Γράφει:

Η ένδοξη Ιστορία στο εδώλιο

του Ανδρέα Μακρίδη

 

Πριν από 2200 περίπου χρόνια ο διαπρεπής Έλληνας ιστορικός Πολύβιος έγραφε: «Εξ ιστορίας αναιρεθείσης της αλήθειας, το καταλειπόμενον ανωφελές γίνεται διήγημα» (όταν αφαιρέσεις την αλήθεια από την Ιστορία, αυτό που μένει γίνεται ανώφελη και άχρηστη διήγηση). Σκόπιμο ή ακούσιο αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της επιζητούμενης αναθεώρησης των βιβλίων της Ιστορίας, παρά τις διακηρύξεις περί εκσυγχρονισμού.

Το συμπέρασμα αυτό δεν είναι αυθαίρετο, γιατί τεκμαίρεται από την υπάρχουσα εμπειρία και από τον ιδεολογικό προσανατολισμό αυτών που απαιτούν τον… «εκσυγχρονισμό»! Ήδη γνωρίζουμε τις ανάλογες εκσυγχρονιστικές «καινοτομίες» της Ρεπούση στο Αναγνωστικό της Στ” Δημοτικού, όπου αντί για βελτιωτικές διορθώσεις αντιμετωπίσαμε αλλαγές εθνομηδενισμού και εθνοκάθαρσης και, αντί για νεωτερική θεώρηση της Ιστορίας, απόπειρα θεσμοθέτησης της ιστορικής παραχάραξης.

Πέραν της ιστορικής πλαστογράφησης και της ανθελληνικής παραπληροφόρησης θα ήταν αρκετό, περί του βιβλίου εκείνου, να αναφερθεί ότι από την προμετωπίδα του εξωφύλλου αυθαίρετα αφαιρέθηκε η λέξη «Εθνικής» και αναφέρεται μόνον: «Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων»! Ο εξοβελισμός αυτός συνοψίζει πειστικά την πρόθεση της συγγραφέως και του εκδότη Υπουργείου.

Έχουμε σαφώς μίαν ασύστολη δαιμονοποίηση του εθνισμού και αφορισμό κάθε εθνικού προσα-νατολισμού, προϋποθέσεων που αποσκοπούν στην κατασκευή δυνατοτήτων υποβάθμισης των εθνικών αγώνων και εξωραϊσμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, προς ανάδειξη του πιο αρωστημένου πνεύματος καλοθελητισμού.

Η Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση

Για να αντιληφθεί κάποιος την τάση και το φαινόμενο της εποχής, δεν πρέπει να κοιτάξει τιμητικά τα πράγματα, δηλαδή να περιορισθεί στο θέμα της αλλαγής των βιβλίων της ιστορίας, αλλά να δει το θέμα στην ολότητά του. Οι υπέρμαχοι του υποτιθέμενου εκσυγχρονισμού ανήκουν σ” εκείνο το στρατόπεδο, που οραματίζεται την δημιουργία Κυπριακού Έθνους, που προσπαθεί να αναγάγει την κυπριακή διάλεκτο σε νέα εθνική γλώσσα, που μοχθεί να αλλάξουν τον Εθνικό μας ύμνο και την Ελληνική μας σημαία. Είναι οι ίδιοι, που ψιθυρίζουν περί καταργήσεως των παρελάσεων κατά τις εθνικές επετείους και τρέχουν να μετάσχουν ασμενώς στα επαναπροσεγγιστικά συνέδρια και στις δικοινοτικές φιέστες.

Η εικόνα αυτή καθορίζει με σαφήνεια και το νέο περιεχόμενο, την νέα προσέγγιση της Ιστορίας, την οποίαν επιδιώκουν, και η οποία θα είναι πανομοιότυπη, με εκείνην των πολυπολιτισμικών ομοϊδεατών τους στην Ελλάδα. Δηλαδή η απάλειψη των σελίδων ηρωισμού, αποσιώπηση των νικών του Ελληνισμού και αφαίρεση όσων ενοχλούν τους… «γείτονες»!

Ίσως, θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί, ότι τα ανωτέρω εμπίπτουν στην σφαίρα του υποθετικού και αποτελούν κινδυνοφοβίες. Το πρόσφατο παρελθόν φωνάζει το αντίθετο. Είναι νωπή η δράση και η συμπεριφορά των επαναπροσεγγιστών και οπαδών του πολυπολιτισμού στο Πανεπιστήμιο, στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, συνεχίζονται ακόμη οι προκλητικές ενέργειές τους απέναντι στην εθνική μας σημαία και στον εθνικό ύμνο.

Πειστικότερα ακόμη το πλαίσιο αναθεώρησης της Ιστορίας μπορεί να εξαχθεί μέσα από το «περιβόητο» μανιφέστο των επτά σοφών, που προτάσσεται του σχεδίου της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης. Σύμφωνα με τους εισηγητές του σχεδίου, για να ορθοποδήσει η παιδεία μας, χρειάζεται κατεπειγόντως «ιδεολογικός αναπροσα-νατολισμός και αναμόρφωση της σκοποθεσίας της Κυπριακής Εκπαίδευσης». Συνεχίζοντας εξηγούν και το μεγάλο γιατί. Γράφουν: «Το ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο της σύγχρονης Κυπριακής Εκπαίδευσης παραμένει ελληνοκεντρικό, στενά εθνοκεντρικό και πολιτιστικά μονολιθικό» και …«αγνοεί τη διαπολιτισμικότητα και την πολυπολιτισμικότητα της Κυπριακής Κοινωνίας, καθώς και τον εξευρωπαϊσμό και τη διεθνοποίηση της Κυπριακής Εκπαίδευσης».

Πέρα από τις αναληθείς και εμπαθέστατες κατηγορίες τους οι “σοφοί” προχωρούν και μας υποδεικνύουν και το φάρμακο θεραπείας της Παιδείας μας:

- «Συγκρότηση ομάδας επιστημόνων, αποτε-λούμενων από Ελληνοκύπριους και Τουρκο-κύπριους, για αναθεώρηση των βιβλίων της Ιστορίας».

- «Σταδιακή μείωση της εξάρτησης της Κύπρου από την Ελλάδα» – «Σχολικό σύστημα/παιδεία, που σέβεται τη διαφορετικότητα, τον πλουραλισμό και την πολλαπλή νοημοσύνη».

Πρόκειται για τα ίδια αφελληνιστικά, εθνο-μηδενιστικά μοτίβα, που ανακυκλώνονται παντού, μέχρι να ευρεθεί ο κατάλληλος υπουργός παιδείας και η συναινούσα κυβέρνηση, που θα προχωρήσει στην εφαρμογή τους. Πού καταλήγουμε; Σίγουρα σ” αυτό που τόνιζε κάποτε ο Μίλαν Κούντερα: «Για να εξαφανίσει κανείς ένα έθνος, του αφαιρεί πρώτα την μνήμη. Καταστρέφει τα βιβλία του, την παιδεία του, την Ιστορία του. Και κάποιος του γράφει άλλα βιβλία, του μεταφυτεύει άλλην παιδεία και επινοεί άλλην Ιστορία».

Πεπαλαιωμένες μέθοδοι των ηγεμονικών δυνάμεων, που όμως πάντα βρίσκουν πρόθυμους εραστές, ανυποψίαστους, ματαιόδοξους ή μισθοφόρους και ψευδοσπουδαίους. Στην περίπτωση της Κύπρου οι υπέρμαχοι της αναθεώρησης των βιβλίων της Ιστορίας και ευρύτερα των εθνομηδενιστικών «καινοτομιών» δεν ανήκουν στο ίδιο ιδεολογικό στρατόπεδο. Προέρχονται από διάφορες πολιτικές τάσεις και ιδεολογικές κατευθύνσεις, που συγκλίνουν και ενοποιούνται στην ίδια σκοποθεσία. Οι δύο κυριότερες από αυτές είναι: α) Οι Ακελικοί αριστεροί, και β) οι αποπροσανατολισμένοι δεξιοί.

Ακελικοί αριστεροί και αποπροσανατολισμένοι δεξιοί

Οι Ακελικοί αριστεροί, πρέπει να τονισθεί αυτό, δεν είναι ξενοκίνητοι ούτε εφορμώνται από ιδιοτελείς σκοπούς. Οι τοποθετήσεις τους καθορίζονται από βαθειά πίστη προς την ιδεολογία του Μαρξισμού και από την ταξική θεώρηση του θέματος, που κατά την γνώμη μου γνωρίζουν ή εφαρμόζουν ανεπαρκώς. Σύμφωνα μ” αυτούς το Κυπριακό Πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπίζεται ταξικά. Δηλαδή, εχθρός μας είναι η τουρκική αστική τάξη και το Βαθύ Κράτος και όχι οι Τουρκοκύπριοι απλοί πολίτες, που είναι αδελφοί μας. Κατά τον Μαρξισμό το έθνος είναι πρόσφατο δημιούργημα του Καπιταλισμού, οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα και οι λαοί δεν έχουν να μοιράσουν τίποτε. Η ιδεολογία αυτή καθορίζει και στο Κυπριακό την αυταπάτη της ταξικής θεώρησης, που εκτείνεται και στην αεθνική ή εθνομηδενιστική τοποθέτηση της Ακελικής αριστεράς. Δυστυχώς η πολιτική αυτή γραμμή είναι μερικώς Μαρξιστική, γιατί παραγνωρίζει τις έντονες τοποθετήσεις του Λένιν (Τετράδια και αλλού) και του Στάλιν (Το εθνικό πρόβλημα και αλλού), πως σε συνθήκες αποικιοκρατίας και κατοχής προέχει η εθνική συσπείρωση και οι εθνικοί αγώνες των λαών και πως καμιά μικρή χώρα δεν μπορεί να περάσει στον Σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, αν δεν ολοκληρωθεί πρώτα με τον εθνικό κορμό στον οποίον ανήκει.

Το άλλο στρατόπεδο αποτελεί συνοθύλευμα διαφόρων τάσεων και προελεύσεων, που περιλαμβάνει από αδαείς πεπεισμένους της έξωθεν προπαγάνδας, απογαλακτισμένους από αμερι-κανικά και αγγλικά πανεπιστήμια, ματαιόδοξους καριερίστες και αρριβιστές, μέχρι και εντεταλμένους μισθοδοτούμενους υπαλλήλους. Η γραμμή αυτή ξεκινά από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Φόρρειν Όφφις, παίρνει το επιστημονικοφανές της περιτύλιγμα στα Αμερικανικά και Αγγλικά πανεπιστήμια και εξάγεται με καθηγητές πανεπιστημίου και διάφορους τιτλούχους.

Όπως σημειώνει και ο Μάριος Ευρυβιάδης («Ιδεολογικοί μηχανισμοί της νεοταξικής εποχής και η ελευθερία σκέψης», ΗμερίδαΕΜΕΘ, 17 Μαρτίου 2007) στους τόπους εξαγωγής τα ιδεολογήματα αυτά βρίσκουν πάντοτε τους «willing intellectuals» (=πρόθυμοι διανοούμενοι) «που έχουν πάντα να πουν ένα καλό λόγο, για τις ευμενείς και ανιδιοτελείς προθέσεις αυτών που θέλουν να ασκούν τον έλεγχο και να χειραγωγούν την σκέψη». Αφού επεξηγεί ποιοι είναι αυτοί οι «willing intellectuals» σημειώνει τα εξής: «Σήμερα, στην λεγόμενη “μετά το τέλος της ιστορίας εποχή”, είναι αυτοί που ανέλαβαν να ξαναγράψουν την Ιστορία, αλλά στα μέτρα και τις προδιαγραφές αυτών που τους κοκορεύουν και τους βουτυρώνουν το ψωμί».

Οι στόχοι της πολιτικής αυτής, που υπηρετεί σήμερα το νέο στάδιο ηγεμονισμού, την ονομαζόμενη παγκοσμιοποίηση, έχουν διαφανώς εξαγγελθεί αλλεπάλληλες φορές από τους εκπροσώπους του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Ο πρώην διευθυντής της CIA, Allen Dulles, καθο-ρίζοντας την πολιτική έναντι των μικρών λαών τόνιζε: «Θα χρησιμοποιήσουμε όλον τον υλικό μας πλούτον, αν χρειαστεί, τα εμπορικά μας προϊόντα… Θα τους λλάξουμε την συνείδηση. Θα τους αλλάξουμε την ταυτότητα. Πώς θα το πετύχουμε; Χρησιμοποιόντας ανθρώπους δικούς τους. Δεν θα αντιλαμβάνεται κανείς τι θα συμβαίνει, εκτός από ελάχιστους. Αυτούς θα τους περιθωριοποιήσουμε. Θα τους μειώσουμε με κάθε τρόπο» (Από την γνωστή έκθεση της CIA, η οποία διέρρευσε).

Αποκαλυπτική είναι και η χιλιοειπωμένη, όμως, πάντα βαριά ρήση του Χένρι Κίσσινγερ: «Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι” αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε την γλώσσα, την θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδε-τερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Μέση Ανατολή, σε όλην αυτήν την νευραλγική περιοχή, μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ» (Turkish Daily News, 12/2/1997).

Στην Κύπρο οι δύο αυτές κύριες αντιλήψεις, αν και προέρχονται από διαφορετικές ιδεολογικές παρατάξεις συναντούνται, ενώνονται με άλλες μικρότερες τάσεις και καταστάσεις και ομαδόν πλέον βομβαρδίζουν εναντίον της Ελληνικής ταυτότητάς μας, και ό,τι αυτή περιέχει ή σημαίνει.

Το αριστερό ρεύμα έχει ανεξέλεγκτα φετιχοποιήσει και αποενοχοποιήσει τους Τουρκοκύπριους, το δεξιό ρεύμα έχει θεσπίσει και αναγνωρίσει ως περιούσιους αφέντες τους Αμερικανούς και τους Άγγλους. Έτσι, και στο συζητούμενο θέμα οι εθνομηδενιστές, οι Ανελλήνιστοι και οι αφελληνιστές, καλούνται να καταστήσουν την εθνική μας Ιστορία ντεμοντέ και να την ξαναγράψουν, κατά το θέλημα των ιδεο-λογημάτων τους ή των καλών και γενναιόδωρων προϊσταμένων τους. Όμως, εδώ, δεν είναι παίξε γέλασε, έχουμε ένα ημοκατεχόμενο τόπο, τον οποίον οι συνέταιροι κατακτητές ορέγονται να τον κατασπαράξουν. Η παιδεία «συνεργεί προς αγωγή» (Πλουτάρχου «Περί παίδων αγωγής») και η αγωγή σ” έναν τόπο υπό κατοχή, σημαίνει μόνο αγωνιστικό φρόνημα και δύναμη θυσίας. Η εθνική μας Ιστορία και ο πολιτισμός μας αποτελούν το μόνο εχέγγυο της αναγκαιότητας αυτής. Δεν μπορούμε να υποτάξουμε την σωτηρία της πατρίδας μας στον πολιτικό καλοθελητισμό ούτε να την αφήσουμε αβοήθητη στον ιστό των ξένων ή ντόπιων αραχνών.

Το πρόβλημα της αλλαγής των βιβλίων της Ιστορίας δεν είναι ούτε ιστορικό ούτε εκπαιδευτικό, αλλά πολιτικό. Το εγχείρημα διόρθωσης, ορθότερα αποεθνικοποίησης και αποελληνοποίησης των βιβλίων, αν συνεχισθεί, θα προκαλέσει την μεγαλύτερη εμφύλια διάσπαση, σύγκρουση και διχόνοια στον λαό μας, την ώρα της μέγιστης ανάγκης ομόνοιας και συμπόνοιας.

 

Ο Ανδρέας Μακρίδης είναι Φιλόλογος και Ιστορικός

One Comment

  1. Lola
    13 Ιανουαρίου 2014 14:46

    Ksekolla pu tes aparxeomenes ethinikes antilipsis. Kopiase ston 21 eona an thelis. En pio kala dame.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>