Γράφει:

Το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και η Κύπρος

του Αχιλλέως Αιμιλιανίδη

Ο πολιτικός πολιτισμός της ΕΕ οριοθετείται από τον πολιτικό πολιτισμό των κρατών μελών της. Ο δεύτερος θέτει όρια στην ανάπτυξη και ολοκλήρωση του πρώτου. Η συζήτηση επομένως για το θεσμικό και συνταγματικό μέλλον της ΕΕ θα παραμένει πάντοτε ατελής, χωρίς την παράλληλη διεξαγωγή συζήτησης αναφορικά με το θεσμικό και συνταγματικό μέλλον των εθνικών κρατών μελών. Είναι μέσα σε αυτά τα πλαίσια που θα πρέπει να γίνει κατανοητή η σημασία της κρατικής ανεξαρτησίας και οντότητας μέσα στην ΕΕ. Η ομοσπονδοποίηση ή και οποιαδήποτε άλλη μορφή υπέρβασης των κρατικών δρώντων μέσα στα πλαίσια της ΕΕ ξεκινά υποχρεωτικά από τα ίδια τα κράτη στο σύνολό τους και από την αντιπαράθεση των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων τους.

Το πρόβλημα στην προσπάθεια της ΕΕ για αυτοτέλεια, πηγάζει πρωτίστως από το γεγονός ότι ο ευρωπαίος πολίτης νιώθει να απομακρύνεται διαρκώς από μια ΕΕ που φαίνεται να ενδιαφέρεται ελάχιστα για τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών της και που φαίνεται ανήμπορη να χαράξει αυτόνομη εξωτερική πολιτική σε σχέση με τις ΗΠΑ. Η ΕΕ καλείται επομένως να δώσει μια μεγάλη μάχη: να επαναφέρει τον πολίτη στο προσκήνιο της πολιτικής. Κάτι το οποίο δεν διευκολύνει η αλαζονική στάση απέναντι στους λαούς της Ευρώπης, μιας ΕΕ που αποφεύγει την συμμετοχική δημοκρατία και θεωρεί εκ των προτέρων ως εσφαλμένη οποιαδήποτε λαϊκή άρνηση των βουλήσεων των τεχνοκρατών των Βρυξελλών.

Θα πρέπει να καταστεί επομένως, συνείδηση ότι η διαμόρφωση της ΕΕ εξαρτάται από τη συμμετοχή των κρατών μελών και σε τελική ανάλυση των πολιτών. Είναι γεγονός ότι ως Κύπρος η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μας έχει προβληματίσει ακόμα επαρκώς. Αν εξαιρέσει κάποιος τη διαφορά οράματος αναφορικά με την αξιοποίηση της ΕΕ ως προς τη λύση του κυπριακού, τα κυριότερα ζητήματα που απασχολούν τους ευρωπαίους πολίτες δεν έχουν ακόμα συζητηθεί. Σε αυτό έχουμε ευθύνη ως κοινωνία. Ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να διαφωνήσει με τις κατεστημένες απόψεις αναφορικά με την ΕΕ, καθώς και να διεκδικήσει μια διαφορετική ΕΕ. Για να το πράξει όμως θα πρέπει να ενημερωθεί.

Η κυπριακή κοινωνία καλείται επομένως να αντιληφθεί τη βασική ελάχιστη προϋπόθεση που απαιτείται από ένα κράτος μέλος της ΕΕ, εφόσον θέλει να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση του νέου ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Η προϋπόθεση αυτή είναι η διεκδίκηση των κρατικών συμφερόντων με παράλληλο όραμα μεταβολής της ευρωπαϊκής κοινωνίας σε κοινωνία ελεύθερων και ίσων πολιτών, οι οποίοι αυτόνομα καλούνται να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους και να διαμορφώσουν το κοινό ευρωπαϊκό μέλλον. Τους πολίτες αυτής της κατηγορίας θα μπορούσαμε δίκαια να ονομάσουμε ευρωπανθρώπους (ευρώπη + άνθρωπος), θιασώτες δηλαδή μιας Ευρώπης κοινών πολιτικών, πολιτιστικών, θεσμικών, οικονομικών και γεωπολιτικών αξιών.

Αντίθετα οι θιασώτες μιας ΕΕ, η οποία στηρίζεται στην επιβολή των ισχυρών κρατών επί των λεγόμενων μικρών κρατών ακολουθούν σήμερα μια διαφορετική προσέγγιση. Διακηρύττουν το θάνατο του έθνους κράτους, επιθυμώντας την επικράτηση των ισχυρότερων εθνών κρατών επί των λιγότερο ισχυρών, οραματίζονται μια Κύπρο ανανοποιημένη και ανίσχυρη να εκφράσει πολιτικό λόγο μέσα στα πλαίσια της ΕΕ, επιθυμούν μια ΕΕ λιγότερο πολιτικοποιημένη και περισσότερο οικονομική οντότητα με ισχυρό κεντρικό διοικητήριο. Τους πολίτες της κατηγορίας αυτής θα μπορούσαμε δίκαια να ονομάσουμε ευρανθρώπους (ευρώ + άνθρωπος), θιασώτες δηλαδή μιας Ευρώπης κατ’ επίφαση ομόσπονδης πολιτικής οντότητας και στην πραγματικότητα όργανο του ιμπεριαλισμού και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>