Υστερόγραφο: Καραβάκι αντί για έλατο…

«Να χρησιμοποιείτε μηνύματα φόβου προσεκτικά…» Αυτή η συμβουλή προς τον κ. Ντάουνερ (σελ.15 παρόντος τεύχους), διατυπωμένη τοιουτο-τρόπως από τον κ. Γιασέρ Σάμπρα της ομάδας του Ειδικού Συμβούλου του ΓΓ του ΟΗΕ, ήταν ίσως ό,τι πιο συγκλονιστικό έχουμε ακούσει ή διαβάσει από έναν άνθρωπο που, θεωρητικά, εργάζεται για την ειρήνη. Μια φράση πέντε λέξεων, μέσα στην οποία κρύβεται όλο το νόημα της αντικυπριακής συνομωσίας των μελών του διεθνούς δικτύου προώθησης της Τουρκικής ένταξης στην ΕΕ και κατάργησης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το μυστικό για την επίτευξη αυτού του στόχου βρίσκεται, προφανώς, στην διασπορά του φόβου στην ελληνική κυπριακή κοινωνία. Ο φόβος με την σειρά του θα φέρει την κάμψη του ηθικού, η οποία θα προκαλέσει την απαιτούμενη ωρίμανση των συνθηκών για την αποδοχή από μέρους μας της προτεκτορατοποίησης. Της εκχώρησης δηλαδή της κυριαρχίας μας στην Τουρκία και την Βρετανία, με αντάλλαγμα… μια σταγόνα μέλι για να γλυκάνει, όσο γίνεται, το πικρό ποτήρι της υποταγής.

Πόσο ωμά αποκαλύπτεται το στυγνό πρόσωπο της αντικυπριακής βιομηχανίας του φόβου. Πόσο εξοργιστικό είναι να συνειδητοποιεί κανείς ότι οι υπαλλήλοι των Ηνωμένων Εθνών (ή μήπως κάποιων άλλων;) στην Κύπρο δεν εργάζονται για την εξεύρεση μιας λύσης που να υπηρετεί το δίκαιο που απορρέει από τον ίδιο τον Οργανισμό. Δεν εργάζονται για την εξεύρεση μιας λύσης που θα έχει προοπτικές λειτουργικότητας και βιωσιμότητας. Δεν εργάζονται τουλάχιστον για την εξεύρεση μιας μέσης λύσης. Δεν εργάζονται καν για να μας πείσουν ότι αυτό που προτείνουν είναι το σωστό. Αντί αυτών, εργάζονται για να μας εξαναγκάσουν να δεκτούμε εκβιαστικά διλήμματα τύπου «τελευταίας ευκαιρίας», χρησιμοποιώντας ως μέσον εξαναγκασμού τον φόβο! Τον φόβο που -ορθά- θεωρούν ότι μας προκαλεί η σκέψη της διχοτόμησης. Τον φόβο που επίσης -ορθά- θεωρούν ότι μας προκαλεί η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψουμε στα σπίτια μας. Τον φόβο που θεωρούν ότι -μοιραία- μας προκαλεί η εγκατάλειψή μας από τους «φίλους» στο έλεος της κατοχικής δύναμης. Με αυτό τον τρόπο είναι πεπεισμένοι ότι θα υποτάξουν την ατσάλινη γροθιά της λαϊκής βούλησης που θρυμμάτισε την προηγούμενη προσπάθειά τους, το 2004.

Τις μέρες αυτές που έρχονται, της αγίας εορτής της γέννησης του Θεανθρώπου, έχουμε συνηθίσει να τις αποκαλούμε μέρες αγάπης. Έχουμε επίσης συνηθίσει να τις θεωρούμε -στην πιο μικροαστική τους εκδοχή- μέρες ανταλλαγής δώρων. Φέτος, ας τις δούμε λίγο διαφορετικά. Ας τις καθιερώσουμε ως «τις γιορτές της αξιοπρέπειας». Της ευγενέστερης των αξιών. Του ισχυρότερου όπλου κάθε ανθρώπου και κάθε λαού για την επιβίωση. Αξιοπρέπειας προσωπικής και συλλογικής. Που θα μας απαλλάξει από το δίλημμα του κατά πόσον θα δεχτούμε τα κάλπικα αργύρια της υποταγής, ή θα επιλέξουμε την μέθοδο της αυτοκτονίας μας. Που θα μας επιτρέψει να πούμε ότι μας περιμένει ένα καλύτερο αύριο και να το εννοούμε στα αλήθεια. Που θα μας ανοίξει τα μάτια, αφήνοντάς μας να ατενίσουμε στον ορίζοντα την μόνη αλήθεια του μέλλοντός μας: Ότι όσο είμαστε μέσα στο καράβι, μπορεί να γλιτώσουμε από την φουρτούνα. Εάν όμως επιλέξουμε να το εγκαταλείψουμε, τότε η ελπίδα θα έχει φύγει ανεπιστρεπτί. Η παραμονή στο καράβι είναι η μοναδική «τελευταία ευκαιρία». Αυτές τις γιορτές λοιπόν, αντί του βορειοευρωπαϊκού έλατου, προτιμήστε το ελληνικό καραβάκι…

Καλά Χριστούγεννα, χαρούμενες γιορτές, με αγάπη, υγεία και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ…

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>