χριστόφιας, ως νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, απ’ ό,τι φαίνεται δεν νιώθει καθόλου μοναξιά. Αντίθετα, η ανάδειξή του στην Προεδρία έγινε με τους καλύτερους οιωνούς. Συγκυβέρνηση και αντιπολίτευση εξέφρασαν την ετοιμότητά τους να στηρίξουν τον νέο Πρόεδρο. Όπως, επίσης, η διεθνής κοινότητα, μετά από μια σύντομη περίοδο προβληματισμού για τις ιδεολογικές καταβολές του νέου προέδρου, αγκάλιασε την εκλογή του κ. Χριστόφια με θέρμη και ενθουσιασμό. Όμως, ο ίδιος πρέπει να διέκρινε ήδη τη χαλαρότητα με την οποία τον στηρίζουν το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕ σε θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης και την στάση του ΔΗΣΥ, ο οποίος περιμένει την πρώτη κρίση για να εκδηλώσει την αντιπολιτευτική του γραμμή. Όπως, επίσης, θα έχει διακρίνει τη διάθεση όλων όσοι τον επευφήμησαν στο εξωτερικό, και οι οποίοι έχουν την πεποίθηση ότι θα κάνει κάποιες υποχωρήσεις από τις «άτεγκτες θέσεις» του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Πολλά συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από τις προεδρικές εκλογές του 2008. Ένα χρήσιμο δίδαγμα είναι ότι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι έτοιμος να παραμείνει μόνος και μετά πολλών, κυρίως μπροστά σε δύσκολα διλήμματα και αποφάσεις, τόσο για την ευημερία του λαού του όσο και για την αντιμετώπιση του κυπριακού προβλήματος.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>