Γράφει:

Πολιτικώς εσφαλμένον: Τα αδιέξοδα του πολιτικού μας συστήματος

Η εκλογή Δημήτρη Χριστόφια στην Προεδρία της Δημοκρατίας ανέδειξε, σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια, το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται το σύγχρονο κυπριακό πολιτικό σύστημα. Τρεις είναι οι βασικές παράμετροι αυτού του αδιεξόδου: Η αδυναμία άρθρωσης μιας αξιόπιστης αντιπολιτευτικής πρότασης από τη δεξιά, το διασπασμένο, εξουδετερωμένο και εγκλωβισμένο στις αδυναμίες του κέντρο και η αποβολή από το σύστημα οποιωνδήποτε νέων προτάσεων, ικανών να οδηγήσουν σε νέα κόμματα εξουσίας, έστω και σε νέα, απλώς βιώσιμα, κόμματα.

Είναι φανερό ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει διάθεση να αρθρώσει μια εναλλακτική πολιτική και κοινωνική πρόταση, μη θέλοντας να διασαλεύσει την κατ” αυτήν θετική πορεία που ακολουθεί το κυπριακό με τους χειρισμούς Χριστόφια. Ο αντιπολιτευτικός της λόγος περιορίζεται σε επουσιώδη ζητήματα, όπως π.χ. η ολιγοήμερη καθυστέρηση της διοχέτευσής του νερού από την Ελλάδα στους υδροφορείς. Με αυτά τα δεδομένα, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν φαίνεται ικανή, ούτε και πρόθυμη, να εγκολπωθεί το όποιο ρεύμα αντίδρασης στις επιλογές Χριστόφια σε ζητήματα όπως το κυπριακό, η οικονομική πολιτική, οι διορισμοί και οι μεταθέσεις στο Προεδρικό και το Υπουργείο Εξωτερικών κ.α..

Από την άλλη το κέντρο (κατά κύριο λόγο το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ), πιστό στην επιλογή του «κεντρώου διπολισμού», περιορίζεται στο να αυτοαναπαράγεται και να σχεδιάζει στρατηγικές για ενεργό συμμετοχή στην όποια κυβέρνηση προκύπτει στις εκάστοτε προεδρικές εκλογές. Είναι προφανές ότι τα δύο σημαντικότερα κόμματα του κέντρου δεν τα χωρίζουν αγεφύρωτες διαφορές σε επίπεδο ιδεολογίας και πολιτικού λόγου (κυρίως μετά και την πρόσφατη αίτηση του ΔΗΚΟ για ένταξη στη Σοσιαλιστική Διεθνή). Εν τούτοις, δεν φαίνονται ικανά να διασπάσουν τα παραδοσιακά αδιέξοδα που προκύπτουν από τις ιδιομορφίες της ιστορίας τους, ως επίσης και από τις αγκυλώσεις του πολιτικού μας συστήματος.

Όσον αφορά δε τις προσπάθειες για τη δημιουργία νέων κομμάτων, ικανών να διασπάσουν το κλειστό κομματικό σύστημα που προέκυψε μετά την εισβολή του 1974, αυτές δεν έχουν καρποφορήσει ποτέ. Ορισμένα από αυτά τα κόμματα έχουν πετύχει αξιόλογη και διαρκή εκπροσώπηση στη Βουλή. Εν τούτοις, φαινόμενα όπως η ξαφνική άνοδος στην εξουσία του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στην Τουρκία το 2002, ως επίσης και του κόμματος Καντιμά στη μετά-Σαρόν εποχή στο Ισραήλ, δε φαίνεται να ευδοκιμούν στην Κύπρο. Και αυτό διότι το κλειστό κομματικό σύστημα παραμένει ισχυρό. Από τη μια, οι δύο κατ’ευφημισμόν πόλοι διατηρούνται σταθερά σε ψηλά εκλογικά ποσοστά, με κύριο όπλο την πόλωση που προκαλεί η επίκληση της καταστροφικής επικράτησης του «άλλου». Από την άλλη, τα δύο κόμματα του κέντρου διατηρούν ποσοστά ικανά για να τους προσδίδουν ρόλο ρυθμιστή στις προεδρικές εκλογές, γεγονός που τους παρέχει ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέσον επιβίωσης.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν από την πιο πάνω ανάλυση είναι δύο: Πρώτον, με έμφυτη την αδυναμία του να απορροφά νέες προτάσεις και να παράγει νέες πολιτικές, είναι δυνατό το παρόν πολιτικό μας σύστημα να αντεπεξέλθει κρίσεων, όπως πχ μιας γεννικευμένης οικονομικής ύφεσης, η οποία φαντάζει ως διόλου απίθανη μέσα στα επόμενα χρόνια; Δεύτερον, αν υποθέσουμε ότι το κυπριακό κλείνει στο προσεχές μέλλον, με δεδομένα όπως η πολιτική ισότητα και ο «ανανεωμένος συνεταιρισμός» του Προέδρου Χριστόφια, μπορεί αυτό το πολιτικό σύστημα να συνυπάρξει και, παροδικά, να ταυτοποιηθεί με το αντίστοιχο τουρκοκυπριακό και να οδηγήσει την Κύπρο στην όποια νέα εποχή; Πολύ φοβούμαι ότι, με βάση την κοινή λογική, οι απαντήσεις στα πιο πάνω καίρια ερωτήματα μόνο ευχαρίστηση δεν θα πρέπει να προκαλούν.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>