Γράφει:

Ανάκληση του ψευδοκράτους; Αστειεύεστε!

του Κορνήλιου Χατζηκώστα

Οι κυπριακές κυβερνήσεις, με εξαίρεση τα πρώτα χρόνια της ανακήρυξης του ψευδοκράτους (15 Νοεμβρίου 1983) από τον τότε κατοχικό ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς ουδέποτε έχουν ζητήσει την ανάκληση του παράνομου αυτού μορφώματος. Εκείνο που στην πραγματικότητα έγινε και γίνεται είναι η εφαρμογή μιας πολιτικής, με βάση την οποία, έστω και παράνομα, το κατοχικό ψευδοκράτος εδραιώνεται στις συνειδήσεις των ξένων στο βαθμό που συζητείται η μετατροπή του ως καθεστώτος τύπου Ταϊβάν. Ενός καθεστώτος, δηλαδή, το οποίο ναι μεν να μην αναγνωρίζεται διεθνώς, αλλά να λειτουργεί ως οιωνεί κράτος, το οποίο να δημιουργεί εμπορικές σχέσεις και γενικώς να συναλλάττεται με άλλα κράτη. Να λειτουργεί, δηλαδή, περίπου ως κράτος, με την διαφορά ότι αυτό δεν θα αναγνωρίζεται διεθνώς.

Οι πρώτες παραχωρήσεις έγιναν τα πρώτα χρόνια μετά την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, όταν μετά τις διαπρύσιες δηλώσεις ότι δεν πρόκειται να προσέλθουμε στον διάλογο, αν δεν ανακληθεί το ψευδοκράτος, πριν αλέκτωρ φωνήσαι, κατόπιν πιέσεων (φυσικά!), διαπραγματευόμασταν με τον φερόμενο ως πρόεδρο της λεγόμενης τουρκικής δημοκρατίας της βόρειας Κύπρου, έστω και αν δηλώναμε και εξακολουθούμε να δηλώνουμε ότι δεν τον αναγνωρίζουμε υπό την αυτόκλητη αυτή ιδιότητά του.

Οι πρώτες αρνητικές εντυπώσεις από την μεγάλη αυτή υποχώρησή μας, είχαν ήδη δοθεί! Έκτοτε προσερχόμαστε σε διάλογο με τον εκπρόσωπο της τουρκοκυπριακής κοινότητας, όπως εμείς λέμε και όπως διεθνώς αναγνωρίζεται, ενώ ο ίδιος ο Τουρκοκύπριος ηγέτης προσπαθεί με κάθε τρόπο να εμφανίζεται ως αρχηγός κράτους. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ο τουρκοκύπριος ηγέτης εδώ και αρκετά χρόνια, όταν εμφανίζεται στις κατά καιρούς διακοινοτικές συνομιλίες προσέρχεται σε αυτές με το αυτοκίνητό του, το οποίο φέρει τα εμβλήματα του ψευδοκράτους!

Η ανάκληση του ψευδοκράτους, όπως το ίδιο το ψήφισμα 541 του Συμβουλίου Ασφαλείας ζητά, έχει περάσει στις ελληνικές καλένδες. Όχι μόνο επειδή η Τουρκία δεν έχει εφαρμόσει τις πρόνοιες του ψηφίσματος, αλλά και επειδή ούτε η διεθνής κοινότητα το επεδίωξε ούτε όμως και εμείς τις αξιοποιήσαμε όπως θα έπρεπε. Αντί της ανάκλησης του ψευδοκράτους, οι υποχωρήσεις μας έχουν φθάσει στον βαθμό να συζητείται τώρα η εξίσωσή του με την Κυπριακή Δημοκρατία, κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα από το απορριφθέν σχέδιο Ανάν, οι παρενέργειες, όμως, του οποίου συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Η αναβάθμιση του ψευδοκράτους είναι κάτι το οποίο γίνεται σταδιακά, με μεθοδευμένες κινήσεις της τουρκικής πλευράς, τις οποίες είτε η δική μας πλευρά δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να ανακόψει, είτε σε άλλες περιπτώσεις υπνώττει, αφήνοντας την τουρκική προπαγάνδα να αλώνει και να δημιουργεί εντυπώσεις. Όταν μιλάμε για αναβάθμιση του ψευδοκράτους δεν εννοούμε, βεβαίως, την αναγνώρισή του, κάτι το οποίο κατά ευτυχή συγκυρία δεν έγινε μέχρι σήμερα, αλλά για ενέργειες, οι οποίες εμπεδώνουν σιγά-σιγά στις συνειδήσεις των ξένων αν όχι και των δικών μας- ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο «οντότητες», η μία εκ των οποίων είναι η νόμιμη κυβέρνηση, η δε άλλη επιδιώκει να επιτύχει την νομιμοποίηση της.

Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις κατά τις οποίες το κατοχικό καθεστώς επεδίωξε να τονίσει την παρουσία του για να στείλει το μήνυμα στην διεθνή κοινή γνώμη αλλά και στους Έλληνες της Κύπρου ότι στο βόρειο τμήμα του νησιού υπάρχει άλλο «κράτος», ήταν οι κατά καιρούς συλλήψεις Ελληνοκυπρίων πολιτών, η προσαγωγή τους στα δικαστήρια, αλλά και οι δολοφονίες Ελληνοκυπρίων, είτε εθνοφρουρών στην Πράσινη Γραμμή είτε πολιτών, όπως των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού. Με τις συλλήψεις και τις προσαγωγές στα δικαστήρια, αλλά και τις δολοφονίες, το κατοχικό καθεστώς ήθελε να στείλει το μήνυμα με τον πλέον στυγνό τρόπο ότι στην περιοχή που ελέγχει έχει την «κυριαρχία» και ότι, όταν αυτή παραβιάζεται, δεν διστάζει να φανερώσει το στυγνό του πρόσωπο. Επίσης η συχνή παρεμπόδιση εκπροσώπων οργανώσεων, οι οποίες μετέβαιναν στα κατεχόμενα για επαφές με αντίστοιχες οργανώσεις των Τουρκοκυπρίων στόχευε στο να τονίσει ότι οι κατοχικές αρχές ήταν κυρίαρχες της περιοχής, την οποία ελέγχει ο τουρκικός στρατός.

Προς τον ίδιο στόχο κατευθυνόταν, επίσης, η αιφνιδιαστική απόφαση του κατοχικού καθεστώτος τον Απρίλιο του 2003 να ανοίξει τα οδοφράγματα για την διακίνηση ένθεν και ένθεν αυτών, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων αντιστοίχως, με την σαφή επιβεβλημένη προϋπόθεση να επιδεικνύεται από τους Ελληνοκυπρίους διαβατήριο! Το εξωφρενικό της όλης υπόθεσης είναι ότι για την διακίνηση από την μία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην άλλη, έχει καταργηθεί το διαβατήριο και επιδεικνύεται αντί τούτου ταυτότητα, ενώ, για την διακίνηση μέσα στην ίδια την χώρα μας, οι κατοχικές αρχές επέβαλλαν την επίδειξη διαβατηρίου.

Μετά την αποτυχία του σχεδίου Ανάν, το οποίο ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της πολιτικής και των επιδιώξεων της Τουρκίας, οι προσπάθειες αναβάθμισης του ψευδοκράτους ήταν επίσης εμφανείς. Παράλληλα με την προσπάθεια της τουρκικής πλευράς να εμπεδώσει στις συνειδήσεις των ξένων, αλλά και ημών(!) ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο ξεχωριστές οντότητες, ο στόχος των οποίων είναι όχι άμεσα η αναγνώριση του ψευδοκράτους, αλλά αυτή να γίνεται σταδιακά, μέσω της αναγνώρισης κάποιων δραστηριοτήτων του. Ο πρώτος στόχος, ήταν η αναγνώριση του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου, και προς αυτό τον σκοπό έγινε προσπάθεια να εγκαινιαστούν πτήσεις από τις ΗΠΑ. Η αποτυχημένη, επίσης προσπάθεια, να δρομολογηθούν απ” ευθείας πτήσεις προς την Ε.Ε. και να εξάγονται απ” ευθείας προϊόντα προς τις χώρες της Ευρώπης. Τελευταίο παράδειγμα, επιτυχίας δυστυχώς της τουρκικής πολιτικής, ήταν τα τελευταία κοινά ανακοινωθέντα μεταξύ του Προέδρου Χριστόφια και του τουρκοκυπρίου ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, στα οποία περιέχεται μεταξύ άλλων η τουρκική ονομασία του χωριού Λιμνίτης που πέρασε στα ψιλά γράμματα, και η αποδοχή της ομοσπονδίας με την ουρά ότι αυτή συναποτελείται από δύο «συνιστώντα κράτη».

Μπορεί οι περισσότερες όχι όλες- προσπάθειες των Τούρκων να πέφτουν στο κενό, αλλά φαίνεται να το γνωρίζει αυτό η τουρκική πλευρά. Το θέμα, όμως, είναι ότι εμείς αναλισκόμαστε στις προσπάθειες να παρεμποδίσουμε τις τουρκικές μεθοδεύσεις που καλά κάνουμε- με αποτέλεσμα, όμως, να γινόμαστε έρμαια της τουρκικής πολιτικής. Μια τέτοια τακτική δεν μπορεί να οδηγήσει το κυπριακό στις σωστές του διαστάσεις, αφού η ελληνοκυπριακή πλευρά σέρνεται στην ουσία, ακολουθώντας τις τουρκικές μεθοδεύσεις και επιδιώξεις.

Με την ανερμάτιστη αυτή πολιτική μας, με τις συνεχείς υποχωρήσεις μας, οι οποίες υποτίθεται έχουν ως ανεπιτυχή στόχο να εξευμενίσουν τον κατακτητή, πώς μπορούμε να επαναφέρουμε το Κυπριακό στις σωστές του διαστάσεις ως θέμα εισβολής και κατοχής; Η επιδίωξη για ανάκληση του ψευδοκράτους, μια θέση που υιοθέτησε το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλείας, φαντάζει κάτι σαν άπιαστο όνειρο. Όπως, όμως, άπιαστο όνειρο εφιάλτης, μάλλον- είναι τελικά και η επιδίωξη της «οδυνηρής υποχώρησης» της ομοσπονδίας. Κι όλα αυτά, επειδή ξεφύγαμε από θέσεις αρχών πιστεύοντας ότι θα δοθεί τέλος στο πρόβλημα για να διαψευσθούμε, όμως, οικτρώς. Ας συνέλθουμε, λοιπόν, αφού ποτέ δεν είναι αργά…

Ψήφισμα 541 του Σ.Α. του ΟΗΕ

Να ανακληθεί το ψευδοκράτος

Δημοσιεύουμε πιο κάτω μέρος του ψηφίσματος 541 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που εκδόθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1983, το οποίο ζητά μεταξύ άλλων την ανάκληση του ψευδοκράτους, θεωρώντας την απόσχιση ως νομικά άκυρη:

Σημειώνοντας τη δήλωση του Γενικού Γραμματέα στις 17 Nοεμβρίου 1983,

1. Aποδοκιμάζει τη Διακήρυξη των τουρκο-κυπριακών αρχών της δήθεν απόσχισης τμήματος της Kυπριακής Δημοκρατίας.

2. Θεωρεί την πιο πάνω διακήρυξη σαν νομικά άκυρη και ζητά την ανάκληση της.

One Comment

  1. Starr
    1 Σεπτεμβρίου 2014 17:47

    It’s great to read something that’s both enjoyable and provides primagtasdc solutions.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>