Υστερόγραφο

Η πρόσφατη κοινή δήλωση του Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ επαναβεβαίωσε τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης ως προς την επίλυση του κυπριακού: δηλαδή την προσκόλληση στη φιλοσοφία του σχεδίου Ανάν και στη διευθέτηση στη βάση του ισότιμου φυλετικού διαχωρισμού επί του εδάφους, όπως αυτός προέκυψε από την τουρκική εισβολή του 1974. Τρία είναι τα στοιχεία που συνηγορούν σε αυτό το συμπέρασμα: η έννοια του συνεταιρισμού, η έννοια των ισότιμων συνιστώντων κρατών και η αποφυγή αναφοράς στις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκ των υστέρων βέβαια η κυβέρνηση επιχείρησε να τα «μαζέψει» λίγο, ξεκαθαρίζοντας ότι η λύση δε θα βασίζεται σε «νέο συνεταιρισμό» και παρθενογένεση, αλλά θα είναι συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή του «υπάρχοντος συνεταιρισμού».

Μια πρώτη παρατήρηση αφορά στον ίδιο τον Πρόεδρο. Η εκλογή του στο ύπατο αξίωμα χωρίς να έχει εξαναγκαστεί σε παζάρια αρχών σε ό,τι αφορά την επιδιωκόμενη λύση του κυπριακού, του επιτρέπει να προωθεί απρόσκοπτα το όραμά του για το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε αντίθεση με την ιδιοτελή οπισθοχώρησή του από το σχέδιο Ανάν κατά την περίοδο του δημοψηφίσματος, αυτή τη φορά δείχνει αποφασισμένος να επιμείνει μέχρι τέλους στη συνταγή του πρώην Γενικού Γραματέα του ΟΗΕ και της Βρετανίας. Βέβαια το κατά πόσον θα πρόκειται για νέο συνεταιρισμό ή όχι, η συζήτηση είναι πέρα για πέρα ανούσια: από τη στιγμή που, κατά την κοινή δήλωση, θα προκύψει έναν νέο κράτος με δύο ισότιμες, φυλετικά συμπαγείς, και (το πιο σημαντικό) συνιστώσες διοικήσεις στα πλαίσια ενός μόνιμου εδαφικου διαχωρισμού όπως τον επέβαλε η Τουρκία, τότε πρόκειται εξ’ ορισμού για ένα νέο συνεταιρισμό. Όλα τα υπόλοιπα εναπόκεινται σε ευφάνταστα επικοινωνιακά τρικ, που αποσκοπούν στο «χρύσωμα του χαπιού».

Μια δεύτερη παρατήρηση αφορά στις αντιδράσεις που η κοινή δήλωση προκάλεσε. Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι το περιεχόμενο της κοινής δήλωσης δυσαρέστησε πολλούς, κυρίως στις τάξεις της «αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης», σε αντίθεση με τη «συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση» που δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό της για την εξέλιξη. Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: από τη στιγμή που ο Πρόεδρος εμμένει με αφοσίωση στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, την οποία αποδέχεται το σύνολο σχεδόν της πολιτικής ηγεσίας, τι είναι αυτό που ξένισε όσους αντέδρασαν; Μήπως στην κοινή δήλωση δεν ξεκαθαρίζεται ότι συζητούμε στη βάση μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας; Μήπως κάποιοι τη φαντάζονται με διαφορετικό «φόρεμα» από αυτό που της φόρεσαν οι κύριοι Χριστόφιας και Ταλάτ; Μήπως έχει ποτέ διατυπωθεί μια διαφορετική ερμηνεία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας από αυτή που βλέπουμε σήμερα να διαγράφεται; Ποια είναι, επιτέλους, η πολυθρύλητη “ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο”; Αν λοιπόν κάποιοι δεν αποδέχονται το περιεχόμενο που φαίνεται να αποδίδει ο Πρόεδρος στη μορφή αυτή της επιδιωκόμενης λύσης, τότε έχουν δύο επιλογές: είτε να διατυπώσουν τη δική τους εναλλακτική ερμηνεία, είτε να διαφοροποιηθούν πλήρως από την επιλογή της διζωνικής. Και μια πρόταση: όποια και αν είναι η επιλογή τους, καλύτερα να βιαστούν…

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>