Γράφει:

Θέατρο: Ευριπίδη, «Τρωάδες», Εθνικό Θέατρο, Λονδίνο

της Κατερίνας Γκότση

Αντιφατικές είναι οι απόψεις που εκφράζονται σχετικά με την τελευταία σκηνοθετική δουλειά της Katie Mitchell, με κεντρικό άξονα τον ρόλο και τα όρια του σκηνοθέτη.

Στην πρόσφατη παράσταση των «Τρωάδων» για το Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, σε μετάφραση Don Taylor, οι αρχόντισσες της Τροίας με σύγχρονα βραδινά φορέματα και περίτεχνες κομμώσεις βρίσκονται τρομοκρατημένες σε ένα γυμνό, βιομηχανικό σκηνικό με τεράστιες μεταλλικές πόρτες που κλείνουν με κρότο, και ήχους από βόμβες που συνταράσσουν. Κριτικές μέτριες δεν υπάρχουν: είτε αποδέχεται κανείς την ελευθερία του σκηνοθέτη να αναπλάθει κατά την κρίση του ένα κλασικό έργο εκσυγχρονίζοντας την παράσταση ώστε να αναπαράγει την ατμόσφαιρα που θα δημιουργούσε σήμερα μια ανάλογη κατάσταση, είτε πιστεύει ότι ο ρόλος του είναι να υπηρετεί το συγγραφέα αναπαράγοντας την εποχή του. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά για δύο διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μπορεί ένας σκηνοθέτης να μείνει πιστός στο κείμενο. Το τι είναι κάθε φορά πιο αποτελεσματικό είναι θέμα της εκάστοτε παράστασης, αλλά και της οπτικής και των όποιων προκαταλήψεων έχει ο θεατής.

Αν υπάρχει, όμως, ένα προσόν της παράστασης το οποίο αναγνωρίζουν και οι πιο σκληροί επικριτές της είναι η μοναδική της ατμόσφαιρα: μέσα σε μια ψυχρή αποθήκη, σε ένα μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στο πολυτελές παρελθόν τους και στο ζοφερό μέλλον τους ως δούλες σε ξένο τόπο, οι Τρωάδες αντιστέκονται με μανία, προσπαθώντας την ίδια στιγμή να κρατήσουν κάποια από την αξιοπρέπεια του παρελθόντος. Χορεύουν, σαν σε όνειρο, σε ρυθμούς που μοιάζουν με απόηχους της αλλοτινής αρχοντιάς τους αλλά χωρίς παρτενέρ διορθώνουν το κραγιόν τους, αλλά δεν μπορούν να επαναφέρουν το χαμόγελο. Η αναπαράσταση του βίαιου τρόπου με τον οποίο διακόπτεται η ροή της ζωής τους από ένα ανεπάντεχο χτύπημα είναι συγκλονιστική και ίσως, αν αντιμετωπιζόταν η παράσταση ανεξάρτητα από την αυθεντία που αυτόματα συνεπάγεται ένα κλασικό κείμενο, να ήταν λιγότερο έντονες οι, κάποτε, δυσμενείς κριτικές.
διορθώνουν το κραγιόν τους, αλλά δεν μπορούν να επαναφέρουν το χαμόγελο. Η αναπαράσταση του βίαιου τρόπου με τον οποίο διακόπτεται η ροή της ζωής τους από ένα ανεπάντεχο χτύπημα είναι συγκλονιστική και ίσως, αν αντιμετωπιζόταν η παράσταση ανεξάρτητα από την αυθεντία που αυτόματα συνεπάγεται ένα κλασικό κείμενο, να ήταν λιγότερο έντονες οι, κάποτε, δυσμενείς κριτικές.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>