Γράφει:

Βιβλίο: Στο καφέ της χαμένης νεότητας

της Χριστιάνας Φρυδά

“Από τις δύο εισόδους του καφέ, επέλεγε πάντα την πιο στενή, αυτή που ονομάζαμε πόρτα της σκιάς.” Μέσα από αυτή την ’είσοδο’ επιλέγει να μπάσει τον αναγνώστη ο Patrick Modiano στο τελευταίο του μυθιστόρημα, δίνοντας ευθύς εξ αρχής την ατμόσφαιρα και το στίγμα του ’μοντιανικού’ σύμπαντος. Το ομιχλώδες τοπίο, τη μελαγχολία και το μυστήριο που αναπόφευκτα προκαλεί η βουβή, συγκρατημένη σαν από φόβο, διακίνηση άπιαστων σκιών και φαντασμάτων που αλαφροπατούν στα γήινα. Ο συγγραφέας δίνει πνοή στις χαμένες πλέον γειτονιές του Odιon στο Παρίσι της δεκαετίας του ’60 και στο καφέ Condι, όπου σύχναζαν οι νεαροί μποέμ της εποχής. Ο χώρος, παράξενο σταυροδρόμι, όπου συναντιούνται υπαρκτά και φανταστικά πρόσωπα και γεννιούνται ιδέες, λειτουργεί σαν σημείο αναφοράς, το μόνο ίσως του μυθιστορήματος. Μέσα από τις θορυβώδεις συνευρέσεις στο Condι και στις γειτονιές που το περιτριγυρίζουν, καθώς και μέσω μιας ενδιαφέρουσας εναλλαγής στην αφήγηση τεσσάρων ηρώων, ο συγγραφέας ταξιδεύει τον αναγνώστη στα μονοπάτια της ζωής της μυστηριώδους Λούκι.
Στο μυθιστόρημα εντοπίζονται όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία της γραφής του Μοντιανό, δεδομένο στη βάση του οποίου θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως ο συγγραφέας δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Ωστόσο, αφού κανείς αποδεχτεί τον παριζιάνικο ’κόσμο’ του Μοντιανό, την ελλειπτική αφήγηση και την απουσία δραματικής εξέλιξης στην ιστορία ως δεδομένα, μπορεί να εστιάσει την προσοχή του στην ποίηση και στην εσωτερικότητα που διέπει το ’μοντιανικό’ λόγο. Ο συγγραφέας πραγματεύεται την έννοια (κυριολεκτική και μεταφορική) των ”ουδέτερων ζωνών”, των ενδιάμεσων αυτών χώρων (no man’s land) που υπήρχαν στο Παρίσι, όπου ο καθένας βρισκόταν ”στα σύνορα των πάντων, σε μετάβαση, σε εκκρεμότητα”. Σε αυτό τον ενδιάμεσο χώρο, μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, η έννοια των ”σημείων αναφοράς”, τα οποία ο καθένας αναζητεί ”στο κέντρο γραμμών διαφυγής και χαμένων οριζόντων σε αυτή τη ζωή που κάποτε μας φαίνεται σαν μεγάλο επιφανειακό πεδίο”, προσλαμβάνει ιδιαίτερη σημασία. Τα σημεία αναφοράς, τα συμπτωματικά, στη δίνη της απόδρασης, της φυγής, συναπαντήματα που ο καθένας επιδιώκει να καταστήσει σταθερούς δεσμούς, εμποτίζονται από το συγγραφέα με ένα άρωμα νοσταλγίας για τη χαμένη νεότητα. Αυτά αποτελούν την εστία της Αέναης Επιστροφής, το χώρο συμφιλίωσης σκιών και υπαρκτής πραγματικότητας.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>