Γράφει: ,

Συνέντευξη: Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β’

“Χρειαζόμαστε όραμα”

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β” είναι μία προσωπικότητα αδιαμφισβήτητου κύρους. Με τον δυναμισμό και το ρηξικέλευθο πνεύμα του έχει δώσει νέα πνοή στην άλλοτε σπαρασσόμενη από προβλήματα και διχόνοιες Εκκλησία της Κύπρου. Στην συνέντευξη που ακολουθεί, ο Μακαριώτατος μιλάει ανοικτά για όλα τα ζητήματα που απασχολούν την Εκκλησία αλλά και την Κύπρο γενικότερα.

Μακαριώτατε, δύο χρόνια μετά την εκλογή σας, θεωρείτε ότι έχει επανέλθει η ενότητα στην εκκλησία η οποία είχε προσωρινά τρωθεί κατά την περίοδο των αρχιεπισκοπικών εκλογών;

Όντως, εντός των ημερών συμπληρώνονται δύο χρόνια από τότε που ανέλαβα την διεύθυνση της εκκλησίας. Θέλω να πιστεύω ότι ήρθησαν όλα εκείνα, τα οποία βέβαια ήταν μέσα στα πλαίσια της προεκλογικής περιόδου. Σε κάθε προεκλογική περίοδο υπάρχουν αυτά τα παρατράγουδα, δυστυχώς, με τα οποία πικραίνουμε τις καρδιές μας, ο ένας με τον άλλο ως μη ώφειλε. Πιστεύω υπάρχει πλέον ομόνοια μεταξύ των αδελφών και εκείνο που λέγω συχνά πυκνά είναι ότι έχουμε δημοκρατία και δεν πρέπει να μας πειράζει, αν κάποιος έχει μια άποψη που δεν συμφωνεί με την δική μας. Το να συμφωνούν πάντοτε άπαντες δεν είναι καλό δείγμα δημοκρατίας αλλά ολοκληρωτισμού. Γι” αυτό προσωπικά δεν με πειράζει, εάν καμιά φορά κάποιος αδελφός διαφωνεί. Ο καθ” ένας πρέπει να έχει άποψη και ο πρώτος που πάντοτε είχεν άποψη είμαι εγώ. Οι διαφωνίες, λοιπόν, είναι καλοδεχούμενες και δεν είναι ανάγκη όλες οι αποφάσεις να παίρνονται ομόφωνα. Τώρα, να υπάρχει λόγος και αντίλογος και να έχουμε στο τέλος ομόφωνη απόφαση είναι το ιδανικό. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που αποφάσεις λαμβάνονται με πλειοψηφία. Μπορώ λοιπόν να πω ότι είμαι ευχαριστημένος με την πορεία των δύο ετών. Όλες οι παρεξηγήσεις έχουν αρθεί.

Θεωρείτε ότι οι κατηγορίες που διατυπώνονται μέσω των ΜΜΕ, αλλά και οι μεμψιμοιρίες που καμιά φορά ακούγονται από το ποίμνιο είναι άδικες για την Έκκλησία;

Εκείνο που με αναστατώνει πολλές φορές είναι τα ψέματα. Τα ψέματα δεν μπορώ να τα δεχθώ, διότι δηλητηριάζουν και τις σχέσεις μας με το ποίμνιό μας. Το να γίνεται μια κριτική είναι αποδεκτό. Ουδείς αλάνθαστος. Και όταν είναι καλόπιστη η κριτική αγωνίζεται κάποιος να είναι πιο προσεκτικός και να προσφέρει τον καλύτερο εαυτό του, για να μην δίνει αφορμή ακόμα και σε εκείνους που την επιδιώκουν. Αλλά πολλές φορές βλέπουμε στις εφημερίδες ψέματα, πλαστά πράγματα που δεν έχουν συμβεί. Εκείνο με ενοχλεί, διότι πρωτίστως δεν σέβονται τους εαυτούς τους αλλά και τους άλλους. Ο δημοσιογραφικός κόσμος έχει ένα ρόλο να διαδραματίσει. Και όταν τον διαδραματίζει σωστά έχουμε πρόοδο, έχουμε ένα υγιές δημοσιογραφικό σύστημα που ωφελεί. Όταν όμως το ψέμα είναι στην ημερησία διάταξη, τότε λες δεν αξίζει τον κόπο να εργάζομαι για αυτό τον σκοπό. Βέβαια αντιπαρέρχομαι αυτή την κακοήθεια και λέω ότι έχω ένα έργο μπροστά μου να επιτελέσω και δεν πρέπει να υπεισέλθω σε αυτές τις λεπτομέρειες, διότι να αλλάξω τα πράγματα είναι εντελώς αδύνατο. Ο κακόπιστος θα παραμείνει κακόπιστος, δεν αλλάζει. Και ισχύει η παροιμία που λέει ότι «η απάντηση του τρελού είναι η σιωπή», και σιωπώ!

Πώς απαντάτε στην κριτική ότι μετά την πρόσφατη αύξηση των Επισκοπικών Περιφερειών στην εκκλησία της Κύπρου τώρα υπάρχει υπερβολικός αριθμός Επισκόπων, χωρίς να υπάρχουν οι προϋποθέσεις για την οικονομική και διοικητική δυνατότητα των νέων Μητροπόλεων να δραστηριοποιούνται αποτελεσματικά;

Οι Μητροπόλεις δεν είναι πολλές. Είναι όλες κι όλες εννέα και μία η αρχιεπισκοπή δέκα, αυστηρώς ομιλούντες. Για να έχουμε πλήρη σύνοδο κάναμε και τρεις χωρεπισκοπές: Της Καρπασίας, της Αρσινόης και της Αμαθούντος. Είναι δεδομένες και πρέπει να είναι 13 για να λειτουργεί η σύνοδος. Οι άλλοι Επίσκοποι όπως οι Ηγούμενοι των σταυροπηγιακών μονών, οι βοηθοί εδώ στην αρχιεπισκοπή αύριο μπορεί είναι, μπορεί και να μην είναι. Δεν είναι θέσεις μόνιμες ώστε σώνει και καλά όποιος εκλεγεί Ηγούμενος πρέπει να γίνει και Επίσκοπος. Συνεπώς δεν είναι πολλοί οι Επίσκοποι και έχουν όλοι δουλειά, ενώ δεν βαρύνεται ο προϋπολογισμός της Εκκλησίας. Ο Ηγούμενος είναι Ηγούμενος. Το ότι έγινε Επίσκοπος δεν επιβαρύνει περισσότερο την εκκλησία. Ήθελα π.χ. κάποιον στις Βρυξέλλες. Είτε λεγόταν Αρχιμανδρίτης, είτε Επίσκοπος, τον μισθό του θα τον έπαιρνε. Εκείνο που ήθελα ήταν να δώσω κύρος με την αναβάθμιση ενός κληρικού εις Επίσκοπο. Άλλο είναι να προΐσταται του γραφείου μας στις Βρυξέλλες ένας Επίσκοπος και άλλο ένας Αρχιμανδρίτης. Συνεπώς, δεν έχουμε έναν αριθμό που να είναι οικονομικά δυσβάστακτος για την Αρχιεπισκοπή και για την Εκκλησία. Η Εκκλησία έπρεπε να στελεχωθεί και στελεχώθηκε πολύ καλά. Πρέπει να έχουμε μια καλή ιεραρχία για να μπορούμε να επιλύουμε όλα τα προβλήματά μας και να μην θέλουμε ξένους για να μας τα λύσουν. Και χαίρομαι γιατί επετεύχθη αυτό το όνειρο πολλών δεκαετιών που είχα. Πιστεύω ότι τουλάχιστον οι Ηγούμενοι των σταυροπηγιακών μονών θα συνεχίσουν. Δεν ξέρω μετά από εμένα, αλλά πιστεύω ότι είναι θέσεις νευραλγικές και πρέπει οι Ηγούμενοι αυτοί να έχουν το βαθμό του Επισκόπου. Έχουμε πάρα πολλά μοναστήρια στην Ορθοδοξία, στην Ελλάδα, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και σε όλα τα Πατριαρχεία και τις τοπικές Εκκλησίες, Ηγουμένους που είναι Επίσκοποι. Θέλω να πιστεύω ότι η Εκκλησία έχει αρκετές οικονομικές δυνατότητες, για να κάνει άλλους τόσους Επισκόπους. Οι νέες Μητροπόλεις λειτουργούν άψογα, έχουν καλύτερα οικονομικά από τις παλιές Μητροπόλεις, επειδή είναι μικρές και δεν χρειάζονται πολύ προσωπικό. Δεν θέλει παραπάνω από πέντε υπαλλήλους μια νέα Μητρόπολη, η οποία έχει 30-40 ενορίες. Ξέρω από την Χωρεπισκοπή που είχαμε στην Πάφο, όπου είχα ξεχωρίσει 35 ενορίες μικρές, μη βιώσιμες, που δεν είχαν μεγάλο οικονομικό πρόβλημα διότι τα έξοδα ήταν μόνο η μισθοδοσία του Χωρεπισκόπου και 2,5 υπάλληλοι. Δεν υπήρχαν φοβερά έξοδα που να ταλαιπωρούν την Μητρόπολη. Και το αξιόλογο είναι ότι εκπαιδεύσαμε το προσωπικό και λειτουργούν άψογα, σαν να ήταν μητροπόλεις των 200-300 ετών. Υπάρχει νέα Μητρόπολη που λειτουργεί καλύτερα από τις παλιές και αυτό είναι πολύ θετικό. Με παρηγορεί και έχω δικαιωθεί, διότι έπρεπε να γίνει αυτό που έγινε.

Έχετε αναγγείλει την τροποποίηση του Καταστατικού Χάρτη μέσα στο 2009. Το προτεινόμενο σύστημα εκλογής Αρχιεπισκόπου, μέσω του τριπρόσωπου, δεν νοιώθετε ότι ουσιαστικά καταργεί την δημοκρατικότητα ενός εκλογικού συστήματος; Ποια θα είναι η λογική να κληθεί ο λαός να ψηφίζει τους τρεις επικρατέστερους υποψηφίους, αν η τελική απόφαση θα ανήκει αποκλειστικά στην Ιερά Σύνοδο χωρίς την λαϊκή συμμετοχή;

Εμείς επιθυμούμε την συμμετοχή του λαού εις την εκλογή των Μητροπολιτών και του Αρχιεπισκόπου και πιστεύω ότι θα την διατηρήσουμε. Δεν είναι θέμα προσωπικό δικό μου αλλά ολόκληρης της Ιεράς Συνόδου. Η πεποίθησή μου είναι ότι το σύστημα αυτό θα παραμείνει. Θέλαμε να διευκολύνουμε τα πράγματα, να μην ταλαιπωρούμε τον λαό μας, να μην κάνουμε τρεις εκλογές, διότι ουσιαστικά είχαμε τρία στάδια εκλογής. Και ήτο μία ταλαιπωρία και για την Εκκλησία και για τον λαό που προσήλθε τρεις φορές να ψηφίσει. Είναι μία σκέψη, δεν είναι τελεσίδικο ακόμη. Το όλο καταστατικό θα περάσει από καλό κοσκίνισμα, διότι δεν επιθυμώ εκείνος που θα έρθει μετά από εμένα να θέλει να το αλλάξει και πάλι. Πρέπει να παραμείνει μέσα στους αιώνες. Μπορούμε να απευθυνόμεθα στον λαό για να ψηφίσει τον κληρικό της αρεσκείας του, θα έχουν δικαίωμα όλοι όσοι έχουν τα προσόντα για να γίνουν Μητροπολίτες ή Αρχιεπίσκοποι να υποβάλουν υποψηφιότητα και θα έρχεται η Σύνοδος να παίρνει τους τρεις πρώτους που ψήφισε ο λαός και να εκλέγει έναν εξ αυτών. Η Εκκλησία, που ξέρει καλύτερα, θα κάνει την τελική επιλογή, αλλά θα επιλέξει μεταξύ εκείνων που πήραν τις περισσότερες ψήφους. Πιστεύω ότι είναι μια δικλείδα ασφαλείας, ώστε πάντοτε να εκλέγεται ο καλύτερος. Τώρα, υπάρχουν και ανθρώπινες αδυναμίες. Όσο μπορούμε θα βάζουμε δικλείδες, όπως άλλωστε υπάρχουν και τώρα. Γιατί φαινόταν ότι την δύναμη την έχει ο λαός και βγάζει όποιον θέλει. Υπάρχουν όμως δικλείδες που δίδουν αρκετή δύναμη στην Εκκλησία. Η πραγματική εκλογή γίνεται από την Ιερά Σύνοδο επί της Ιεράς Τραπέζης του καθεδρικού ναού, όταν υπογράφεται η πράξη της εκλογής μέσα στον Κώδικα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής. Θα μου πεις, όταν ψηφίσει κάποιον ο λαός έχει τέτοια δύναμη η Σύνοδος, να μην κατέβει στον καθεδρικό ναό για να κάνει την εκλογή; Εγώ σας λέω ναι. Αν ο λαός παραπλανηθεί και ψηφίσει κάποιον που είναι ακατάλληλος, η σύνοδος πρέπει να έχει το θάρροος της γνώμης της να πει όχι. Γι” αυτό βρίσκω πολύ υγιές να δίδουμε την ευκαιρία στον λαό να εκφράζει την θέλησή του και να έρχεται έπειτα επίσημα η Εκκλησία να πει «ναι, από αυτούς που ψήφισε ο λαός παίρνω τους τρεις πρώτους και διαλέγω τον έναν». Νομίζω ότι είναι δημοκρατικότατο και δεν στερείται η άποψη του λαού που πρέπει να έχει για τον Επίσκοπό του.

Το ζήτημα της φορολόγησης της Εκκλησίας σε θέματα ακίνητης ιδιοκτησίας φαίνεται να έχει περιέλθει σε αδιέξοδο. Εσείς θα ήσασταν έτοιμος να υλοποιήσετε την συμφωνία στην οποία είχατε καταλήξει με την προηγούμενη Κυβέρνηση;

Όντως υπάρχει αδιέξοδο. Είχαμε κάνει μία συμφωνία με την προηγούμενη κυβέρνηση, η οποία δυστυχώς δεν την προώθησε στην Βουλή, για να πάρει την τελική της μορφή. Ο νέος Υπουργός Οικονομικών ήθελε αναδιαπραγμάτευση και κάπου διαφωνήσαμε και σταματήσαμε τις επαφές. Εάν η νέα κυβέρνηση επιθυμεί να κλείσουμε εκείνη την συμφωνία, εμείς είμαστε έτοιμοι. Εάν δεν επιθυμεί να την κλείσουμε, δεν χάθηκε ο κόσμος. Εμείς θα συνεχίσουμε την πορεία μας όπως προηγουμένως. Την φορολογία της η Εκκλησία την πληρώνει και είναι κακοήθες ψέμα ότι η Εκκλησία δεν πληρώνει φορολογίες. Είναι εκατομμύρια Ευρώ που πληρώνει κάθε χρόνο και αυτός ο μύθος θέλω να πιστεύω ότι έχει καταπέσει και ο λαός αντελήφθη ότι η Εκκλησία πάντοτε εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις της έναντι της πολιτείας.

Η εκκλησία της Κύπρου θα έχει ισχυρή παρουσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Υπάρχει παρουσία στις Βρυξέλλες, παρόλο που μας καθυστέρησε η Κυβέρνηση επί ένα χρόνο και για να μας πουλήσει τα παλιά γραφεία που είχε η Μόνιμη Αντιπροσωπεία. Αρχίσαμε την διαρρύθμιση μέσα, διότι εκεί δεν θα είναι μόνο γραφεία, αλλά και η μόνιμη κατοικία τόσο του επικεφαλής, όσο και των υπαλλήλων που θα έχει εκεί η Εκκλησία. Θα φτιάξουμε περίπου 6-7 διαμερίσματα σε μια αρκετά μεγάλη, τετραόροφη οικοδομή. Η ανακαίνιση προχωρά προς το τέλος. Επειδή τον άλλο μήνα θα έχουμε ένα τριήμερο συνέδριο, 16, 17 και 18 Νεομβρίου, θα μείνουμε προς το τέλος του χρόνου για να πάμε στις Βρυξέλλες. Πηγαινοέρχεται όμως ο εκπρόσωπός μας. Προχθές, μάλιστα, είχε μία συνάντηση με αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, που είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη. Θα έχουμε όμως την μόνιμη αντιπροσωπεία μας εκεί που θα διεκδικεί τα δίκαια της Εκκλησίας και της πατρίδας μας και θα έχει μια καλή συνεργασία με τους εκεί Μόνιμους Αντιπροσώπους της Κύπρου, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Θα είμαστε σε συνεχή επαφή και ό,τι μπορούμε να προσφέρουμε θα το πράξουμε με πολλή αγάπη, για την πατρίδα μας και για την Εκκλησία μας.

Υπάρχουν προτάσεις για αντικατάσταση του μαθήματος των θρησκευτικών από μάθημα θρησκειολογίας, μη κατηχητικού χαρακτήρα. Πώς αντιμετωπίζει τις σχετικές προτάσεις η Εκκλησία της Κύπρου;

Δεν κομίζω γλαύκα στας Αθήνας με το να πω ότι διαφωνούμε. Ζητήσαμε από το Υπουργείο Παιδείας, και δυστυχως δεν μας απήντησε, ότι θα θέλαμε να ευρισκόμαστε εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις, ακόμα και χωρίς δικαίωμα ψήφου, απλώς για να ακούνε τις απόψεις μας. Δυστυχώς δεν μας έχουν απαντήσει, ούτε και μας καλούν. Δεν εσεβάσθησαν την Εκκλησία που επί αιώνες ήτο επικεφαλής της παιδείας και μάλιστα, όταν εμείς ήμασταν μαθητές, η μέση εκπαίδευση ήταν κάτω από την προστασία της Εκκλησίας. Τα πλείστα σχολεία κτίστηκαν μέσα σε εκκλησιαστικούς χώρους και με έξοδα της Εκκλησίας. Π.χ. το Παγκύπριο Γυμνάσιο, τα γυμνάσια Κύκκου και άλλα νεώτερα που κτίστηκαν και επί Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα έχουμε πάντοτε άποψη για την παιδεία μας και ήδη προγραμματίζουμε να οικοδομήσουμε και δικά μας, εκκλησιαστικά σχολεία, σύμφωνα πάντα με την κυπριακή νομοθεσία. Όπως υπάρχουν τα ιδιωτικά σχολεία μέσης ή δημοτικής εκπαίδευσης, έτσι θα κάνει και η Εκκλησία τα δικά της. Βέβαια μας ενδιαφέρουν και τα δημόσια σχολεία, μας ενδιαφέρουν και τα φτωχά παιδιά που δεν μπορούν να πάνε σε ιδιωτικό σχολείο και πρέπει το πρόγραμμα να είναι σωστό και να βοηθά τα παιδιά, γιατί είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Αλίμονο αν δεν μας ενδιαφέρει η πίστη, η οποία καλλιεργεί και ολοκληρώνει τον άνθρωπο. Δεν μπορεί να ολοκληρωθεί ο άνθρωπος, αν δεν έχει και θρησκευτικές καταβολές που θα τον εμπνέουν, θα τον στηρίζουν και θα του καταξιώσουν την εμπειρία της επίγειας ζωής του.

Είχατε αντιδράσει στην πρόσφατη πρόθεση της Κυβέρνησης για τροποποίηση των βιβλίων της ιστορίας. Γίνεται δε μια προσπάθεια ενιαιοποίησης της εθνικής με την κρατική ταυτότητα, με γνώμονα το κείμενο των λεγόμενων «επτά σοφών» που έχουν διαχειριστεί την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση. Πώς σχολιάζετε αυτές τις προθέσεις;

Ήδη στείλαμε επιστολή στο Υπουργείο Παιδείας, με την οποία προβαίνουμε σε κάποιες παρατηρήσεις. Εάν τα παιδιά δεν θα εμπνέονται από την ζωή των ανθρώπων που πρόσφεραν το είναι και την ζωή τους για την πατρίδα, ποιες παραστάσεις θα έχουν; Ποιους οδοδείκτες θα έχουν για να τους δείχνουν την σωστή πορεία; Εάν οι Έλληνες δεν είχαν τις Θερμοπύλες, εάν δεν είχαν την Σαλαμίνα, τις Πλαταιές, θα ετολμούσαν να εξεγερθούν εις επανάσταση για να ελευθερωθούν; Εάν όλα αυτά σβήσουν από την παιδεία μας, από την διδασκαλία της ιστορίας, πιστεύω ότι θα κάνουμε ανθρώπους διεθνιστές, που δεν θα τους εμπνέει τίποτα, δεν θα έχουν πατρίδα πλην του χώρου όπου μπορούν να περνούν καλύτερα. Ενώ όταν γαλουχούμε με τα επιτεύγματα των ανθρώπων που έδωσαν την ζωή τους, τότε θα έχουν παραδείγματα, βιώματα, πυξίδες για μια σωστή πορεία. Οι δικοί μας αγωνιστές του 55-59, αν δεν είχαν στην φαρέτρα τους όλη εκείνη την εθνική δράση των προγόνων τους, πώς θα σηκωνόντουσαν πέντε άνθρωποι να τα βάλουν με την βρετανική αυτοκρατορία; Εδώ είναι το λάθος που θέλουν να κάνουν. Ζήσαμε τον αγώνα του 55-59 σε όλη του την μεγαλοπρέπεια και βλέπουμε σήμερα την αδιαφορία των νέων μας. Αν αρθούν έστω και τα λίγα παραδείγματα που υπάρχουν στα σημερινά βιβλία θα κάνουμε πλέον πολίτες άγευστους, άοσμους και άχρους, που δεν θα ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο εκτός από την προσωπική τους καλοπέραση και θα είναι πολύ κοντόφθαλμοι. Και το κακό που θα επέλθει θα είναι τεραστίων διαστάσεων, αλλά θα είναι πολύ αργά.

Τελειώνοντας, Μακαριώτατε, μία ερώτηση για το εθνικό μας θέμα. Πρόσφατα έχουν προκύψει μία σειρά από θέματα όπως το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, η ακύρωση της άσκησης «Νικηφόρος», η εκλογή της Τουρκίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Τελικά, οφείλουμε όντως μοιραία να υποχωρήσουμε σε μια διευθέτηση όπως το σχέδιο Ανάν, στην οποία να αποτυπώνεται η αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε την Τουρκική διπλωματία, ή υπάρχουν περιθώρια διεκδίκησης; Αισθάνεστε δικαιωμένος σήμερα για την στάση σας στο δημοψήφισμα του 2004;

Αισθάνομαι πολύ πικραμένος από την όλη κατάσταση, διότι δεν αξιοποιήσαμε όλα να δεδομένα που είχαμε στην διάθεσή μας, με τα οποία μπορούσαμε επί καθημερινής βάσεως να εκθέταμε την Τουρκία και δεν θα μπορούσε να έχει τέτοιες επιτυχίες, όπως στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Και φταίμε όλοι, και η Κυβέρνηση και όλοι μας. Πιστεύω ότι ακόμα υπάρχουν κάποιες αντιστάσεις στον λαό μας, αλλά πρέπει να τον εμπνεύσει κάποιος. Δυστυχώς, η Κυβέρνηση θέλει να πάει για λύση με τα τωρινά δεδομένα και αυτή την στιγμή δεν υπάρχει ούτε αντιπολίτευση. Εγώ θα ήθελα καλόπιστη αντιπολίτευση για να πιέζει την Κυβέρνηση, ούτως ώστε να εργάζεται περισσότερο. Βλέπω ότι κανένας ραδιοτηλεοπτικός σταθμός δεν εγείρει φωνή. Οι πολιτικοί μας έχουν σιγήσει. Κάποιες αδύνατες φωνές ακούγονται. Υπάρχει ένα κλίμα πολύ αρνητικό. Ακούμε τον Τούρκο Πρόεδρο ή τον Τούρκο Πρωθυπουργό να ομιλούν ξεκάθαρα περί δύο κρατών, τα οποία εμείς, η Κυβέρνηση, δεν τα θέλουμε. Ακούμε εδώ τον εκπρόσωπο της τουρκοκυπριακής κοινότητας να ομιλεί περί της λεγόμενης «παρθενογένεσης», που σημαίνει διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιουργία δύο states. Ακούμε τον κ. Ταλάτ να δηλώνει ότι δεν υπάρχουν έποικοι. Τον ακούμε να λέει ότι θα μείνουν τα τουρκικά στρατεύματα και θα έχουν και επεμβατικά δικαιώματα. Και πάμε για λύση! Αυτό δεν το καταλαβαίνω και εδώ έγκειται η απαισιοδοξία μου. Έλεγα προ πολλού ότι δεν ήτο σύντροφος πλέον ο Ταλάτ και προχθές ακούω ότι εζήτησε να μην τον προσφωνεί πλέον ο Πρόεδρος ως σύντροφο. Το είχα πει στον Πρόεδρο να το ξεχάσει, ότι δεν είναι πλέον σύντροφος ο Ταλάτ. Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν νομίζω ότι μπορεί να βγει μια σωστή λύση, μια λειτουργική λύση για να είναι και βιώσιμη. Πρέπει ο κυπριακός λαός να έχει ένα όραμα, το οποίο όμως θα πρέπει να του το εμπνεύσει κάποιος. Είναι ο ένας που τραβάει το πλήθος. Χρειαζόμαστε αυτόν τον ένα, που πρέπει να είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Παρόλο που θέλαμε να δώσουμε περιθώρια στον Πρόεδρο για να διεξαγάγει σε ένα ήρεμο κλίμα τις διαπραγματεύσεις, εν τούτοις βλέπω ότι λείπει το όραμα. Ίσως να μην θέλει ο ίδιος να μας το πει για εύσχημους λόγους. Νομίζω όμως ότι εάν συνεχιστεί αυτή η αδιαλλαξία της Τουρκίας, εάν παραμείνουν αυτές οι μαξιμαλιστικές θέσεις, πρέπει να ειδοποιήσουμε και την ΕΕ, και τον ΟΗΕ, και τις μεγάλες δυνάμεις -Αμερική, Ρωσία, Κίνα- ότι δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς. Εάν θα συνεχίσει αυτή η κατρακύλα της άφιξης εδώ και άλλων εποίκων, που αριθμούν σύμφωνα με πληροφορίες πάνω από 300 000, θα πρέπει να πάρουμε μέτρα. Κατά την γνώμη μου θα πρέπει να κλείσουν τα οδοφράγματα και πρέπει να αξιώσουμε την αποχώρηση των εποίκων διότι, αν αφήσουμε τα πράγματα έτσι, σε λίγα χρόνια ο πληθυσμός των κατεχομένων θα είναι μεγαλύτερος από τον δικό μας. Πολλοί αντιδρούν λέγοντας ότι ο Αρχιεπίσκοπος θέλει διχοτόμηση. Ίσα ίσα, δεν θέλω διχοτόμηση. Γι” αυτό πρέπει να στριμώξουμε την Άγκυρα και πρέπει να το καταστήσουμε σαφές στην ΕΕ, να το καταλάβουν. Να τους το πούμε και μια, και δυο, και τρεις, και δέκα, ούτως ώστε την ώρα που θα πάρουμε την απόφαση να μην ξαφνιαστούν και να αρχίσουν να διαφωνούν μαζί μας. Ή να έρθουν εκείνοι να μας πουν τι πρέπει να κάνουμε. Και θα τους αντιτείνουμε: Αν ήταν η πατρίδα σας, τι θα κάνατε; Εγώ αυτό το ερώτημα το θέτω σε όλους τους διπλωμάτες που έρχονται εδώ και με βλέπουν. Και όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, συμφωνούν μαζί μου. Αυτό το όραμα νομίζω ότι πρέπει η Κυβέρνηση να το θέσει στον λαό και πρέπει να αντιληφθεί ο λαός ότι έχουμε μια δύκολη πορεία, την οποία πρέπει να βαδίσουμε για το καλό της πατρίδας μας και ημών των ιδίων, ούτως ώστε να μην είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων που θα κατοικήσει σε αυτό το νησί.

2 Comments

  1. andreasandreou
    6 Απριλίου 2009 12:05

    Προσωπικά δεν θεωρω τον Αρχιεπίσκοπο μεγάλη προσωπικότητα που με το ΄΄ρηξικέλευθο πνεύμα του΄΄ έδωσε μια νέα πνοή στην Εκκλησία της Κύπρου. Αντιθέτως, με τις πράξεις και τις ενέργειες του έχει διχάσει τον λαό. Θα ανέμενε κάποιος απο τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο να είναι συμβιβαστικός και οχι συγκρουσιακός. Έχει κάνει τραγικά λάθη στην σύντομη πορεία που έχει διανύσει μέχρι σήμερα. Τι να ανακαλέσουμε στην μνήμη μας, την υποστήριξη του προς συγκεγκριμένους προεδρικούς υποψήφιους, τις δηλώσεις του για την νεανική παραβατικότητα ( ας φάνε και κανένα χαστούκι ρε αδερφέ), την οργή που ξεχείλισε, όταν ο νεοεκλεγής Πρόεδρος διόρισε Υπουργό Παιδείας χωρίς πρώτα να τον συμβουλευθεί, σαμπώς και ο λαός τον έχει εκλέξει σκιώδη Πρόεδρο. Υπάρχει σαφής διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας. Ο εκάστοτε εκλελεγμένος Πρόεδρος έχει την λαική εντολή και δεν μπορεί να την μοιράζεται με τον Αρχιεπίσκοπο. Έιναι ηλίου φαεινότερο οτι ο Αρχιεπίσκοπος είναι κατώτερος των περιστάσεων. Καλό θα ήταν να πάρει παραδείγματα απο άλους Ιεράρχες οι οποίοι είναι υπόδειγμα πνευματικού ηγέτη και να σταματήσει να συμπεριφέρεται ως να κατέχει την «εκ αποκαλύψεως αλήθεια».

  2. Pingback

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>