Γράφει:

ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ: Αναστάσιος (Τάσσος) Αλεβίζος (1914-1985), Ζωγράφος – Γλύπτης – Χαράκτης

Δημιούργησε ξυλογραφίες με κοινωνικά και εθνικά θέματα που ρίζωσαν στην συνείδηση του Ελληνισμού όπως: «Το μπλόκο της Κοκκινιάς», «Αντάρτες», «Γοργοπόταμος», «Η απελευθέρωση της Αθήνας», «Οι τυραννοκτόνοι», «Κύπρος 1974», «17 Νοέμβρη ’73», «Άσμα ασμάτων», «Επιτάφιος», «Γυμνό», «Τοπίο ξεχασμένο».

Την δεκαετία του ’30 στην Ελλάδα είχαμε μια στροφή προς τις «ρίζες». Με την αποκατάσταση της λαϊκής, της βυζαντινής και της μεταβυζαντινής έκφρασης, η ανάγκη εκσυγχρονισμού και ανανέωσης, ο συνδυασμός των αρχών του ευρωπαϊκού μοντερνισμού με την ελληνική ταυτότητα καθόριζαν τότε την πορεία πολλών νεαρών καλλιτεχνών. Μεταξύ αυτών και ο Τάσσος, ο οποίος τότε υπογράφει ένα γύψινο πρόπλασμα που παριστάνει έναν γεροδεμένο εργάτη που εφορμά. Από το 1932 δημοσιεύει ζωγραφικά σχέδια και τα πρώτα χαρακτικά του: «Τ” άδεια πιάτα», «Η μάζα», «Εξέγερση», «Οι πεινασμένοι», «Οι αγρότες στο πεζοδρόμιο της πόλης». Συμμετέχει και στην «Ομάδα Μεταξουργείου», μια κίνηση εργατικής τέχνης, που ξεπηδά από το περιοδικό «Νέοι Πρωτοπόροι» και δραστηριοποιείται εκθέτοντας έργα σε σωματεία εργατών, ενώ έντονη είναι και η παρουσία του στον Σύλλογο των φοιτητών της Σχολής Καλών Τεχνών. Οι τίτλοι των μετέπειτα έργων του, των ξυλογραφιών του, είναι αποκαλυπτικοί για το πώς συνέδεε το έργο του με τον κόσμο της εργασίας. «Εργάτες» (1932), «Λιμενεργάτες» (1932), «Καμιόνια» (1933), «Στο λιμάνι» (1934), «Άντρες με παλτά» (1935), «Η φάμπρικα σχολάει» (1935-1936). Ο γερμανικός εξπρεσιονισμός επηρεάζει τους σπουδαστές του εργαστηρίου της Σχολής Καλών Τεχνών.

Η τέχνη του Τάσσου, μέσα από την εσωτερική ανέλιξη, την εκφραστική σκληρότητα και την απλότητά της, την συγκίνηση, το βίωμα και την εμπειρία, συναντά τον αποδέκτη της, το κοινό και εντυπώνεται στην συλλογική συνείδηση. Το όραμα της δημιουργίας του κατορθώνει να διατηρήσει τον επίκαιρο χαρακτήρα του, την δύναμη των συμβόλων του, την ισχύ του μηνύματός του. Κοινωνικά ριζοσπαστικός και ελληνοκεντρικός, οικουμενικά ανθρωπιστής, χαρισματικός και πολιτικοποιημένος (με τις αρχές του Περικλή της Αρχαίας Αθήνας), ο Τάσσος δεν αποδέχτηκε την ουδετερότητα, παρέμεινε αμετανόητα μαχητικός, υπερθεματίζοντας και προβάλλοντας την κοινωνική πολιτική διάσταση και τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της δουλειάς του. Το σύνολο του χαρακτικού του έργου διατηρεί την ιθαγένεια της πλαστικής του γλώσσας και αποκαλύπτει μια ξεχωριστή και μοναδική έκφραση που καταξιώνεται από την συνοχή και την ποιότητα των προτάσεών του, αλλά και των πνευ-ματικών του ενδιαφερόντων.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>