Γράφει:

To ραντεβού του τρόμου

Η συνάντηση της 3ης Σεπτεμβρίου και η σαθρή βάση των συνομιλιών

 

Η νέα βάση των συνομιλιών

Νέο ραντεβού έδωσαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στις 3 Σεπτεμβρίου 2008, τώρα όχι για να συζητήσουν τη διαδικασία και να προσπαθήσουν να εξεύρουν κοινή βάση των συνομιλιών, αλλά για να αρχίσουν τον απ” ευθείας διάλογο. Η συνάντηση της 25ης Ιουλίου, η τέταρτη από τότε που ο Δημήτρης Χριστόφιας αναδείχθηκε στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ως διά μαγείας, απέδωσε καρπούς! Αν ληφθούν υπ” όψιν τα όσα λέγονταν από πλευράς μας περί της απουσίας κοινής βάσης των διαπραγματεύσεων, περί του ότι «με τον κ. Ταλάτ δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα», όπως χαρακτηριστικά είπε ο πρόεδρος Χριστόφιας, περί του ότι δεν υπάρχει πρόοδος στις ομάδες εργασίας, περί της σκλήρυνσης της τουρκικής στάσης, περί των επικρίσεων των δηλώσεων του Τούρκου Πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος κατά την παράνομη επίσκεψή του στην Κύπρο λίγο πριν από τη συνάντηση της 25ης Ιουλίου μιλούσε για δύο λαούς στο νησί και για λύση δύο κρατών, θα ανέμενε κανείς ότι η συνάντηση της 25ης Ιουλίου θα κατέληγε σε ναυάγιο. Οι συναφείς, κατά τα πιο πάνω, δηλώσεις, τόσο του κ. Χριστόφια όσο και των κομμάτων της συγκυβέρνησης, έδιναν ελπίδες ότι η νέα διαδικασία του διαλόγου -έστω κι αν στηριζόταν στη λανθασμένη διακοινοτική βάση- θα βασιζόταν σε γερά θεμέλια. Θα βασιζόταν προ πάντων σε κάποιες αρχές, όσες απέμειναν έστω, μετά την ουσιαστική εγκατάλειψη της ορθής βάσης του Κυπριακού ως προβλήματος εισβολής και κατοχής και όχι ως διακοινοτικής διαφοράς. Όμως, ακόμη κι αυτές οι «αρχές» θυσιάστηκαν στο βωμό της πολιτικής του «καλού παιδιού» ξεπερνώντας, μάλιστα, και τις λεγόμενες κόκκινες γραμμές της πλευράς μας. Ο «οδυνηρός συμβιβασμός» της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, με το κοινό ανακοινωθέν της 23ης Μαΐου, απέκτησε τώρα «ουρά» και έγινε ομοσπονδία με μία διεθνή προσωπικότητα, χωρίς να γίνεται λόγος για μία κυριαρχία και μία ιθαγένεια. Η μη αποδοχή της παρθενογένεσης και όχι η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι μόνο στα λόγια, αφού η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, για την οποία γίνεται λόγος στο κοινό ανακοινωθέν της 23ης Μαΐου, στηρίζεται στα «δύο συνιστώντα κράτη», κάτι που ο λαός απέρριψε με βδελυγμία καταψηφίζοντας το σχέδιο Ανάν. Οι ερμηνείες που δόθηκαν μετά τη συμφωνία της 23ης Μαίου, μετά τις σφοδρές αντιδράσεις εκ των ένδον της συγκυβέρνησης ότι «τα συνιστώντα κράτη δεν έχουν την έννοια του κυρίαρχου κράτους» αποτελούν ρητορικά φληναφήματα για τους αδαείς. «Ομοσπονδία βασισμένη στα δυο συνιστώντα κράτη» με βάση τον κοινό νου, χωρίς να χρειάζονται εξειδικευμένες νομικές γνώσεις -τις οποίες, άλλωστε ο κ. Χριστόφιας δεν έχει- σημαίνει, έτσι απλά, ότι πρόκειται για ένα νέο πολιτειακό μόρφωμα, το οποίο θα συσταθεί από δύο κράτη. Ε, λοιπόν, αυτό σημαίνει παρθενογένεση!

Το χρονικό των συναντήσεων

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά, για να δούμε τις παλινωδίες που υπήρξαν στις κατά καιρούς συμφωνίες και κοινά ανακοινωθέντα από την 8η Ιουλίου του 2006 μέχρι σήμερα. Στη συμφωνία της 8ης Ιουλίου, η οποία συνομολογήθηκε μεταξύ του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου και του Τουρκοκυπρίου ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, αναφερόταν, μεταξύ άλλων, ότι η μορφή της λύσης θα είναι διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Μια ομοσπονδία που θα είχε «ουσιαστικό περιεχόμενο» κατά την έκφραση του κ. Παπαδόπουλου, όπως έλεγε προεκλογικώς. Γινόταν, επίσης, λόγος για δημιουργία τεχνικών επιτροπών και ομάδων εργασίας, κάτι που επαναλήφθηκε και στο κοινό ανακοινωθέν συμφωνία της 21ης Μαρτίου μεταξύ του νέου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια και του Τουρκοκυπρίου ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, στην οποία δεν επαναβεβαιωνόταν, όμως, ότι το σχέδιο Ανάν δεν αποτελεί αντικείμενο προς συζήτηση.

Αλήθεια, σε τί διέφερε εκείνη η συμφωνία από τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου; Ουσιαστικά σε τίποτε. Ακύρωνε, όμως, στην ουσία τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου, η οποία επαναβεβαίωνε την κατάργηση του σχεδίου Ανάν. Επίσης δεν γινόταν στο κοινό ανακοινωθέν της 21ης Μαρτίου αναφορά στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, όπως συνέβαινε στη συμφωνία της 8ης Ιουλίου, κάτι που, βεβαίως, δεν άρεσε στον κ. Χριστόφια και προφανώς το επεσήμανε κατά τη συνάντησή του με τον κ. Ταλάτ στις 23 Μαΐου. Η επισήμανση, όμως, αυτή θα θεωρήθηκε προφανώς ως νέα προσθήκη κατά την συζήτηση στη συνάντηση εκείνη και φυσικά αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Αποτέλεσμα της συζήτησης του θέματος υπήρξε προφανώς η ουρά «ομοσπονδία βασισμένη στα δύο συνιστώντα κράτη» και βασισμένη στη μία διεθνή προσωπικότητα, αλλά όχι στη μία κυριαρχία και μία ιθαγένεια! Με τις νέες συμφωνίας Χριστόφια Ταλάτ, δεν γίνεται, βεβαίως, αναφορά στο σχέδιο Ανάν, αλλά οι «εποικοδομητικές ασάφειες» περί συνιστώντων κρατών και μίας διεθνούς προσωπικότητας και όχι μίας ιθαγένειας και μίας κυριαρχίας- σε τί άλλο παραπέμπουν;

Με βάση, λοιπόν, τα πιο πάνω και ας μην ξεχνούμε και την τουρκική ονομασία του Λιμνίτη που αναφέρεται στα ανακοινωθέντα Χριστόφια και Ταλάτ- ποια πρόοδος έχει επιτευχθεί; Ας πιστώσουμε, όμως, τον κ. Χριστόφια με καλή πρόθεση και ας δώσουμε πίστη στις επεξηγήσεις που έδωσε για τα συνιστώντα κράτη, ότι δηλαδή εννοεί τις δύο κοινότητες και ότι η κυβέρνηση δεν επιδιώκει λύση παρθενογένεσης. Έστω, επίσης, ότι λαμβάνουμε σοβαρά υπ” όψη το μνημόνιο μεταξύ Κύπρου και Βρετανίας στο οποίο δόθηκαν επεξηγήσεις περί τις μίας κυριαρχίας, μίας διεθνούς προσωπικότητας και μίας ιθαγένειας. Προκύπτει, τότε, αβίαστα το ερώτημα: Τί έχει περισσότερη βαρύτητα, το κοινό ανακοινωθέν το οποίο συμφωνήθηκε με τον κ. Ταλάτ ή οι διευκρινίσεις που έδωσε προφορικά ο ίδιος και οι επεξηγήσεις που δόθηκαν μαζί με τη Βρετανία; Ας υποθέσουμε, ακόμα, ότι η βαρύτητα που δίνεται είναι στις δικές μας επεξηγήσεις και όχι σε εκείνα που έχουν συνομολογηθεί. Μα τότε σημαίνει ότι δεν υπήρξε ουσιαστικά συμφωνία, αφού οι Τούρκοι άλλα λένε… Αφού, όμως, δεν υπήρξε συμφωνία, τότε γιατί πάμε στις συνομιλίες; Προ πάντων, γιατί πάμε σε απ” ευθείας συνομιλίες, αφού δεν υπήρξε πρόοδος στις ομάδες εργασίας τη στιγμή που διακηρύτταμε πομπωδώς ότι αυτό αποτελούσε βασική προϋπόθεση; Γιατί πάμε σε συνομιλίες, τη στιγμή που οι τουρκικές προκλήσεις, σε συνδυασμό με όλα τα άλλα, συνεχίστηκαν από τον ίδιο τον Τούρκο πρωθυπουργό μερικές μόνο μέρες πριν από τη συνάντηση της 25ης Ιουλίου;

Με όλα αυτά τα αρνητικά δεδομένα οδεύουμε ξυπόλυτοι στ” αγκάθια! Οι διαπραγματεύσεις της 3ης Σεπτεμβρίου θα αποτελούν, ως εκ τούτου, συνάντηση του τρόμου, καθώς οι δεσμεύσεις της πλευράς μας έχουν φθάσει σε επικίνδυνα σημεία και ο Θεός να μας φυλάει…

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>