Γράφει:

Ντόπιοι, Ξένοι, πολιτισμοί και Πολιτισμός


της Μαρίας Υψηλάντη

 

Σε αυτό το άρθρο θα εκθέσω ορισμένες σκέψεις πάνω στο θέμα της μετανάστευσης α) σε επίπεδο γενικότερο και β) αναφερόμενη, όπου θα υπάρχουν οι σχετικές αναφορές, στους Έλληνες και στην Ελλάδα με την ευρύτερη (και μόνη ορθή) έννοια, αφήνοντας κατά μέρος την επεξηγητική υποκατηγορία «Κύπριοι» που η κατά κόρον χρήση της από τα μέσα ενημέρωσης ως μοναδικού εθνικού χαρακτηρισμού μόνο βλάβη και ιστορικό αποπροσανατολισμό δημιουργεί. Παρά το ότι η Κύπρος είναι σήμερα, εξ αιτίας διεθνών πολιτικών συμφερόντων και ποικίλων λανθασμένων χειρισμών, ένα ανεξάρτητο κράτος, ο μόνιμος αυτοπροσδιορισμός των Ελληνοκυπρίων ως «Κυπρίων» είναι τόσο γελοίος όσο ένας (αν συνέβαινε) μόνιμος αυτοχαρακτηρισμός του Ροδίου ως Ροδίου, του Κρητικού ως Κρητικού, και του Θεσσαλού ως Θεσσαλού, εκτός και αν ήθελε να αντιπαραβληθεί, λόγω περιστασιακού ή εγωϊστικού / παιδαριώδους τοπικισμού, με τον «Πελοποννήσιο» ή τον «Ηπειρώτη». Κλείνω όμως αυτήν την εισαγωγική παρέκβαση.

Η εισροή προς την Ελλάδα (και την Κύπρο) λαθρομεταναστών κατά χιλιάδες και η παρουσία τους εδώ έχει πάρει προ πολλού διαστάσεις δημογραφικού προβλήματος, αοράτου μόνο σε εθελοτυφλούντες ψευτοκουλτουριάρηδες ή συνειδητούς α­εθνικιστές. Μια αυτονόητη απάντηση σε όσους συγκρίνουν την μετανάστευση αλλοδαπών προς τον Ελληνικό χώρο με αυτήν των Ελλήνων προς την Γερμανία και την Αμερική είναι ότι: α) η μεταπολεμική Γερμανία είχε τεράστια έλλειψη ανδρών και καλούσε νόμιμο εργατικό δυναμικό από άλλες χώρες ώστε να επιτύχει την οικονομική της ανάκαμψη• όταν την κατόρθωσε έπαψε πλέον να ζητάει. Η Αγγλία ενθάρρυνε τη μετανάστευση από χώρες της Κοινοπολιτείας για παρόμοιους λόγους. Η Ελλάδα ποτέ δεν κάλεσε κανέναν, απλώς υφίσταται μια συνεχή εισροή λαθρομεταναστών, β) Η Αμερική είναι εξ ορισμού συνονθύλευμα εθνών, φυλών και πολιτισμών, άρα η μετανάστευση προς αυτήν είναι μέρος της γέννησης και εξελικτικής της πορείας. Και πάλι όμως οι σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες απαιτούν πολυπλοκότατες διατυπώσεις για να δώσουν σε κάποιον αλλοδαπό πράσινη κάρτα. Παρόμοια είναι και η περίπτωση της Αυστραλίας. Αν κάποιοι πρέπει να διαμαρτυρηθούν για την παρουσία Ελλήνων και παντοειδών ξένων εκεί, αυτοί είναι οι Αβορίγινες (στην Αμερική αντιστοίχως οι Ινδιάνοι) και όχι οι επήλυδες αποικιοκράτες Άγγλοι. Στην Αίγυπτο ο Νάσερ είναι γνωστό ότι έδιωξε τους ξένους συμπεριλαμβανομένων και των περισσότερο από όλους δικαιωματικά ευρισκόμενων εκεί, από μια παράδοση 2.300 χρόνων, Ελλήνων. Και οι περισσότεροι παλιοί Αιγυπτιώτες Έλληνες που μόνο μετανάστες δεν ήσαν, ερωτώμενοι παραδέχονται ότι, αν και αδίκως ξεσπιτώθηκαν και ζημιώθηκαν, το σκεπτικό του Νάσερ ήταν, από τη δική του πλευρά, λογικό ή τέλος πάντων προερχόμενο από καλές προθέσεις για τον λαό που εκλήθη να υπηρετήσει.
Αφού αποδείξαμε το αστήρικτο του συλλογισμού όσων ισχυρίζονται, αγνοώντας ανοήτως τη διαφορά των ειδικών συνθηκών αλλά και τη διαφορά μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας, ότι οι ίδιοι οι Έλληνες είναι μεταναστευτικός λαός, άρα πρέπει να ανέχονται ασμένως και την μετανάστευση προς την Ελλάδα, ας προχωρήσουμε στην ουσία του προβλήματος. Είναι κακό πράγμα η μετανάστευση, κι αν ναι πότε και γιατί; Τί πειράζει η ύπαρξη διαφορετικών εθνικών ομάδων μέσα σε μία χώρα αν ζουν αρμονικά με τον υπόλοιπο πληθυσμό; Η απάντηση είναι απλή. Εξαρτάται από τους αριθμούς. Μειονότητες αριθμητικών επιπέδων λογικών σε σχέση με το σύνολο των κατοίκων, δηλαδή το πολύ 10%, δεν έχουν προβληματική παρουσία· σε τόσους μόνο πρέπει η πολιτεία να παραχωρεί πιστοποιητικά νόμιμης παραμονής. Σήμερα όμως ζούμε σε μια κατάσταση όπου από αδράνεια ή ανικανότητα της πολιτείας ο ένας στους τέσσερις κατοίκους του Ελληνικού χώρου είναι αλλοδαπός. Η διαπίστωση αυτού του φαινομένου ως προβλήματος δεν ενέχει καμία ρατσιστική και υποτιμητική για τους ξένους διάθεση όπως κάποιοι θέλουν προβοκατόρικα να διατυμπανίζουν. Απλούστατα αν κάθε χώρα έχει σύνθεση τέτοιας ποσόστωσης γεννάται πρόβλημα εθνικής ταυτότητας. Ο καθησυχαστικά διατυπωμένος σοφιστικός όρος «πολυπολιτισμικότητα», λογικότατος για περιπτώσεις όπως η Αμερική, είναι ευφημισμός αντί του «πολιτιστικού χάους» για κουλτούρες όπως η δική μας και οι άλλες Ευρωπαϊκές. Είναι αισιόδοξη η ιδέα ενός κόσμου με κάθε χώρα να προσπαθεί να χωνέψει συστατικά από πέντε­δέκα ασύμφωνους με αυτήν και μεταξύ τους πολιτισμούς; Τί θα σπουδάζεται πια στα Πανεπιστημιακά Τμήματα Γαλλικών, Ιταλικών κ.ο.κ. σπουδών; Αν συνειδητά καταργήσουμε έθνη και εθνικούς πολιτισμούς ας το δεχθούμε αυτό, αλλά χωρίς αυταπάτες του τύπου «διατηρούμε την ταυτότητά μας και συγχρόνως φιλοξενούμε πολλές άλλες κουλτούρες», γιατί με τους τωρινούς αριθμούς οδεύουμε ολοταχώς στο να κολυμπάμε σε έναν α­-πολιτισμικό άμορφο παγκόσμιο χυλό.

Η Μαρία Υψηλάντη είναι Λέκτορας Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>