Γράφει:

Ποιος θ” ακούσει τις Κασσάνδρες;

του Αντώνη Πετρίδη

Τα τελευταία πέντε χρόνια έχουμε υποστεί πολλαπλές στρατηγικές υπέρ της εμπέδωσης της ειρήνης και της συμφιλίωσης: Όλες συνοδεύονταν από δάκρυα φιλανθρωπικής συγκίνησης και κραυγές οργής κατά των κακών «εθνικιστών», που εχθρεύονται την λύση και την επανένωση. Αφήνω κατά μέρος την αγανάκτηση που με διακατέχει, εμένα τον πρόσφυγα από τον Άγιο Επίκτητο Κερύνειας, όταν κατηγορούμαι ότι αντιμάχομαι την επιστροφή στο χωριό όπου βρίσκεται ο βεβηλωμένος τάφος του παππού μου, το κλεμμένο σπίτι των γονιών μου και η συλημένη εκκλησιά του αγίου προστάτη μου. Θα προσπαθήσω ψύχραιμα να σχολιάσω κάποιες από αυτές τις συμφιλιωτικές στρατηγικές, των οποίων οι καταστροφικές συνέπειες, για τις οποίες προει-δοποιούσαμε υπό το βάρος ύβρεων και λοιδοριών, έχουν ήδη διαφανεί.

Η διάνοιξη των οδοφραγμάτων

Από όλες τις παγίδες που ο Ραούφ Ντενκτάς έστησε στην ελληνική πολιτική ηγεσία κατά καιρούς αυτή αποδείχθηκε η πλέον μεγαλοφυής. Πολλοί οψίμως αποκηρύττουν την επιλογή της τότε πολιτικής ηγεσίας, η οποία ομολογουμένως αντέδρασε σπασμωδικά και απρογραμμάτιστα. Η πικρή αλήθεια όμως είναι ότι ουδείς τόλμησε τότε να απαιτήσει από τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο να μην πατήσει την τουρκική μπανανόφλουδα. Έκτοτε, έχει καταστεί σαφές ότι:

Η συνεχιζόμενη μετάγγιση εκατομμυρίων στην παράνομη οικονομία του ψευδοκράτους έχει συμβάλει στην ανάνηψη ενός ετοιμοθάνατου μορφώματος, το οποίο το 2003 βρισκόταν στα όρια της κατάρρευσης.

Η διάνοιξη των οδοφραγμάτων έχει δημιουργήσει επί του εδάφους συνθήκες συνύπαρξης δύο κρατικών οντοτήτων. Όσοι καταγγέλλουν το ψευδοκράτος, αλλά προσκυνούν τους «συνοριακούς αστυνομικούς» του αποδέχονται στην πράξη, είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, τις «πραγματικότητες» που επέβαλε ο τουρκικός στρατός κατοχής.

Το ασύδοτο πηγαινέλα Ελλήνων Κυπρίων στα κατεχόμενα έχει αποποινικοποιήσει τις απόπειρες των ξένων για οικονομική και πολιτική αναβάθμιση του ψευδοκράτους.

Η δε de facto αποδοχή της «ΤΔΒΚ» εκ μέρους εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων έχει κατ” ουσίαν αφαιρέσει από την τουρκική ηγεσία την πραγματική βούληση για λύση, το κίνητρο για οποιεσδήποτε ουσιαστικές υποχωρήσεις πέρα από τα πολλά και ιταμά κεκτημένα του Σχεδίου Ανάν. Δεν ψέγω τον πόθο του πρόσφυγα να ξαναδεί τον τόπο που γεννήθηκε· αυτόν τον πόθο άλλωστε εκμε-ταλλεύθηκε κι ο παμπόνηρος Ραούφ-μπέης. Διερωτώμαι όμως: Μήπως εμείς που αρνούμαστε ακόμα να προσπεράσουμε το οδόφραγμα δεν είμαστε τελικά σχιζοφρενείς;

Η αποδιεθνοποίηση του Κυπριακού

Βασικός πυλώνας της μετά-Ανάν πολιτικής μας υπήρξε το φληνάφημα της «κυπριακής λύσης». Δυστυχώς, στην πράξη, και καθώς κατέστη σαφές ότι ο «φίλος μας, ο Μεχμέτ Αλή» δε συμμεριζόταν την σπουδή μας να αποκόψουμε τον ομφάλιο λώρο από τις μητέρες πατρίδες, η πολιτική της κυπριακής λύσης έχει εκφυλιστεί. Η σταδιακή εγκατάλειψη της προβολής του Κυπριακού ως προβλήματος εισβολής και κατοχής, η αποσύνδεση στην πράξη του Κυπριακού από την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας και κυρίως το κάψιμο του ευρωπαϊκού χαρτιού πριν καλά-καλά το ρίξουμε στο τραπέζι, έχει επιτρέψει σε όλο και περισσότερους να αντιμετωπίζουν το Κυπριακό ως περιφερειακή διαμάχη. Η «κυπριακή λύση», πέραν του ότι φαντάζει αδύνατη, κακοφορμίζει στην πλέον επικίνδυνη πολιτική εξέλιξη από το 1974 και εξής. Η «κυπριακή λύση» διολισθαίνει πια απειλητικά στον κατήφορο της αποδιεθνοποίησης του κυπριακού. Αν μας παρασύρει αυτό το ρέμα, δεν πρόκειται να υπάρξει επιστροφή. Οι πρόσφατοι ακκισμοί του Ταλάτ («μη με λες σύντροφο») αλλά και η παραδοχή του ότι δεν μπορεί και δε θέλει να αφαιρέσει την Τουρκία από το παιγνίδι εκθέτουν σε ιστορικό επίπεδο τους εμπνευστές της «κυπριακής λύσης»…

Η εφαρμογή προνοιών του Σχεδίου Ανάν παρά την απόρριψη του σχεδίου

Διερωτώμαι πόσοι πρόσεξαν ότι πολλές από τις παραμέτρους της δρομολογηθείσας Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης αποτελούν έργω εφαρμογές προνοιών του Σχεδίου Ανάν, μιας πολιτικής φόρμουλας την οποία ο λαός απέρριψε με δημοκρατικές διαδικασίες. Αναφέρομαι μεταξύ πολλών άλλων στην κατασκευή (περί αυτού πρόκειται) μιας «κυπριακής ιστορίας». Εκτός από το πολιτικώς άπρεπο της όλης διαδικασίας, προκύπτουν εδώ σοβαρά ερωτηματικά. Από την στιγμή που επιχειρείς να εφαρμόσεις πριν την λύση πολιτικές που επρόκειτο να εφαρμοστούν μετά τη λύση, τότε ελέγχεσαι τουλάχιστον ως πρωθύστερος.

Η επαπειλούμενη υποβάθμιση της μαχητικής ικανότητας της Εθνικής Φρουράς

Γράφτηκε πρόσφατα -άκουσον άκουσον- σε ελληνική κυπριακή εφημερίδα ότι επιβαλλόμενη κίνηση καλής θέλησης εκ μέρους της ελληνικής πλευράς δε θα πρέπει να είναι μονάχα η κατάργηση των στρατιωτικών ασκήσεων και των μαθητικών παρελάσεων, αλλά και ο ίδιος ο αφοπλισμός της Εθνικής Φρουράς, η εφαρμογή, τάχα, της αποστρατιωτικοποίησης του νησιού εκ μέρους μας, προκειμένου να ακολουθήσει και η Τουρκία. Μακάρι οι θέσεις αυτές να αποτελούν απλά το παραλήρημα ενός αφελούς. Μακάρι. Δε θα πω περισσότερα.

Ιδού λοιπόν τέσσερα σημεία για τα οποία εμείς οι «κακοί εθνικιστές» ήδη τότε προειδοποιούσαμε. Την ακρίβεια εκείνων των προβλέψεων αναγνωρίζουν πια πριν ο λέκτωρ λαλησαι οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που τότε μας έβριζαν – ή τουλάχιστον όσοι από αυτούς είναι στοιχειωδώς ειλικρινείς. Απευθύνουμε δραματική έκκληση: Αντί να φτύνουν τα ιερά και τα όσιά μας ως «ξεφτισμένες» αξίες βασισμένες σε «εν πολλοίς φαντασιακά σχήματα», αντί να μας αποκηρύττουν ως απολιθώματα με «εμπεδωμένη αντίληψη αντιπαράθεσης», ας αναλογιστούν μήπως τελικά και οι νυν προειδοποιήσεις μας μπορεί να κρύβουν κάποιον έστω νουν αληθείας.

 

Ο Αντώνης Πετρίδης είναι Λέκτορας Αρχαίων Ελληνικών στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>