Γράφει:

Παιδικά Όνειρα

του Κώστα Μόντη, νεώτερου

Εκεί απέναντι από το παλιό εκκλησάκι του Αγίου Δομετίου, κρυμμένο πίσω από τα καταστήματα, κείται ένα ερείπιο. Εκείνο το ερείπιο ήταν ο χώρος συνάντησης των παιδιών της ηλικίας μου. Ήταν το παλιό γήπεδο της ΕΝΑΔ, της τοπικής ομάδας του ημικατεχόμενου προαστίου της Λευκωσίας. Εκεί αφήσαμε πολλά όνειρα παιδικά και αναμνήσεις. Όνειρα σαν εκείνα που κάναμε όλα τα ελληνόπουλα της εποχής εκείνης, μετά τον θρίαμβο της εθνικής μπάσκετ του ’87.

Εκεί παίζαμε το αγαπημένο μας άθλημα, απλά και αγνά, σαν παιχνίδι. Δεν υπήρχαν πολλοί χώροι για παιχνίδι τότε. Δεν υπήρχαν πάρκα στην περιοχή, ούτε άλλοι δημόσιοι οργανωμένοι χώροι και πλατείες. Είχαμε όμως το ανοιχτό της ΕΝΑΔ, μια μπάλα του μπάσκετ και το ποδήλατό μας. Μαζευόμασταν καθημερινά δεκάδες παιδιά, που δεν ζητούσαν ακριβές κονσόλες ηλεκτρονικών παιχνιδιών, κινητά τηλέφωνα, ηλεκτρονικούς υπολογιστές κ.α., σαν τα σημερινά παιδιά, αλλά μια μπάλα, ένα ποδήλατο.

Τον καιρό εκείνο παίζαμε και με παιδιά από άλλες γειτονιές, που είχαν έδρα τους άλλα γήπεδα (σήμερα είναι κι αυτά ερείπια, πολυκατοικίες, καφετέριες και οικόπεδα), κοινωνικοποιούμασταν και ανταγωνιζόμασταν, με μια παιδική ευγενική άμιλλα! Ήμασταν κομμάτι μιας μικρογραφικής κοινωνίας, παιδικής. Και παίζαμε μέχρι να νυχτώσει, κάθε μέρα τις μέρες του καλοκαιριού!

Σήμερα, περνώ συχνά βράδυ με το αμάξι μου στο νέο πλακόστρωτο δρόμο για αυτοκίνητα που πρόσφατα έφτιαξε ο Δήμος Αγίου Δομετίου, βλέπω το εκκλησάκι φωτισμένο πια (έργο του Δήμου αμέσως μετά τις Δημοτικές εκλογές) και παραδίπλα στο στενό, οι δρόμοι να ξαναφτιάχνονται και να πλαταίνουν κι άλλο (νομίζω είναι η έκτη φορά που γίνονται οδικά έργα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια). Από την άλλη, όπως βλέπω τον τοίχο όπου κάποτε ήταν το ανοιχτό της ΕΝΑΔ, συλλογίστηκα, πού παίζουν τα παιδιά σήμερα; Ούτε σήμερα δεν έχουμε ένα πάρκο, μια πλατεία! Στο περίπτερο πιο πέρα βλέπω δυο δεκαπεντάχρονα, με τα τσιγάρα, τα energy ποτά και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια χειρός! Σ’ εκείνο το περίπτερο πού’ χε 50 παιδιά εκεί έξω, 15 μπάλες και πολλές παιδικές φωνές. Εκεί ακριβώς που κάθονται τα δυο emo και λογομαχούν ποιος είναι καλύτερος στο μπάσκετ του ηλεκτρονικού παιχνιδιού που κρατάν στο χέρι! Άραγε αυτά φταίνε αν γίνονται ξεφτέρια στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και στο ίντερνετ; Άραγε αυτά φταίνε που γίνονται αντικοινωνικά, αντιδραστικά και πολλές φορές καταθλιπτικά; Άραγε ποιος μπορεί να βγάλει έξω από τους τέσσερις τοίχους του TV room τα σημερινά παιδιά;

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>