Εκδοτικό Σημείωμα

Όποιος πιστεύει ότι η ενέργεια του ανεκδιήγητου κ. Μίλλετ να παραστεί και να καταθέσει στεφάνι σε εκδήλωση αποκαλυπτηρίων μνημείου των νεκρών Βρετανών στρατιωτών κατά τον αγώνα της ΕΟΚΑ στην κατεχόμενη Κερύνεια συνιστά μια μεμονωμένη ή τυχαία πράξη, μάλλον πλέει σε πελάγη μακαριότητας. Η ενέργεια αυτή είχε σαφή πολιτική κατεύθυνση και κατά πάσα πιθανότητα έγινε στα πλαίσια της ευρύτερης βρετανικής διπλωματίας. Το πιο πιθανό σενάριο είναι οι Βρετανοί να επεδίωκαν να στείλουν σαφές μήνυμα ότι «κάπως έτσι θα είναι η Κύπρος, με αναγνωρισμένο το ψευδοκράτος, αν δεν αποδεκτείτε λύση εδώ και τώρα», με αποδέκτη φυσικά την πλευρά μας. Απώτερος στόχος μιας τέτοιας ενέργειας είναι κατά πάσα πιθανότητα η περαιτέρω φόρτωση της φοβίας που διακατέχει την ελληνοκυπριακή πλευρά για το απευκταίο ενδεχόμενο της διχοτόμησης, ως αποτέλεσμα ενός ναυαγίου της τρέχουσας διαδικασίας επίλυσης του κυπριακού. Μια φοβία που διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό την στοχοθεσία και την διαπραγματευτική τακτική της πλευράς μας, παρά το γεγονός ότι είμαστε κράτος μέλος της ΕΕ, όντες η αδικημένη πλευρά σε αυτή την ιστορία. Εάν όντως αυτό το σενάριο έχει βάση, τότε είναι ηλίου φαεινότερο ότι απέτυχε παταγωδώς: Η απερίγραπτου θράσους ενέργεια του κ. Μίλλετ συσπείρωσε τον πολιτικό κόσμο της Κύπρου. Και αν το πολιτικό κατεστημένο της Κύπρου συσπειρώνεται κατά καιρούς, κάποτε ειλικρινά και άλλοτε επιτηδευμένα, η συσπείρωση του δημοσιογραφικού κόσμου -φαινόμενο σπάνιο- καταδεικνύει τον βαθμό αποτυχίας του όλου σχεδίου. Ούτε ο απροκάλυπτα στρατευμένος κ. Ντάουνερ, ο οποίος εργάζεται μεθοδικά για την υπονόμευση της ελληνοκυπριακής πλευράς και υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, δεν «κατόρθωσε» να επιτύχει αυτό το λανθάνον αποτέλεσμα.

Σε κάθε περίπτωση, η ενέργεια του κ. Μίλλετ συνιστά πρωτοφανή υπόσκαψη της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και των αρχών και κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για αυτό τον λόγο η έκφραση της λύπης μας για τις επιλογές του δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται να ληφθούν άμεσα και δραστικά μέτρα. Το να ζητήσουμε ευθαρσώς την αντικατάστασή του δεν συνιστά αυτοσκοπό. Ουδείς μπορεί να μας εγγυηθεί ότι ο διάδοχός του θα εκφράζεται και θα πράττει σύμφωνα με τους γραπτούς και άγραφους κανόνες της διπλωματίας και θα σέβεται στοιχειωδώς την χώρα που τον φιλοξενεί. Άλλωστε η θητεία του λήγει οσωνούπω. Θα είχε όμως μία πολύ πιο σημαντική σκοπιμότητα: Θα έστελλε ένα σαφές μήνυμα προς την πατρίδα του κ. Μίλλετ και προς τους υπόλοιπους προστάτες της κατοχικής δύναμης ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ανέχεται την κοροϊδία και δεν μένει απαθής απέναντι σε όσους την αντιμετωπίζουν ωσάν να την έχουν ήδη καταργήσει. Δεν κλείνει τα μάτια σε όσους, από το ίδιο το έδαφός της, δουλεύουν εναντίον της και υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, χωρίς ίχνος ντροπής και κατά παράβαση κάθε έννοιας δικαίου και διπλωματικής αβρότητας. Αντίθετα, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ και ΚΥΡΙΑΡΧΟ. Ως τέτοιο οφείλει να ενεργεί και ως τέτοιο οφείλουν οι εταίροι της να την αντιμετωπίζουν.