Γράφει:

Οι ένοχοι των συμφορών και οι συνεργοί της πανωλεθρίας

του Γιάννη Σπανού

Όσοι αφελείς παρασύρθηκαν από τις ψευδολογίες της αλήστου μνήμης Χούντας, ότι ουδείς συνέτρεχε κίνδυνος Τουρκικής εισβολής, το μαύρο πρωί της 20ης Ιουλίου 1974, κατελήφθησαν εξ απίνης και πανικοβλήθηκαν από τον αιφνιδιασμό των αεροπορικών βομβαρδισμών κι ένιωσαν τον τρόμο να συγκλονίζει τα σωθικά τους, όπως τη γη που ανάσκαφταν οι οβίδες του επιδρομέα. Κι οι φρόνιμοι άνθρωποι που ανέμεναν το κακό να ξεσπάσει με τις καρδιές σφιγμένες, έβλεπαν την ιστορία να επαναλαμβάνεται σε όλες τις τραγικές της πτυχές, ενώ οι ιστορικές αναφορές σαν βιβλικές προφητείες από τα χάη του χρόνου επανέρχονταν καταιγιστικές στην κοχλάζουσα μνήμη.

Τα ίδια συνέβαιναν τον Ιούλιο του 1974 κι ύστερα τον Αύγουστο, όταν η φρίκη της ανεμπόδιστης εισβολής ερήμωνε χωριά και πόλεις κι οι τρισδυστυχισμένοι πρόσφυγες, σε τραγικές φάλαγγες πανικόβλητων, απροστάτευτων, κατατρεγμένων ανθρώπων, έτρεχαν ξεριζωμένοι όπου νόμιζαν ότι θα έβρισκαν σωτηρία, ιχνηλατώντας δραματικά στους δρόμους διαφυγής, αναζητώντας γονιούς, παιδιά, αδέλφια, συζύγους, απλώνοντας με τα κλάματα αβάσταχτες αγωνίες σε πόλεις, αγρούς και γιαλούς, όπου περίσσευαν ο καημός και η απόγνωση.

Υπήρχαν άνθρωποι που γνώριζαν ότι θα ήταν αναπόφευκτη η επανάληψη της παρατήρησης του Vasilief ότι «η κατάκτησις της Μικράς Ασίας επήνεγκε την κατάρρευσιν του Ελληνισμού ως στοιχείου εθνολογικού και πολιτιστικού» από την αναγκαστική διαρροή του πληθυσμού.

Οι ιστορικοί προειδοποιούσαν, οι επαΐοντες προέβλεπαν, οι Τούρκοι επαναλάμβαναν. Μόνο οι ηλίθιοι της Χούντας δεν αντιλαμβάνονταν την εθνική συμφορά που θα προκαλούσαν με την αφροσύνη τους, που τελικά στοιχειοθέτησε στην εθνική συνείδηση την ουδέποτε απαγγελθείσαν εσχάτη προδοσία. Γιατί ναι μεν κάποιοι σύρθηκαν στο εδώλιο και φυλακίστηκαν αλλά για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, όχι για το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 και τις «αναδιπλώσεις» ενώπιον του επελαύνοντος εισβολέα, που ξερίζωσε το ένα τρίτο του άμαχου πληθυσμού και κατέκτησε το 37% των ανοχύρωτων, των εγκαταλειφθέντων εδαφών της προδομένης Κύπρου.

Η απόπειρα απόδοσης της ευθύνης για το ιστορικό έγκλημα σε άφρονες και παράφρονες αποδεικνύεται λόγος κενός και πομφόλυγας. Σαπουνόφουσκα, προς παραπλάνηση αφελών και εύπιστων. Γιατί ενώ ουδείς αντιμετώπισε την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και άρα ουδείς εφυλακίσθη, ουδείς ενεκλείσθη σε φρενοκομείο ως επικίνδυνος παράφρων.

Η αποφράδα επέτειος της 20ης Ιουλίου είναι στίγμα μελανό στην ελληνική ιστορία. Παραδίδει στο αιώνιο ανάθεμα εκείνους που παρέδωσαν στον Τούρκο εισβολέα την νοτιοανατολική εσχατιά του Γένους. Αλλά και τηλεβόας κρίσης και κατάκρισης εναντίον εκείνων που δεν κατεδίκασαν τους ενόχους, ούτε οργάνωσαν ως τώρα την άρση της αδικίας και την αποτίναξη της προσβολής, με την διεκδίκηση της απελευθέρωσης του σκλαβωμένου τμήματος της Μεγαλονήσου. Και τούτο συνιστά εκούσια παράταση της τραγωδίας, της οποίας η αποφυγή της εξιλέωσης και η άρνηση της λύσης είναι αναπόφευκτο να επιφέρουν κατά συρροήν εθνικές συμφορές εις βάρος του συνόλου του ελληνισμού, από Αποστόλου Ανδρέα έως Βορείου Ηπείρου, Μακεδονίας, Θράκης και Αιγαίου. Η 20η Ιουλίου 1974, όσο παραμένει δράμα χωρίς τη λύση, πολύ φοβούμεθα ότι θα έχει τις συνέπειες από τη διέλευση κομήτη, που έστω και αν απομακρυνθεί, η ουρά του θα σαρώσει ό,τι απέμεινε όρθιο από το ολέθριο πέρασμα του. Θα ολοκληρώσει τη συμφορά. Θα επιβάλει τη λύση της τραγωδίας με την πανωλεθρία.

Ο Γιάννης Σπανός είναι Ιστορικός

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>