Γράφει:

Οι ευθύνες των επιχειρήσεων στην οικονομία της γνώσης

του Μενέλαου Π. Γεωργιάδη

H Eταιρική Κοινωνική Ευθύνη (EKE), είναι μια έννοια με την οποία οι εταιρείες ενσωματώνουν, σε εθελοντική βάση, κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανησυχίες στις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες και στις επαφές τους με άλλα ενδιαφερόμενα μέρη. Στην Οικονομία της Γνώσης, η σύγχρονη «εταιρεία πολίτης» αντιλαμβάνεται τις διευρυμένες ευθύνες της και αποφασίζει να προχωρήσει πέρα από τις ελάχιστες νομικές υποχρεώσεις που τη βαραίνουν, με σκοπό να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας.

Σε αυτά τα πλαίσια, οι επιχειρήσεις προωθούν την ενεργό εμπλοκή τους σε τομείς που παραδοσιακά εμπίπτουν στην αρμοδιότητα δημοσίων φορέων, σε τομείς δηλαδή όπως η κοινωνική πρόνοια, η απασχόληση, η προστασία του περιβάλλοντος, η εκπαίδευση και η κατάρτιση, σε βαθμό που δημιουργείται σύγχυση σε σχέση με το που θα πρέπει να τοποθετείται η διαχωριστική γραμμή και τα όρια των ευθυνών μεταξύ της δημόσιας πολιτικής – που ασκούν οι κυβερνήσεις – και της εταιρικής στρατηγικής – που εφαρμόζουν οι εταιρείες.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για να κινητοποιήσει τους πόρους και τις ικανότητες των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και για να αναδείξει την Ευρώπη σε πόλο αριστείας, όσον αφορά την ΕΚΕ, εξήγγειλε στις 22 Μαρτίου του 2006 την υποστήριξή της για τη δημιουργία μιας «Ευρωπαϊκής Συμμαχίας για την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη», τονίζοντας όμως ότι η ΕΚΕ δεν υποκαθιστά τη δημόσια πολιτική, αλλά μπορεί να συνεισφέρει στην επίτευξη στόχων δημόσιας πολιτικής.

Κατά την άποψή μου, η πιο πάνω διατύπωση έχει να κάνει περισσότερο με το τι «δέον γενέσθαι» κι όχι με το τι πραγματικά γίνεται. Σήμερα, ο ρόλος των επιχειρήσεων τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, ενδυναμώνεται όλο και περισσότερο – όσον αφορά στην επιρροή που οι επιχειρήσεις ασκούν στη διαμόρφωση του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού τοπίου – και την ίδια στιγμή, ο ρόλος του Κράτους έχει μετατραπεί από παρεμβατικός σε συντονιστικός και υποστηρικτικός. Για την ουσιαστική αντιμετώπιση των μεγάλων παγκόσμιων προβλημάτων και την επίτευξη του στόχου της βιώσιμης ανάπτυξης, θα πρέπει ο ρόλος της ΕΚΕ να εκλαμβάνεται, αλλά κυρίως να καταστεί στην πράξη, τουλάχιστον ισοδύναμος με αυτόν της δημόσιας πολιτικής. Αυτή η παραδοχή, από μόνη της, δημιουργεί μια νέα δυναμική, που δεν επιτρέπει στις εταιρείες να επιρρίπτουν με άνεση τις όποιες ευθύνες στο Κράτος κι αντίστροφα, μπροστά στο άχαρο θέαμα της αδυναμίας αντιμετώπισης των μεγάλων προκλήσεων της εποχής μας.

Πιστεύω ότι, ως ανθρωπότητα και ως κοινωνία, τo στοίχημα της χιλιετίας θα το κερδίσουμε μόνα εάν μπορέσουμε, άμεσα και χωρίς καμία καθυστέρηση, να βάλουμε τον πήχη των απαιτήσεών μας πολύ ψηλά. Τόσο ψηλά ώστε να μεταπηδήσουμε, θεωρητικά και πρακτικά, σε ένα παγκόσμιο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα, όπου η έννοια εταιρικό κέρδος δεν θα πάψει μεν να λειτουργεί ως το βασικότερο κίνητρο για την ανάληψη επιχειρηματικών πρωτοβουλιών και γενικότερα επιχειρηματικής δράσης, αλλά θα στοχεύει τελικά στη δημιουργία κοινωνικού κέρδους. Ως πολίτες και ως κοινωνικοί μέτοχοι, έχουμε την υποχρέωση να μάθουμε να αξιολογούμε και να επιβραβεύουμε τις εταιρείες, ανάλογα με την κοινωνική υπευθυνότητα που επιδεικνύουν και την ικανότητά τους να παράγουν κοινωνικό κέρδος, δίνοντάς τους με αυτόν τον τρόπο, ως κοινωνία, την άδεια να λειτουργούν. Να λειτουργούν όμως για να προσφέρουν κι όχι για να καταστρέφουν.

Ο Μενέλαος Π. Γεωργιάδης είναι οικονομολόγος

One Comment

  1. Pingback

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>