Γράφει:

Αμερικανικές εκλογές: Τα όπλα των δύο μονομάχων

Με ένα μόνο μήνα να απομένει μέχρι τις Αμερικανικές εκλογές γίνονται υπέρ-προσπάθειες από τους δύο υποψηφίους και τα επιτελεία τους να διαχωρίσουν τις θέσεις τους ο ένας από τον άλλο (και φυσικά από τον απερχόμενο πρόεδρο). Ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Τζον Μακέιν αντιλαμβάνονται πολύ τόσο τις δικές τους δυνατότητες και αδυναμίες όσο και αυτές του αντιπάλού τους, ενώ γνωρίζουν επίσης και τις πλείστες γεωγραφικές περιοχές που έχουν το πάνω χέρι, όπως επίσης και από ποιες κοινωνικές, θρησκευτικές και φυλετικές τάξεις αντλούν τις περισσότερες ψήφους τους. Είναι βάσει αυτών των δεδομένων που γίνεται και η επιλογή του αντιπροέδρου και έτσι κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, αφού αποσκοπεί στην ενδυνάμωση του υποψήφιου προέδρου καλύπτοντας τα δικά τους κενά.

Επιλογή Αντιπροέδρου

Για τον Ομπάμα η επιλογή ενός πολύπειρου πολιτικού, ιδιαίτερα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής που η δική του πείρα αμφισβητείται, ήταν επιτακτική ανάγκη. Η προσφορά του υποψήφιου αντιπροέδρου θα ήταν πολύ μεγαλύτερη αν, εκτός από πείρα, είχε και διασυνδέσεις με την εργατική τάξη και αν, φυσικά, ήταν λευκός. Με αυτά τα δεδομένα η επιλογή του εξηνταεξάχρονου καθολικού Τζο Μπάιντεν ενδεχομένως να είναι καταλυτική, αφού μεγάλωσε στην Πενσυλβάνια (μια παραδοσιακά «αναποφάσιστη» πολιτεία με σημαντική βαρύτητα), διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με την εργατική τάξη η οποία είναι και το αδύνατο σημείο του Ομπάμα, ενώ ταυτόχρονα θεωρείται ειδήμονας στις διεθνές σχέσεις, αφού τελευταία χρόνια υπηρέτησε ως πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας.

Σε αντίθεση με την προσεγμένη και στρατηγική επιλογή του Ομπάμα, αυτή του Μακέιν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως βεβιασμένη και ιδιαίτερα ριψοκίνδυνη. Στην προσπάθειά του να αποκτήσει μια ευρύτερη βάση ψηφοφόρων, ο Μακέιν επέλεξε την Κυβερνήτη της Αλάσκας, Σάρα Πάλιν, για αντιπρόεδρο. Η συγκεκριμένη υποψήφιος όμως δεν είναι εγγυημένο ότι θα φέρει θετικά αποτελέσματα για τον Μακέιν, ενώ εγείρονται και διάφορα ερωτήματα ως προς την επιλογή του, αφού η σαραντατετράχρονη Κυβερνήτης δεν έχει ουσιαστική πολιτική εμπειρία, ούτε και είναι ειδήμονας σε κάτι τόσο συγκεκριμένο που να είναι χρήσιμο στον Μακέιν. Μπορούμε, τότε, να υποθέσουμε ότι ο Ρεπουπλικάνος υποψήφιος επέλεξε την Πάλιν περισσότερο για να κερδίσει γυναίκες ψηφοφόρους και για να διαμορφώσει μια λιγότερη «σκληρή» εικόνα, παρά για οποιοδήποτε άλλο λόγο. Ο στόχος αυτός φαίνεται, βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον, να έχει επιτευχθεί αφού μέχρι και την 9η Σεπτεμβρίου υπήρχε ένας σημαντικός αριθμός γυναικών που «μετακινήθηκε» από τον Ομπάμα στον Μακέιν. Επιπλέον, η εικόνα της μέσης Αμερικανίδας μαμάς (η Πάλιν έχει πέντε παιδιά) φαίνεται προς το παρόν να συγκεντρώνει συμπάθεια γύρω από το πρόσωπο της Πάλιν. Ενδεχομένως, όμως, αυτό να οφείλεται περισσότερο σε προσωρινό ενθουσιασμό παρά οτιδήποτε άλλο. Η συνέχεια θα είναι άκρως ενδιαφέρουσα, αφού η Πάλιν έχει νεοσυντηρητικές απόψεις, δημιουργώντας ακριβώς την αντίθετη εικόνα από αυτήν που πρέπει να έχει ο Μακέιν αν θέλει να επεκταθεί πέραν από την νεοσυντηρητική βάση ψηφοφόρων, που έτσι και αλλιώς είναι δική του. Περαιτέρω, οι κοινωνικές συνήθειες της Πάλιν (π.χ. κυνήγι) δεν είναι ακριβώς κάτι που θα ελκύσει τον ευρύτερο γυναικείο πληθυσμό. Τέλος, η οικογένειά της δεν έχει το πιο κοινωνικά αποδεκτό παρελθόν (π.χ. η δεκαεφτάχρονη κόρη της είναι έγκυος και ανύπαντρη). Μπορεί αυτό το θέμα να μην χρησιμοποιηθεί εναντίον της από το επιτελείο του Ομπάμα (αφού ο τελευταίος έδωσε ρητές οδηγίες να μην εμπλέξουν οικογένειες), αλλά σε μια συντηρητική κοινωνία όπως είναι η αμερικανική, αυτά τα θέματα είναι σημαντικά (δεν είναι τυχαίο άλλωστε που το θέμα των αμβλώσεων και των ομοφυλοφιλικών σχέσεων είναι πάντοτε ένα από τα κυριότερα θέματα στα γνωστά ντιμπέιτ). Το χειρότερο όμως είναι ότι ο Μακέιν με την επιλογή του φαίνεται να βάζει το πρόσκαιρο εκλογικό όφελος πάνω από τα συμφέροντα της χώρας, αφού δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο αντιπρόεδρος μπορεί να χρειαστεί οποιαδήποτε στιγμή να αναλάβει καθήκοντα προέδρου και είναι ξεκάθαρο ότι η Πάλιν δεν είναι σε θέση να το κάνει αυτό.

Άντληση Ψήφων

Σε γενικές γραμμές φαίνεται ξεκάθαρα πως οι μεσήλικες (άνω των 45) και οι παντρεμένοι προτιμούν τον Μακέιν, ενώ οι πιο νεαροί και ανύπαντροι τον Ομπάμα. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, αν αναλογιστεί κανείς τόσο την ηλικία του Μακέιν (72) όσο και των συντηρητικών απόψεων του. Αν και είναι παρακινδυνευμένο να παρουσιάζονται στατιστικά (αφού οι αριθμοί αλλάζουν με κάθε καινούργια δημοσκόπηση), είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τους τομείς που οι δύο υποψήφιοι υπερέχουν του αντιπάλου τους. Η οικονομία, η εθνική ασφάλεια, η παιδεία και η ενέργεια είναι μερικά από τα θέματα που απασχολούν τους ψηφοφόρους.

Τρεις στους τέσσερις Αμερικανούς θεωρούν τη φορολογία και το δημοσιονομικό έλλειμμα ως πολύ σημαντικούς παράγοντες για τις επικείμενες εκλογές. Και οι δύο υποψήφιοι έχουν στο μενού μείωση της φορολογίας, αλλά όμως με διαφορετικούς παραλήπτες: Η πρόταση του Μακέιν θα βοηθήσει πολύ περισσότερο τις επιχειρήσεις και την ανώτατη (πλούσια) τάξη, ενώ αυτή του Ομπάμα τις φτωχότερες και μεσαίες. Ως εκ τούτου, δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι στις δημοσκοπήσεις ο Ομπάμα προηγείται στα θέματα οικονομίας (όπως επίσης και στα θέματα παιδείας, υγείας και ενέργειας). Ο Μακέιν από την άλλη προηγείται στα θέματα που αφορούν ασφάλεια, τρομοκρατία και το Ιράκ. Η θρησκεία είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο από μόνο του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο Ομπάμα τονίζει σε κάθε ομιλία του ότι όχι μόνο δεν είναι Μουσουλμάνος, αλλά ότι γνωρίζει πολύ καλά και την Βίβλο. Έρευνα (Αυγούστου) του καναλιού MSNBC έδειξε ότι ο Ομπάμα προηγείται του Μακέιν σε όλες τις θρησκευτικές ομάδες, με εξαίρεση φυσικά τους Ευαγγελιστές που είναι και οι πιο «φανατικοί» Ρεπουπλικάνοι.

Ποιος χρηματοδοτεί όμως τους δύο υποψήφιους και πόσο; Σύμφωνα με την ιστοσελίδα www.opensecrets.org, ο Ομπάμα, μέχρι της 31 Ιουλίου του 2008 έχει μαζέψει 389 εκατομμύρια δολάρια (και έχει ξοδέψει 324), υπερδιπλάσια δηλαδή από τον Μακέιν, του οποίου η χρηματοδότηση έφτασε τα 174 εκατομμύρια ενώ τα έξοδά του ήταν μόλις 141. Αξίζει να σημειωθεί για τον Αφρικανοαμερικανό υποψήφιο ότι το 96% της χρηματοδότησής του προέρχεται από ιδιωτικές εισφορές (και 4% από άλλες πηγές), ενώ το αντίστοιχο ποσοστό του Μακέιν ανέρχεται στο 81% (και 18% από άλλες πηγές). Επίσης ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι οι «μικρό-χρηματοδότες» φαίνεται ότι πολλές φορές προσφέρουν περισσότερο από φόβο μήπως κερδίσει ο αντίπαλος υποψήφιος παρά από την ανάγκη να κερδίσει ο δικός τους. Είναι ενδεικτικό ότι μετά την ομιλία της Πάλιν, 130.000 διαφορετικοί χρηματοδότες, μέσω του διαδικτύου, πρόσφεραν συνολικά 8 εκατομμύρια δολάρια στον Δημοκρατικό υποψήφιο.

Προς το παρόν είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλέψει κανείς το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά σίγουρα κάθε στρατηγική κίνηση μετρά. Πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι η επιλογή αντιπροέδρου είναι μια από αυτές και αναμένεται να έχει τεράστια βαρύτητα ως προς το τελικό αποτέλεσμα. Η λογική λέει ότι ο Ομπάμα πρέπει να κερδίσει, αφού τόσο η Αμερική όσο και ο υπόλοιπος κόσμος έχει ανάγκη από ριζικές αλλαγές και ο Μακέιν με την Πάλιν δεν φαίνεται να είναι σε θέση να τις πετύχουν. Από την άλλη όμως, το γεγονός ότι οι Αμερικανοί κατάφεραν να αφήσουν στην εξουσία τον απερχόμενο πρόεδρο για δεύτερη πενταετία καταδεικνύει ότι είναι μια κοινωνία που εύκολα μπορεί να αψηφήσει τη λογική.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>