Γράφει:

Κριτικές με Άποψη: «Ευτυχισμένες Μέρες»

«Ευτυχισμένες Μέρες»

Σάμιουελ Μπέκετ,

Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας,

Θέατρο Επιδαύρου, Ιούλιος 2008

 

Λίγα έργα μπορούν με τόσο εύστοχο τρόπο όσο οι «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ να αποδώσουν το υπαρξιακό κενό και την προσπάθεια του ανθρώπου να δώσει νόημα και ελπίδα στην καθημερινότητα του, αυτή την καθημερινότητα που άλλοτε τον συνθλίβει και άλλοτε τον λυτρώνει. Η μοναξιά απέναντι στο σύμπαν και η αγωνία για επικοινωνία, από τα πιο οικεία θέματα στην δραματουργική παραγωγή του Ιρλανδού συγγραφέα, εκφράζονται με σπαρακτικό τρόπο (παρά τη μάσκα του κωμικού) από την μεσήλικη Γουίννι. Ακινητοποιημένη μέσα σε ένα λόφο άμμου μέχρι τη μέση και αργότερα μέχρι το λαιμό, αδύναμη να αποδράσει από τη ζοφερή καθημερινότητα της, προσπαθεί να εξωραϊσει την αδυναμία της αναζητώντας την ομορφιά και τη γνώση στη μικρή, καθημερινή της ρουτίνα. Βασικό της εργαλείο οι λέξεις, οι οποίες γεμίζουν το κενό και τη βοηθούν να αρθρώσει τις σκεψεις και τα συναισθήματα της, ακόμα και αν δεν υπάρχει κανείς να τα μοιραστεί. Ο Γουίλλι, ο σύντροφος της, κρυμένος στο πίσω μέρος του λόφου, είναι σχεδόν ανύπαρκτος και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη λαχτάρα της για προσοχή και συντροφικότητα. Η Γουίννι δεν χάνει όμως την αισιοδοξία της παρά τη συναίσθηση της μοναξιάς της, ακόμα κι όταν νιώθει ότι και οι λέξεις κάποτε σε αφήνουν. Βρίσκει καταφύγιο στο παρελθόν της και στις μικρές καθημερινές της συνήθειες που την κρατάνε ζωντανή, περιμένοντας την επόμενη «ευτυχισμένη μέρα».

Μια από τις καλύτερες αποδόσεις αυτού του έργου θεωρείται η περσινή παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου της Μεγάλης Βρεανίας, που ανέβηκε για δεύτερη φορά φέτος στο Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, μια που οι περσινές καταστροφικές πυρκαγιές στην Πελοππόνησο ματαίωσαν τη δεύτερη προγραμματισμένη παράσταση. Ξεπερνώντας τις σκηνικές οδηγίες του Μπέκετ, η σκηνοθέτης Ντέμπορα Γουόρνερ (Deborah Warner) σε συνεργασία με τον σκηνογράφο Tom Pye, δεν «θάβει» την πρωταγωνίστρια μέσα σε έναν λόφο άμμου, αλλά σε ένα επιβλητικό βουνό από χαλάσματα, σκόνη, χαλίκια και σπασμένες πλάκες τσιμέντου που παραπέμπουν σε εικόνες πυρηνικού ολοκαυτώματος ή μεγάλης φυσικής καταστροφής. Ως σύμβολο αισιοδοξίας αναδύεται μέσα από τα χαλάσματα η πρωταγωνίστρια Φιόνα Σω (Fiona Shaw) ως Γουίννι. Ιρλανδή και η ίδια, όπως και ο συγγραφέας, πιάνει και τις πιο λεπτες αποχρώσεις της γλώσσας του και εκφράζει χαριτωμένα ακόμα και τις πιο θλιβερές αλήθειες της ζωής της, αποφασισμένη να μην ενδώσει στη φθορά. Καλύπτει τις παύσεις του κειμένου με πλατιά θεατρικά χαμόγελα, ποζάρει με νάζι, παίζει για λίγο την πρωταγωνίστρια σε ένα έργο που η διανομή την έχει αδικήσει, καθώς την έχει καθηλωμένη και ανήμπορη να πάρει επί της ουσίας τη ζωή στα χέρια της. Οι κινήσεις και οι εκφράσεις της Σω διαθέτουν απαράμιλη κωμικότητα, εκείνη την κωμικότητα όμως που κρύβει μέσα της το τραγικό. Η αλαφροσύνη και η αισιοδοξία της κρύβουν πόνο και μοναξιά, αλλά και την ανάγκη να σταθεί στα πόδια της, να επιβιώσει και να βρει την ομορφιά μέσα στα χαλάσματα. Όπως το όνομα της ενδεχομένως υπονοεί, η Win-nie της Σω αναδεικνύεται νικήτρια της ζωής όταν όλα γύρω της μοιάζουν νεκρά. Ή μήπως όχι;

 

Η Κατερίνα Γκότση είναι θεατρολόγος

 

Σύνδεσμοι:

Http://www.greekfestival.gr/show_event?id=201&lang=gr

Http://www.nationaltheatre.org.uk/21338/productions/happy-days.html

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>