Γράφει:

Τα κακώς κείμενα: «Όλα για το Πτυχίο» μια κοινωνία σε παράνοια

 

Είναι κοινό φαινόμενο των τελευταίων δεκαπέντε-είκοσι ετών ο πανικός που καλλιεργείται από τα μέσα ενημέρωσης όχι μόνο στους γονείς, αλλά και σε όλη την κοινωνία για την εισαγωγή των μαθητών στο Πανεπιστήμιο. Τον καιρό των γονιών μας κανένας γείτονας ή γνωστός του ευρύτερου κοινωνικού κύκλου όχι μόνο δεν ανησυχούσε για το αποτέλεσμα, αλλά ούτε καν ήξερε την συμμετοχή του μαθητή στις εισαγωγικές εξετάσεις. Τώρα το γνωρίζει όλη η χώρα και «συμπάσχει» με τον διαγωνιζόμενο, έχει άποψη για τα θέματα και την διακύμανση των βάσεων, ενδιαφέρεται για τα ποσοστά επιτυχίας ή αποτυχίας, σχολιάζει την πλήρωση ή μη των θέσεων στην τάδε σχολή και στην τάδε πόλη. Αυτή η παθολογική συμπεριφορά βρίσκεται σε αιτιακή σχέση φαύλου κύκλου με την μωροφιλοδοξία του Νεοέλληνα (με την ευρύτερη έννοια, συμπεριλαμβανομένου και του Κυπρίου, εφόσον, όπως ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο μου, θεωρώ ανιστόρητο να διαχωρίζεται, καθώς δυστυχώς ακούμε επίμονα σήμερα να συμβαίνει, η υποκατηγορία από το εθνικό σύνολο στο οποίο ανήκει). Ο Νεοέλληνας λοιπόν πάσχει από καταστροφικά συμπλέγματα και απωθημένα, όταν αρνείται να παραδεχθεί το όριο και τις ιδιαιτερότητες των ικανοτήτων του παιδιού του και πιέζει και αυτό, από τη θέση του ως γονιού, και το εκπαιδευτικό σύστημα, από τη θέση του ως ψηφοφόρου, προς την όλο και μεγαλύτερη εισδοχή φοιτητών στα Πανεπιστήμια. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δίνουν ακόμα περισσότερη ώθηση σε αυτήν την φρενοβλάβεια με την επίμονη ενασχόλησή τους με τις εξετάσεις που δημιουργεί την αίσθηση ότι η αδυναμία του υποψηφίου να «περάσει» θα σημάνει δραματική διάψευση ελπίδων και αποτυχία ζωής. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι «αποτυχόντες» καταφεύγουν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού για την απόκτηση του πολυπόθητου τίτλου. Και χρησιμότατα επαγγέλματα όπως του υδραυλικού, του ηλεκτρολόγου και των διαφόρων τεχνιτών, δεν τα «καταδέχονται» γονείς και παιδιά ως επαγγελματικές επιλογές, ενώ πολλά παιδιά θα ήσαν και ικανότερα και ευτυχέστερα στους εν λόγω χώρους, και έτσι οι ασχολούμενοι με αυτά είναι δυσεύρετοι, ακριβοπληρωμένοι, και συχνά ανίδεοι τυχάρπαστοι που έχουν αντιληφθεί ότι μπορούν να βγάλουν εύκολο χρήμα χωρίς καμμιά τεχνική κατάρτιση. Και η συμπληρωματική όψη του νοσηρού αυτού φαινομένου είναι ασφαλώς οι στρατιές ανέργων πτυχιούχων που «αναγκάζονται» να ασκήσουν επάγγελμα άσχετο με τις σπουδές τους.

Αντί λοιπόν οι πολίτες να διαμαρτύρονται για την ανεργία και να συμμερίζονται την δημοσιογραφική στενοχώρια των πρωινών εκπομπών για την εγκατάλειψη της υπαίθρου που οι ίδιοι και οι παππούδες τους άφησαν, γιατί ήθελαν κάτι «καλύτερο» από το να είναι αγρότες, θα έπρεπε να αναλογισθούν την ευθύνη τους: η μονολιθική τους θεώρηση για τον επαγγελματικό δρόμο των παιδιών τους έφερε κράτος και κοινωνία σε αδιέξοδο.

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι ούτε «ντροπή» είναι να μην έχει κανείς πτυχίο, ούτε είναι δυνατό και ορθό το κράτος να τους διορίζει όλους. Οι εγκληματικά λαϊκίζοντες πολιτικοί και συνδικαλιστές που ζητούν την εξωφρενική κατάργηση της βάσης του 10, ώστε να μη μένει κανένα παιδί έξω από το Πανεπιστήμιο και να στερείται, το καημένο, την «ευκαιρία στη μόρφωση» σκέφτονται άραγε ότι αυτό που ουσιαστικά ζητούν είναι ένα Πανεπιστήμιο που θα παράγει όχι απλώς ανέργους αλλά ανέργους που δεν έχουν ούτε αγάπη για το αντικείμενό τους ούτε καν τις στοιχειώδεις διανοητικές δυνατότητες να ασχοληθούν με αυτό; Κατά ποια διεστραμμένη λογική υπάρχει «ελιτισμός» στο αυτονόητο που ο παραλογισμός της εποχής μας έχει κάνει δυσδιάκριτο: στην συμμόρφωση δηλαδή του καθενός από εμάς στις έμφυτες ικανότητές του και στην στροφή του προς την προσωπική του κλίση;

 

Η Μαρία Υψηλάντη είναι Λέκτορας, Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο πανεπιστήμιο Κύπρου.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>