Γράφει:

Ξυπόλητος Χριστόφιας στα τουρκικά αγκάθια

του Σάββα Ιακωβίδη

 

Οι συνομιλίες Χριστόφια-Ταλάτ, που ξεκίνησαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2008, δεν φαίνονται ότι θα μακροημερεύσουν. Ή, αν παραταθούν στο χρόνο, θα λαθροβιώσουν, για να εκμετρήσουν, κάποια στιγμή, το ζην. Σε βάρος της ελληνικής πλευράς και υπέρ μιας επιτήδειας Τουρκίας, που θα τις χρησιμοποιήσει ως άλλοθι για να εξαργυρώσει είτε την ενταξιακή της πορεία είτε για να εισπράξει το αντίτιμο της «καλής συμπεριφοράς» της. Πριν ακόμα ο πρόεδρος Χριστόφιας και ο κατοχικός Ταλάτ συναντηθούν, είχαν σπαρεί οι σπόροι του ναυαγίου. Βεβαίως, στην πολιτική τίποτε δεν είναι οριστικό. Όμως, το κυπριακό είναι κλασική περίπτωση πολιτικής της ισχύος. Η Τουρκία είναι η ισχυρή, αδιαμφισβήτητη και κατέχουσα το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας, δύναμη. Απαιτεί από την ελληνική πλευρά τα πάντα. Ουδείς την ενοχλεί. Ουδείς την πιέζει. Γιατί να υποχωρήσει; Γιατί να δώσει;

Από την άλλη, η περίπτωση Χριστόφια ενθυμίζει την τραγική ιστορία των δύστυχων Μηλίων, όπως την ξυνέγραψε πριν 2500 χρόνια ο Θουκυδίδης. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέλαβε, ενώπιον των κομμάτων και του λαού, σιδηρές δεσμεύσεις. Ότι θα επιδιώξει «δίκαιη λύση», στηριγμένη στις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου (που οι Τούρκοι ποδοπάτησαν με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους), στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, στο διεθνές και κοινοτικό δίκαιο και στις αρχές, επί των οποίων είναι θεμελιωμένη η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στον αντίποδα, η Τουρκία, διά του φρουρού της κατοχής, Ταλάτ, επαναλαμβάνει διατόρως ότι απαιτεί την παράδοσή μας. Απαιτεί να κατέχει το βορρά και να είναι συνέταιρος και εγγυητής εσαεί του νότου.

Οι τουρκικές θέσεις, όπως κωδικοποιήθηκαν από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας και τις ενεχείρισαν στον κατοχικό Ταλάτ, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας. Πρώτος, το ομολόγησε ο Δ. Χριστόφιας με την δέσμευση ότι δεν πρόκειται να κάνει «απαράδεκτες υποχωρήσεις». Να εννοήσουμε ότι μπορεί να κάνει… «παραδεκτές υποχωρήσεις», όπως τον συμβουλεύει και τον σπρώχνει σταθερά ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Ν. Αναστασιάδης; Ακόμα και οι πλέον άσχετοι με τις εξελίξεις στο Κυπριακό αντιλαμβάνονται πως μέγα χάσμα χωρίζει τις θέσεις της ελληνικής από την τουρκική πλευρά.

Πώς ο Δ. Χριστόφιας πηγαίνει στις συνομιλίες; Ουσιαστικά ξυπόλητος στα αιχμηρά, πονηρά και θανατηφόρα τουρκικά αγκάθια. Μπροστά στην πάνοπλη στρατιωτικά, πολιτικά, διπλωματικά Τουρκία, ο Πρόεδρος παρατάσσει μιαν αδύναμη και, διαπραγματευτικά, ελαφριά ομάδα. Σε αντιδιαστολή προς τη βαθιά γνώση του Τάσσου, ο Δ. Χριστόφιας δεν έχει καμία νομική ή συνταγματική υπόστρωση. Δεν γνωρίζει την ακριβή σημασία εννοιών και ορολογιών, που οι Τούρκοι ερμηνεύουν κατά το δοκούν. Και κυρίως, δεν φαίνεται να έχει κατανοήσει τη νοοτροπία, την πολιτική και την διαπραγματευτική τακτική των Τούρκων. Έτσι είναι ευεπίφορος σε συνεχείς τουρκικές παγιδεύσεις.

Οι αρξάμενες συνομιλίες δεν είναι θέμα απλώς «καλής θέλησης» και μονομερών υποχωρήσεων. Είναι ζήτημα στιβαρής πολιτικής διεκδίκησης, που να διαθέτει τα μέσα να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Εκείνο που παρατηρείται, είναι κυρίως ένα επικοινωνιακό παιγνίδι, δηλ. ποια πλευρά θα χρεωθεί ένα ενδεχόμενο ναυάγιο, επειδή θεωρούν ότι οι συνομιλίες δεν θα καταλήξουν. Για την πλευρά μας, δεν είναι μόνον αυτή η ουσία αλλά πώς θα εξουδετερώσει αποτελεσματικά τις οδυνηρές συνέπειες ενός ναυαγίου. Επ΄ αυτού δεν υπάρχει σχέδιο Β’. Αυτός είναι ο άλλος εφιάλτης, που ο Δ. Χριστόφιας αρνείται να σκέφτεται αλλά θα υποχρεωθεί να τον αντιμετωπίσει, όταν θα του επιβληθεί από την Τουρκία. Γνωρίζει τι θα πράξει; Αμφιβάλλουμε.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>