Γράφει:

Τα κακώς κείμενα: Επί ξυρού ακμής

του Γιάννη Σπανού

Υπέρτατο υπαρξιακό χρέος μας είναι η σημαιοφορία της ελευθερίας και η διακήρυξη της στο λαό, στην πολιτική ηγεσία, στους Έλληνες και στους ξένους, σε φίλους και εχθρούς. Δεν έχουμε δικαίωμα να δεσμεύσουμε την πατρίδα μας με μια άδικη συνθήκη που θα οδηγήσει σε άλλους εφιάλτες.

Ασφαλέστατα και υπάρχει θέμα πρώτων ενόχων, δραστών και συνεργών, για το ιστορικό κακούργημα της εισβολής και της παρατεινόμενης τουρκικής κατοχής της πατρίδας μας. Τα εγκλήματα και της ενοχής και της συνέργειας και της ανοχής είναι αποδεδειγμένα, τεκμηριωμένα και ουρλιάζουν. Αλλά υπάρχουν, δυστυχώς, και οι πολιτικές ευθύνες που απορρέουν από τα ολισθήματα και τα λάθη τα δικά μας. Δεν φταίνε όλοι οι άλλοι για το έγκλημα και την παράταση του για τριάντα τέσσερα χρόνια. Τα θύματα δεν είναι αμέτοχα ευθύνης. Γιατί; Μα γιατί ξεστρατίσαμε από την ευθεία των καθαρών διεκδικήσεων.

Το 1974 είχαμε μια διαυγέστατη υπόθεση. Ήμασταν θύματα ενός αποτρόπαιου ιστορικού εγκλήματος εισβολής και κατοχής από την Τουρκία. Είχαμε στα χέρια μας την καταδίκη της κακοποιού χώρας. Η οικουμένη με τις αποφάσεις και τα ψηφίσματα της είχε καταδικάσει την Τουρκία. Την καλούσε να αποχωρήσει, να αποσύρει τα στρατεύματα της από τα εδάφη της Δημοκρατίας που κατέλαβε. Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών επέβαλε εμπάργκο. Και από τις πέντε ηπείρους έθνη, λαοί, κυβερνήσεις, κοινοβούλια, έστησαν την Τουρκία στο εδώλιο. Και αντί εμείς να αξιοποιήσουμε εκείνη την πρωτοφανή παγκόσμια κατακραυγή και από το έδρανό του καθημαγμένου θύματος να επιμένουμε στην αξίωση της καταδίκης της Τουρκίας για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε και διαπράττει και να μεταφέρουμε παντού τη σημαία της απελευθέρωσης και της αποκατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας, αλλάξαμε πορεία. Από την πρωταγωνιστική θέση στο προσκήνιο της τραγωδίας, μετακινηθήκαμε στα παρασκήνια. Από τη δυναμική διεκδίκηση καταντήσαμε πιόνια στη σκακίερα των θεομπαιχτών της σκοτεινής διπλωματίας. Και αφήσαμε στη σκηνή την Τουρκία ανενόχλητη να οργιάζει, να ανατρέπει τις εντυπώσεις, να βιάζει επί σκηνής την αλήθεια και να παραμορφώνει το πρόσωπο της ιστορικής πραγματικότητας, να εμπαίζει τη δικαιοσύνη και να διαπομπεύει κι εμάς και τους φίλους που μας απέμειναν και που λιγόστευαν από μέρα σε μέρα. Γιατί οι άνθρωποι δεν θέλουν φιλίες με όσους εγκαταλείπουν τα δικαιώματα τους και χάνουν τον αυτοσεβασμό τους.

Βέβαια, δεν θέλουμε να παραστήσουμε τους εισαγγελείς της ιστορίας. Τους διεθνείς κατηγόρους. Τους εκ του ασφαλούς κριτές και επικριτές της πολιτικής. Από τις θέσεις των κοινών θνητών επιχειρούμε να εκφράζουμε τον λόγο του λαού. Τον καημό των προσφύγων, των ξεριζωμένων, των αδικημένων. Τις απαιτήσεις των απλών πολιτών που δεν αποποιούνται το δικαίωμα της διακήρυξης των σκέψεων και των θελήσεων όσων απορρίπτουν τη σιωπή της συνενοχής στα ολέθρια τεκταινόμενα. Υπέρτατο υπαρξιακό χρέος μας είναι η σημαιοφορία της ελευθερίας και η διακήρυξη της στο λαό, στην πολιτική ηγεσία, στους Έλληνες και στους ξένους, σε φίλους και εχθρούς. Δεν έχουμε δικαίωμα να δεσμεύσουμε την πατρίδα μας με μια άδικη συνθήκη που θα οδηγήσει σε άλλους εφιάλτες. Δεν έχουμε δικαίωμα να εγκλωβίσουμε τα παιδιά μας σε δίκτυα νέων συμφορών. Αξιούμε λύση μέσα στα πλαίσια που καθορίζουν διαυγέστατα τα ανθρώπινα δικαιώματα, υπαγορεύουν οι βασικές ελευθερίες του πολιτισμένου ανθρώπου και καθορίζει το Ευρωπαϊκό κεκτημένο. Και ο στόχος τούτος θα επιτευχθεί αν τεθεί επί τάπητος το πρόβλημα μας ως έχει, ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής και ως ιερή απελευθερωτική διεκδίκηση.

Ο Γιάννης Σπανός είναι ιστορικός

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>