«ΑΠΟΨΗ» για την αναγνώριση του ψευδοκράτους

Η ανακήρυξη ενός «κράτους» με τρόπο που αντιβαίνει στο διεθνές δίκαιο, μετά από παράνομη στρατιωτική κατοχή, δεν παρέχει οποιαδήποτε νομικά εχέγγυα ότι το «κράτος» αυτό θα εξακολουθήσει να θεωρείται ανύπαρκτο ή παράνομο. Το υφιστάμενο διεθνές δίκαιο δεν αποκλείει την διεθνή αναγνώριση ενός κράτους, ανεξάρτητα αν η γένεσή του υπήρξε νόμιμη ή παράνομη, εφόσον υπάρξει αναγνώριση (recognition) του κράτους αυτού από την διεθνή κοινωνία. Συνεπώς θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το διεθνές δίκαιο δεν παρέχει, ως προς το θέμα της αναγνώρισης, απόλυτες κατευθυντήριες αρχές οι οποίες να παρεμποδίζουν την μελλοντική διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Καθοριστικές ως προς το θέμα της αναγνώρισης της «ΤΔΒΚ» ήταν η απόφαση Αναστασίου του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και οι δύο αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: η απόφαση Λοϊζίδου και η απόφαση στην τέταρτη διακρατική προσφυγή της Κύπρου κατά της Τουρκίας. Η απόφαση Λοϊζίδου αποφάνθηκε οριστικά ότι η Τουρκία ελέγχει στρατιωτικά τις κατεχόμενες περιοχές και είναι υπόλογος για σωρεία παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η απόφαση Λοϊζίδου επομένως, μαζί με την συνακόλουθη απόφαση στην τέταρτη διακρατική προσφυγή, έθεσαν το κυπριακό πρόβλημα στην ορθή του βάση: ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής.

Οι δύο αποφάσεις, όμως, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ότι επίλυσαν οριστικά το πρόβλημα της αναγνώρισης του ψευδοκράτους. Το δίκαιο, αν και δεν μπορεί να αποκλείσει την μελλοντική αναγνώριση του ψευδοκράτους, μπορεί να την καταστήσει πιο δυσχερή. Κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν έχει την πολυτέλεια να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος, εφόσον η Κυπριακή Δημοκρατία αξιοποιεί διπλωματικά την απόφαση Λοϊζίδου και την απόφαση της τέταρτης διακρατικής. Οποιοδήποτε κράτος θα είναι διστακτικό να προχωρήσει σε μια αναγνώριση, η οποία βρίσκεται σε αντίθεση με σειρά ψηφισμάτων του ΟΗΕ, εφόσον η Κυπριακή Δημοκρατία αξιοποιήσει τα ψηφίσματα αυτά στο διπλωματικό πεδίο.

Είναι μέσα σε αυτά τα πλαίσια που θα πρέπει να γίνουν κατανοητοί οι κίνδυνοι της συμπεριφοράς της κυπριακής διπλωματίας κατά την τελευταία δεκαετία. Η υποβίβαση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ηγέτη της ελληνο-κυπριακής κοινότητας, ισότιμου με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, η μετατροπή του προβλήματος από εισβολής και κατοχής σε διακοινοτικό, η αντιμετώπιση του ψευδοκράτους ως μιας ελεύθερης τουρκοκυπριακής περιοχής στην οποία διεξάγονται ελεύθερες εκλογές και στην οποία μπορούμε να περιδιαβάζουμε σαν τουρίστες, η διπλωματική εξουδετέρωση της τέταρτης διακρατικής, συνιστούν ενέργειες που διασαλεύουν την ίδια τη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όχι διότι οποιαδήποτε από τις ενέργειες αυτές μεταβάλλει το νομικό καθεστώς του ψευδοκράτους, αλλά διότι όλες μαζί αυτές οι ενέργειες και η συμπεριφορά της Κυπριακής Δημοκρατίας και των πολιτικών της στέλλει το μήνυμα ότι το ψευδοκράτος είναι εν δυνάμει συνιστών κράτος και ότι το κυπριακό πρόβλημα είναι διακοινοτική διαφορά.

Σε τελική ανάλυση, ο μεγαλύτερος κίνδυνος αναφορικά με την αναγνώριση του ψευδοκράτους προέρχεται από εμάς τους ίδιους.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>