Γράφει:

Βιβλιο: Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης, της Μάρως Βαμβουνάκη

της Σοφίας Πατσέλλη

Η Μάρω Βαμβουνάκη γεννήθηκε στα Χανιά όπου και έζησε ως παιδί. Πέρασε από τη Ρόδο και δούλεψε εκεί ως συμβολαιογράφος. Με το λόγο, τη ζωγραφική, τη φωτογραφία και το έμφυτο χάρισμά της να προσεγγίζει τις ψυχές, μας αγγίζει απαλά και μας ξυπνάει.

Το βιβλίο της «Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης» κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2008 από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα νέο είδος γραφής που συνδυάζει την ψυχολογία με την λογοτεχνία. Και η συγγραφέας αποδεικνύεται από τους καλύτερους τεχνίτες αυτού του παντρέματος. Διαθέτει το θράσος των ψυχολόγων να παραδέχονται και να αποκαλύπτουν και την ευαισθησία των λογοτεχνών να πλησιάζουν τις ψυχές των ανθρώπων. Αποτελούμενο από κείμενα δοκιμιακά, ζωγραφισμένα με τις πινελιές ενός ποιητή, συνοδεύει τον αναγνώστη σε μια διαδρομή που έχει προορισμό τα όρια της αυτογνωσία. Μέχρι που θα φτάσει ο καθένας είναι αποτέλεσμα της δικής του αποφασιστικότητας να συγκρουστεί με τα προσωπεία του. Η επίκληση σε αυθεντίες από το χώρο της ψυχολογίας, της θεολογίας, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας δεν κουράζει. Αντίθετα φωτίζει περισσότερο, δίνοντας διαφορετικές οπτικές.
Ο αναγνώστης θα αναμετρηθεί με σκέψεις για τον έρωτα στην γνήσια και απόλυτη μορφή του. Θα αναλογιστεί για τη δύναμη της αγάπης. Της αγάπης που “δίνει” και όχι αυτής που “παίρνει”. Θα υποψιαστεί – τουλάχιστον – τι κινδύνους διατρέχει η ευτυχία του, εξαιτίας της δειλίας του στην αυτοπραγμάτωση, γιατί «… έτσι η ζωή μας συνεχίζει να είναι – ενίοτε μέχρι τέλους- μια ζωή διαλεγμένη από γούστα άλλων, από κριτήρια ξένα. Γι’ αυτό και είμαστε ανεξήγητα ανικανοποίητοι, καταθλιπτικοί, θυμωμένοι γενικώς. Γιατί δε ζούμε, παίζουμε ρόλους».

Η συγγραφέας βάζει στο μικροσκόπιο τις ανθρώπινες σχέσεις. Τις σχέσεις έρωτα και φιλίας, τις σχέσεις των συντρόφων, των γονιών με τα παιδιά, και χωρίς να δίνει «συνταγές ευτυχίας», οργώνει το έδαφος των συναισθημάτων για να καρποφορήσουν σχέσεις υγιείς και αρμονικές με τους άλλους και τον εαυτό μας. Καταπιάνεται και εκλαϊκεύει όρους επιστημονικούς, όπως αυτών της προβολής και των νευρώσεων και αναδεικνύει το ρόλο τους στο τρόπο βίωσης όσων μας συμβαίνουν.

Το παράδειγμα ενός φίλου της, ο οποίος, αν και δεν έχει κανέναν εξ αίματος συγγενή, είναι ο «λιγότερο μόνος στη Γη», γιατί «ξέρει να αγαπά», μόνο θαυμασμό μπορεί να προκαλέσει και μια κρυφή ζήλια για την ικανότητα αυτού του ανθρώπου να δίνει και να δίνεται.
Όπως η ίδια έχει πει «Κάθε βιβλίο είναι ένα λαγούμι προς τον απόκρυφο εαυτό και την πνοή που με ζωντάνεψε. Να αναβιώσω, να κατανοήσω τι έγινε, ποια είμαι. Υπάρχει πιο διεγερτικό κίνητρο απ’ αυτό το δύσκολο αίνιγμα!»

Η Σοφία Πατσέλλη είναι φιλόλογος

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>