Η εικοσάτομη «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»

Μεγάλη προσφορά της ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΠΟΨΗΣ

Σε αυτό το τεύχος ξεκινά μια πολύ σημαντική προσφορά του περιοδικού μας: Η διάθεση του μνημειώδους έργου «Ιστορία του Ελληνικού Έθνούς» του Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου, η πρώτη ολοκληρωμένη ιστορία του ελληνικού έθνους που γράφτηκε ποτέ. Το έργο συνδέει όλες τις περιόδους της ιστορίας μας και παρουσιάζει με γλαφυρό και συνάμα τεκμηριωμένο τρόπο τα γεγονότα. Η έκδοση αυτή, των εκδόσεων Οξύ και Λιμπέρη, του 2009, είναι φιλική στον αναγνώστη και συνοδεύεται από παμπολλες έγχρωμες φωτογραφίες, εικόνες και χάρτες. Σε κάθε τόμο παρατίθεται ως παράρτημα και το πρωτότυπο κείμενο. Σε αυτό το τεύχος θα βρείτε τον πρώτο τόμο, «Προϊστορικοί, Πρώτοι Ιστορικοί Χρόνοι».

Παρατίθεται απόσπασμα από την εισαγωγή της επιστημονικής συμβούλου της έκδοσης, Ευανθίας Δρακωνάκη-Καζαντζάκη, από τον πρώτο τόμο:

(…) Για τη σημαντικότητα της ιστορίας του ελληνιικού έθνους της ενότητας του έθνους νοούμενης, τουλάχιστον, ως προς την κοινή μετά λόγου επικοινωνία των Ελλήνων μελών της, και της ιστορίας της νοούμενης ως διαλεκτικής σύλληψης προς την ελευθερία και την ευδαιμονία των υπερασπιστών της εθνότητας- συνιστά τεκμήριο η τόσο ευρεία, παγκόσμια συγγραφική παραγωγή για όλες τις φάσεις της ελληνικής μας ιστορίας. Έτσι, όλοι εμείς οι Έλληνες, για τη δική μας ιστορία, απαιτείται να λαμβάνουμε απαραίτητα υπόψη όλον εκείνον τον όγκο της παγκόσμιας ιστορικής συγγραφής για τους αγώνες και την ύπαρξη του έθνους μας, εάν θέλουμε να μας κρίνουν οι άλλοι ως επιστημονικά πλήρεις ερευνητές. Το πράγμα όμως φθάνει στα όρια της ιστορικής αυτοκαταξίωσης ως εθνικής πρόσληψης από εμάς τους Έλληνες, όταν τα ιστορικά μας πράγματα γράφονται είτε ως ευκαιριακό, αγώνισμα ες το παρόν, είτε ως ιστορικός υπομνηματισμός, κτήμα ες αεί- από έναν ομοεθνή μας ιστορικό λογοτέχνη και λυρικό συγγραφέα. Τότε, υπάρχουν προπάντων ως εχέγγυα αυτοπροσδιορισμού η κοινή διά του λόγου και της μορφής επικοινωνία, η κοινή μας γλώσσα, αλλά και οι κοινές μας ιστορικές και πολιτισμικές καταβολές με τον ιστορικό συγγραφέα. Αυτές οι τελευταίες διαμορφώνονται είτε ως σύγχρονες με την ατμόσφαιρα των γεγονότων αναλύσεις -και τις δοκιμάζουμε εδώ και τώρα- είτε ως αναδιηγήσεις και παρουσιάσεις προτερόχρονων από εμάς γεγονότων.

Η ογκηρότητα σε μορφή και περιεχόμενο της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους» έχει δώσει γνήσια και αναμφισβήτητα στον συγγραφέα της, τον Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο, τον καθιερωμένο προ πολλού τίτλο της εξαιρετικής και διαχρονικής πατρότητος αυτού του μνημειώδους έργου με πέντε λέξεις: «Ο ιστορικός της νεώτερης Ελλάδος». Άμεσος και εύκολος γίνεται κατά συνέπεια ο εξής ιστορικός συνειρμός: Άλλοτε, όταν οι Έλληνες έλεγαν «Ο ποιητής», εννοούσαν «Τον θείον Όμηρον». Και όταν έλεγαν «Ο ρήτωρ», εννοούσαν «Τον δεινόν Δημοσθένην τον Δημοσθένους». Σήμερα, οι νεώτεροι Έλληνες δεν διστάζουμε με γενναιότητα να ταυτίζουμε την αυθεντικότητα των ιστορικών μας πραγμάτων με την αυθεντία του ενός τούτου ανδρός που σφράγισε σε λογοτεχνικό είδος τη μορφοποίηση της ελληνικής μας ανά τους αιώνες ιστορικής ύλης.

Το ότι στην παρούσα μεταγλωττισμένη έκδοση του ανωτέρω έργου επιχειρείται ο εκσυγχρονιστικός μεταγλωττισμός του σε ένα σκοπιμότερο και τελειότερο είδος γραπτής λεκτικής επικοινωνίας με τον σημερινό αναγνώστη δεν συνιστά «μόδα», ούτε απλώς αναγκαιότητα των ελληνικών καιρών. Συνιστά έναν τρόπο γλωσσικολογικής εξέλιξης. Η τελευταία εξυπηρετεί την ευρύτερη αμεσότητα του ιστορικού λόγου και τη λογική αναγκαιότητα του Έλληνα πολίτη να εισπράττει την πληροφορία και τα διδάγματα ευκολότερα και να το μετουσιώνει ταχύτερα σε άλλες δημιουργικές μορφές σκέψης και λόγου που απαιτούν οι σύγχρονοι καιροί. Έτσι, την επιχειρούμενη μεταγλώττιση από την ιστορική γλώσσα της εποχής του συγγραφέα της στην τρέχουσα Νεοελληνική πρέπει να την δούμε ως διαφανή ένδυση της πατρικής σχέσης συγγραφέα και δημιουργήματός του, η οποία συντελεί στη συντήρηση αυτής της σχέσης από τη φθορά της μουσειοποίησης του έργου. Πρόκειται για ένα είδος αναγέννησης της ουσίας σε αειφόρο συνέχεια, εφόσον η πατρότητα του ιστορικού έργου δεν αλλοιώνεται. Ίσα-ίσα αυτή αναδεικνύεται ως αλάνθαστος και πιστοποιημένος εμβολιασμός εθνικής αντίστασης σε μια γριπώδη και αλλοτριωτική συμπεριφορά υπερκατανάλωσης, ξένης προς τις ηθικές και κοινωνικές αξίες της μεσότητας και προς τον σωτήριο σεβασμό της φυσικής μας κοιτίδας ως ορθίων και ορθών σκεπτόμενων ανθρώπων. Η φύση και οι μεταβολές της διδάσκουν στους ανθρώπους τους τρόπους της σωτηρίας διανόησης και της αξιοποίησης των πνευματικών μας δημιουργημάτων προς την επιβίωση και την ευδαιμονία μας. (…)

(…) Το να συνεχίζουμε να διατυμπανίζουμε την λεξιπενία των νέων μας και την απροθυμία τους στην ανάγνωση του βιβλίου, κυρίως του ελληνικού , όπως ενός μεγαλουργήματος με τη γλώσσα και τη διάνοια του Παπαδιαμάντη, θα ήταν ατελέσφορα άδικο και κοινωνικά άπονο για τη νεότητά μας. Τι και τι δεν έχουν οι νέοι μας σήμερα να προλάβουν, για να αμιλληθούν στις απαιτήσεις μιας κοινότητας, όπως είναι τουλάχιστον η ευρωπαϊκή, στην οποία ανήκουμε εμείς και οι νέοι μας, μέσα από μια πληθώρα θεσμι-κών πλαισίων, δεσμεύσεων αλλά και απολαυών!

Με το παραπάνω σκεπτικό, η παρούσα προσφορά των εκδοτικών οίκων ΟΞΥ και ΛΥΜΠΕΡΗΣ απαντάει στο μεγάλο ζητούμενο, του πώς θα κάνουμε τους σημερινούς μας νέους να προσεγγίσουν τη γλαφυρότητα της ελληνικής γραφής και την ιστορική διάνοια του Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου, μέσα από μια μεταγλώττιση γραφής και ιστορικής διήγησης που να μην προσβάλλει ούτε το πρωτότυπο αλλά τούτε και τις κάπως δογματικές απαιτήσεις της εποχής μας. Πώς, με άλλα λόγια, θα στηρίξουμε τους νέους μας να αρυσθούν υποδείγματα λογοτεχνικού λόγου και καλλιρέουσας ιστορικής αφίγησης, αλλά κυρίως πώς οι νέοι μας να λάβουν διδάγματα μέα από το πρίσμα μιας γλυκιάς αντικειμενικότητας, μιας αγέρωχης ευαισθησίας και κάποιων κλασικών αξιών τις οποίες αποπνέει αναντίρρητα η συγκεκριμένη ιστορική γραφή.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>