Γράφει:

Ποδόσφαιρο: Μπορούμε και καλύτερα!

Κριτική των πρόσφατων αποτελεσμάτων Κύπρου και Ελλάδας

του Χάρη Νικηφοράκη

Με την ολοκλήρωση των επίσημων υποχρεώσεών τους για το 2008, τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα Κύπρου και Ελλάδος μας άφησαν μια μάλλον πικρή γεύση στα χείλη. Από τη μια η Κύπρος δεν κατόρθωσε, για μια ακόμα φορά, να υπερβεί τα εξασφαλισμένα “μπράβο” της καλής εμφάνισης και να προχωρήσει σε ένα εκτός έδρας διπλό. Από την άλλη η Ελλάδα, στην ουσία, γκρέμισε ό,τι είχε κτίσει τους προηγούμενους μήνες, με τις τρεις νίκες σε ισάριθμους αγώνες βάζοντας ξανά στο παιχνίδι της πρόκρισης στο Μουντιάλ του 2010 τους Ελβετούς αλλά και τους φιλόδοξους Ισραηλινούς. Με την κριτική που ακολουθεί δεν θέλουμε να υποστηρίξουμε ότι “όλα πάνε στραβά”. Κάθε άλλο. Οι πορείες των δύο ομάδων, τα τελευταία δύο χρόνια, μπορούν να χαρακτηριστούν ικανοποιητικές. Αυτό που θέλουμε είναι να προβληματίσουμε για κάποια σημεία, η βελτίωση των οποίων θα μπορούσε ίσως να οδηγήσει σε ακόμη καλύτερα αποτελέσματα.

Κύπρος: Φουλ επίθεση!

Ο Άγγελος Αναστασιάδης έχει αναμφίβολα επιτελέσει σημαντικότατο έργο στον πάγκο της Εθνικής Κύπρου. Στην παρουσία και την δουλειά του οφείλονται τόσο οι εξαιρετικές εμφανίσεις των τελευταίων χρόνων, όσο και σημαντικότατα αποτελέσματα όπως η αξέχαστη “πεντάρα” επί της Ιρλανδίας και το 1-1 με την Γερμανία. Όπως όμως κάθε προπονητής, έτσι και ο Άγγελος “πάσχει” από κάποιες εμμονές που, αν και συχνά οδηγούν σε επιτυχημένες επιλογές, εν τούτοις άλλες φορές ευθύνονται για κακά αποτελέσματα. Το μεγαλύτερο “κόλλημα” του κ. Αναστασιάδη είναι φυσικά η χρησιμοποίηση πολλών επιθετικογενών ποδοσφαιριστών και η αντίστοιχη μείωση από την εντεκάδα των ανασταλτικών μέσων. Αν και οι εκ των υστέρων προφητείες δεν είναι ό,τι καλύτερο, εν τούτοις θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι, αν με την Ιταλία υπήρχαν δύο και όχι ένα αμυντικό χαφ στην εντεκάδα και τρεις ή τέσσερεις αντί για πέντε μεσοεπιθετικοί, τότε ίσως να είχε αποφευχθεί το αμυντικό κενό που οδήγησε στο νικητήριο γκολ των Ιταλών στο τέλος του αγώνα. Βέβαια ο αντίλογος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι τα αμυντικά χαφ που έχει ο Άγγελος στην διάθεσή του είναι λίγα και με δεδομένο τον μακροχρόνιο τραυματισμό του Σατσιά (και τους πιο πρόσφατους των Χρ. Μιχαήλ και Μ. Νικολάου), οι επιλογές του προπονητή έχουν ελαχιστοποιηθεί. Η απάντηση σε αυτή την θέση δίδεται από την διεθνώς συνήθη πρακτική: Όταν “μένεις” από ανασταλτικούς μέσους, τότε επιστρατεύεις αμυντικούς για αυτή την θέση (π.χ. Χαραλάμπους, Μ. Ηλία). Σε καμιά περίπτωση όμως δεν πρέπει να υποβαθμίζεις την ανασταλτική λειτουργία στο κέντρο, η οποία είναι κρίσιμη και για την άμυνα, αλλά και για την ανάπτυξη μιας ομάδας, νοουμένου ότι η σωστή πίεση στο κέντρο προκαλεί λάθη του αντιπάλου και ευκαιρίες αντεπίθεσης.

Ελλάδα: Πολλοί ψηλοί και αργοί, λίγοι κοντοί και γρήγοροι…

Αν για τον Αναστασιάδη η κριτική συγκρούεται με το ελαφρυντικό των καλών εμφανίσεων και αποτελεσμάτων τα τελευταία δύο χρόνια, τι να πει κανείς για τον Ότο Ρεχάγκελ, που οδήγησε την Ελλάδα στο απόγειο της ποδοσφαιρικής της δόξας το καλοκαίρι του 2004. Εν τούτοις, αν και η βαθμολογική θέση της Ελλάδας στον όμιλο εξακολουθεί να είναι η επιθυμητή (πρώτη με ένα βαθμό διαφορά από το Ισραήλ και δύο από την Ελβετία), κάποιες λεπτομέρειες θα μπορούσαν να συμβάλουν στην αποφυγή της ήττας από την Ελβετία μέσα στο γήπεδο Καραϊσκάκη. Συγκεκριμένα, κρίνουμε σκόπιμο να κάνουμε αναφορά στο πρόβλημα ανάπτυξης που παρουσιάζει ο ομάδα, κυρίως όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Αυτό θα ήταν μικρότερο εάν ο προπονητής επέλεγε να χρησιμοποιήσει μεσοεπιθετικά περισσότερους γρήγορους ποδοσφαιριστές, με μεγαλύτερη ικανότητα κρατήματος της μπάλας και διενέργειας επιθέσεων από τα πλάγια. Από την στιγμή που οι ελληνικές πτέρυγες καταλαμβάνονται από τον Σαμαρά (αριστερά) και τον Χαριστέα (δεξιά) τότε, λόγω της σωματοδομής αλλά και της φυσικής θέσης των δύο (καθαρόαιμοι φορ), μοιραία το βάρος των πλαγιοκοπήσεων επωμίζονται τα δύο πλάγια μπακ: Τοροσίδης από τα αριστερά και Σεϊταρίδης από τα δεξιά. Πρακτικά, αυτό σημαίνει δύο προβλήματα: Πρώτον, ελλιπής ανάπτυξη λόγω μη ύπαρξης βοηθειών, με αποτέλεσμα οι δύο αυτοί παίκτες να τρέχουν ολόκληρη την πτέρυγα και να καταπονούνται. Δεύτερον, αμυντικά κενά από τα άκρα, από τα οποία προήλθαν και τα δύο γκολ των Ελβετών στον πρόσφατο αγώνα. Σε αυτή την περίπτωση ο αντίλογος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι στο συγκεκριμένο παιγνίδι ο Καραγκούνης ήταν στον πάγκο λόγω ανετοι-μότητας, ενώ η άλλη φυσική επιλογή, ο γρήγορος Σαλπιγγίδης, δεν έχει αποδώσει στο παρελθόν τα αναμενόμενα από τα πλάγια. Μία πιθανή επιλογή θα ήταν η χρησιμοποίηση του Τοροσίδη σε ρόλο δεξιού χαφ, με τον Σπυρόπουλο να παίρνει την θέση του στο αριστερό άκρο της άμυνας. Ο φορμαρισμένος Χαριστέας θα μπορούσε να μεταφερθεί στο κέντρο της επίθεσης και να μείνει στον πάγκο ο Γκέκας. Επιπλέον, είναι καιρός ο Ρεχάγκελ να αρχίσει να εμπιστεύεται τον νεαρό Νίνη, ο οποίος είναι από τις λίγες περιπτώσεις Ελλήνων ποδοσφαιριστών που θα μπορούσαν να δώσουν λύσεις από τα πλάγια.

Αυτές είναι οι απόψεις μας, πάντα καλόπιστα και χωρίς το πατροπαράδοτο ποδοσφαιρικό “καφριλίκι”. Επαναλαμβάνω όμως: Σε καμία περίπτωση δεν αναιρείται η μεγάλη αξία των πρόσφατων επιτευγμάτων τόσο της εθνικής Κύπρου, όσο και της εθνικής Ελλάδος. Επιτεύγματα που οδήγησαν και τις δύο ομάδες τουλάχιστον μία ταχύτητα πιο ψηλά στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Η αξία μιας ομάδας όμως καθορίζεται και από την δυνατότητά της να βελτιώνεται και να πετυχαίνει συνεχώς καλύτερα αποτελέσματα.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>