Γράφει:

Υδατικό…όπως Κυπριακό

Ακόμα ένα Waterloo;

 

Το Υδατικό πρόβλημα της Κύπρου, κουβαλά μέσα του κάτι από το Κυπριακό. Είναι άλλωστε «το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα μετά το εθνικό μας θέμα». Εμείς θα λέγαμε ότι το υδατικό είναι ίσως λίγο σοβαρότερο, αφού το Κυπριακό θα πάψει να υφίσταται εάν το πρώτο οξυνθεί σε τέτοιο βαθμό που θα αναγκαστούμε όλοι να εγκαταλείψουμε τον «έρημο» τούτο τόπο.

Το Υδατικό δημιουργήθηκε, όπως και το Κυπριακό, σε κάποιο βαθμό από παράγοντες που δεν μπορούσαμε να ελέγξουμε, όπως η γεωγραφική θέση της Κύπρου. Η Κύπρος βρίσκεται σε μια περιοχή του πλανήτη που πλήττεται και θα πληγεί ακόμα περισσότερο στο μέλλον από τη λειψυδρία. Ωστόσο, για την κατάντια του Υδατικού, όπως και του Κυπριακού ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό αυτοί που κλήθηκαν να το διαχειριστούν.

Το Υδατικό όπως και το Κυπριακό ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν απ” ό,τι νομίζουμε. Οταν ακόμα υπήρχαν περιθώρια μακροχρόνιου σχεδιασμού για να αντιμετωπιστεί, κάποιοι δεν το πήραν στα σοβαρά και το αντιμετώπισαν ως πεδίο εύκολου λαϊκισμού για την ικανοποίηση δικών τους πολιτικών φιλοδοξιών. Κόμματα ωθούσαν μάλιστα πολίτες να αντιδράσουν στη δημιουργία των κατάλληλων υποδομών και στη λήψη των κατάλληλων μέτρων για αντιμετώπισή του, όπως στην έγκαιρη δημιουργία μονάδων αφαλατώσεων.

Όπως και στο Κυπριακό, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, θυμήθηκαν το Πρόβλημα όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι και όταν ο προβληματισμός έγινε απειλή. Και ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που γίνεται και στο εθνικό μας θέμα, οι Κυβερνήσεις που κλήθηκαν να το αντιμετωπίσουν και απέτυχαν επέρριπταν ευθύνες στους προκατόχους, στο στραβό το ριζικό μας, στον Θεό που μας μισεί.

Για το Υδατικό, όπως και για το Κυπριακό, υπήρξαν διάφορα σχέδια επίλυσης, τα οποία ποτέ δεν τύγχαναν ευρύτερης αποδοχής. Κι αυτό γιατί στα εκάστοτε σχέδια, όπως και στα συμβόλαια (για αφαλάτωση, για μεταφορά νερού από την Ελλάδα) δεν έλειπαν οι «εποικοδομητικές ασάφειες», οι οποίες τεχνηέντως εισήχθησαν και δεν αποσκοπούσαν στο να εξυπηρετήσουν το καλώς νοούμενο συμφέρον του λαού. Στην περίπτωση της μεταφοράς νερού από την Ελλάδα ονομάστηκαν «παραδοξότητες» του συμβολαίου.

Και στο Υδατικό όπως και στο πολιτικό μας πρόβλημα, ζητήθηκε η συνδρομή της Ελλάδας, η οποία στα μέτρα των δυνατοτήτων της, την προσέφερε και την οποία δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Από την άλλη η Τουρκία, με κάθε προθυμία, ανέλαβε την πρωτοβουλία να βοηθήσει το ψευδοκράτος και στο υδατικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει, με σχέδιο κατασκευής υποθαλάσσιου αγωγού με τον οποίο η Τουρκία θα στέλνει απευθείας νερό στα κατεχόμενα, αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά ότι η «Τουρκία είναι κοντά».

Στο Υδατικό όσο και στο Κυπριακό, προωθούνται λύσεις περιστασιακές και λύσεις των οποίων η βιωσιμότητα είναι στο μέλλον αμφίβολη. Η εισαγωγή νερού από την Ελλάδα, είναι ασφαλώς μια λύση ανάγκης η οποία θα είναι δύσκολο να επαναληφθεί, ενώ το περιβόητο πρόγραμμα απεξάρτησης από τις καιρικές συνθήκες με τη δημιουργία αφαλατώσεων προϋποθέτει χρήση μεγάλων ποσοτήτων ενέργειας, τη στιγμή που η Κύπρος εξαρτάται ακόμα πλήρως από το πετρέλαιο και έχει ήδη πρόβλημα με το ποσοστό ρύπων που εκπέμπει.

Στο υδατικό όπως και στο Κυπριακό, αφήνονται πράγματα στην τύχη και γίνονται προτάσεις για βασικά μέτρα τα οποία μπορούν και πρέπει να ληφθούν άμεσα, οι οποίες όμως για κάποιο λόγο απλά δεν υλοποιούνται. Όπως η δημιουργία ενιαίου φορέα διαχείρισης υδάτων.

Κι αν βρίσκετε την πιο πάνω σύγκριση υπερβολική, ίσως να έχετε δίκαιο. Το Κυπριακό έχει σαφώς τραγικότερες, μεγαλύτερες και περισσότερο χρονίζουσες επιπτώσεις. Ας προσέξουμε όμως όσο είναι ακόμα καιρός, για τα όσα συνδέουν τα δύο προβλήματα, προτού οδηγηθούμε σε ένα νέο “Βατερλό”, εξαιτίας της δικής μας ανικανότητας. Στην προκειμένη περίπτωση “Waterloo”.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>