Γράφει:

Πολιτικώς Εσφαλμένον: Στρατηγική ή ιδεολογία;

του Μιχάλη Κοντού

Σε πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα ο Υπουργός Άμυνας κ. Κώστας Παπακώστας ανακοίνωσε, από κοινού με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Βαγγέλη Μεϊμαράκη, την οριστική εγκατάλειψη του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος (ΕΑΔ). Αν και το ΕΑΔ είχε στην ουσία εγκαταλειφθεί προ πολλού, αφού εδώ και χρόνια δεν διεξάγονται κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Ελλάδας-Κύπρου, εν τούτοις, η υιοθέτηση μιας νέας φρασεολογίας («αμυντική συνεργασία» αντί ΕΑΔ) σηματοδοτεί το τυπικό τέλος του. Εδώ δεν θα εξετάσουμε τη χρησιμότητα του ΕΑΔ. Απλώς θα περιοριστούμε να αναφέρουμε ότι κάθε σοβαρό κράτος που αντιμετωπίζει εξωτερικούς κινδύνους υιοθετεί κάθε δυνατό μέσο για την αμυντική του θωράκιση και για τη βελτίωση της διαπραγματευτικής του θέσης σε διπλωματικό επίπεδο. Αν μάλιστα μιλάμε για ένα κράτος μέρος των εδαφών του οποίου κατέχονται παράνομα από τρίτη δύναμη, τότε οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα έπρεπε να φαντάζει αστεία.

Πέραν όμως της ουσίας του ΕΑΔ, προκύπτει και ένα άλλο, παρεμφερές ζήτημα, το οποίο έει να κάνει με τον άκομψο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση επέλεξε να το απενεργοποιήσει και επίσημα. Εδώ τίθεται ένα σοβαρό θέμα πολιτικής δεοντολογίας: Από τη στιγμή που βρίσκεται σε ισχύ (έστω και λεκτικά) μια στρατηγική επιλογή η οποία αφορά την ασφάλεια του κράτους, οφείλεις να ξεκαθαρίσεις τις προθέσεις σου απέναντί της πριν προχωρήσεις σε οποιεσδήποτε ενέργειες. Και οφείλεις αυτό να το πράξεις προεκλογικά, όταν ακόμα η υποψηφιότητά σου βρίσκεται υπό την κρίση του λαού. Εν τούτοις, στην υπό εξέταση περίπτωση, η κυβέρνηση απλώς ανακοίνωσε τις αποφάσεις της.

Είναι γνωστό ότι, για ιδεολογικούς κυρίως λόγους, το ΑΚΕΛ ουδέποτε ήταν ενθουσιώδες με την επιλογή του ενιαίου αμυντικού χώρου και με το δόγμα της συναπόφασης. Είναι επίσης γνωστό ότι το κυβερνών κόμμα θεωρεί ότι πρώτιστο (και κατά τα φαινόμενα μοναδικό) μέσον για την επίτευξη της επιθυμητής λύσης στο κυπριακό είναι ο διάλογος με τους τουρκοκύπριους και η επίδειξη κάθε δυνατής ευελιξίας απέναντι στις τουρκικές θέσεις. Όταν όμως διαχειρίζεσαι μια στρατηγική ασφάλειας, οφείλεις να αξιολογείς τους στόχους και τα μέσα σου με δαύγεια και ορθολογισμό και όχι πίσω από το πρίσμα της ιδεολογίας. Πρέπει επίσης να είσαι προετοιμασμένος για τα χειρότερα δυνατά σενάρια, ακόμα και αν είσαι διατεθειμένος να προβείς σε οποιαδήποτε υποχώρηση σου ζητηθεί.

Αν και η υποβάθμιση του ΕΑΔ και γενικότερα της αμυντικής μας θωράκισης είναι παλιό φαινόμενο, εν τούτοις, η επιλογή της τωρινής κυβέρνησης να την επισημοποιήσει και σε λεκτικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να προκαλεί συνειρμούς που σχετίζονται με ιδεολογικές παραδοχές του κυβερνώντος κόμματος. Αν όμως κάθε κυβέρνηση που αναλαμβάνει την εξουσία προσαρμόζει και τη στρατηγική του κράτους σε θέματα ασφάλειας αναλόγως του αξιακού της κώδικα, τότε δεν υπάρχει παγιότητα στην εξυπηρέτηση των ζωτικών εθνικών συμφερόντων. Και όταν απουσιάζει η παγιότητα, η εξυπηρέτηση είναι αδύνατη. Το γεγονός αυτό είναι έντονα ανησυχητικό αν λάβουμε υπ’ όψη ότι το υπέρτατο εθνικό συμφέρον, επί του οποίου είναι προσαρμοσμένη μια στρατηγική ασφάλειας, είναι η ίδια η φυσική επιβίωση του κράτους και, κατ’ επέκταση, του λαού.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>