Υστερόγραφο: Φωνή λαού…

Η πανηγυρική εκλογή Σαμαρά στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας από την βάση του κόμματος συνιστά μια μικρή επανάσταση από κάτω προς τα πάνω. Και το λέμε αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι σε επίπεδο στελεχιακού δυναμικού, οι ισορροπίες ήταν πολύ διαφορετικές και αν η εκλογή γινόταν σε συνεδριακό επίπεδο, τα αποτελέσματα σίγουρα δεν θα ήταν τα ίδια. Η κα Μπακογιάννη απολάμβανε της υποστήριξης των στελεχών, όχι όμως και του λαού. Ενδεικτικά, στην εκλογική περιφέρεια Β” Αθηνών, την μεγαλύτερη στην Ελλάδα, όλοι οι Βουλευτές της ΝΔ πλήν του Πάνου Παναγιωτόπουλου στήριξαν Ντόρα Μπακογιάννη. Δηλαδή αναλογία 10 προς 1. Εν τέλει όμως, στην εν λόγω εκλογική περιφέρεια, ο κ. Σαμαράς αναδείχθηκε πρώτος με μεγάλη διαφορά. Το γεγονός αυτό συνιστά υπέρβαση των μηχανισμών από τον λαό, αλλά και διαφορά αντιλήψεων με τις πολιτικές ελίτ.

Για μια ακόμα φορά ο λαός εκθέτει τις πολιτικές του ηγεσίες, τις ελίτ, που με τον Α ή Β τρόπο ανελίσσονται την κλίμακα της κρατικής ή κομματικής ιεραρχίας και, ενδεδυμένοι το μανδύα της σοβαροφάνειας και του «πολιτικώς ορθού», κτίζουν λιθαράκι-λιθαράκι το δρόμο για το αμέσως ψηλότερο σκαλοπάτι. Συχνά δε, εκμεταλλευόμενοι πρόσωπα και καταστάσεις ή πατώντας επί πτωμάτων εμφανίζονται ωσάν αλεξιπτωτιστές στο πολιτικό σκηνικό και, από την μια μέρα στην άλλη, στρογγυλοκάθονται σε επίζηλους θρόνους και σε περιζήτητες θέσεις ή αξιώματα. Αυτές οι ελίτ διαμορφώνουν και το πλαίσιο των επιθυμιών και των απόψεων που μπορεί να έχει ο πολίτης, μηχανευόμενοι μια νοερή δεξαμενή επιλογών, το εύρος και το βάθος της οποίας αυτοί αποφασίζουν. Και, το χειρότερο, προφασίζονται επίπλαστες πολιτικές διελκυστήνδες, καλλιεργώντας διαφωνίες ή ακόμη και βίαιο μίσος που εκρήγνυται στους δρόμους και στα γήπεδα. Και όλα αυτά μόνο και μόνο για να διαιωνίζουν το κλειστό σύστημα ιδεών και κατανομής εξουσίας που τις βολεύει.

Η Νέα Δημοκρατία -ή μάλλον οι Αντώνης Σαμαράς και Δημήτρης Αβρααμόπουλος- έδειξε την εναλλακτική οδό, τον δρόμο του λαού. Δεν γνωρίζουμε κατά πόσον θα φανούν συνεπείς σε αυτή τους την ρηξικέλευθη επιλογή, δημιουργώντας μια παράδοση ποιοτικότερης και δικαιότερης διαχείρισης των κοινών, ή αν εκμεταλλευόμενοι την θέση ισχύος στην οποία βρέθηκαν- θα οικοδομήσουν το δικό τους κλειστό σύστημα. Το βέβαιο είναι ότι έδωσαν την ευκαιρία στον λαό να βγει μπροστά και να αποφασίσει για ένα θέμα για το οποίο, υπό άλλες συνθήκες, θα είχε απλώς ενημερωθεί από τα ΜΜΕ για τα αποτελέσματα και η μοναδική του επιλογή θα ήταν να το αποδεχτεί.

Το ίδιο συνέβη και στην Κύπρο τον Απρίλιο του 2004: Ο λαός καταψήφισε συντριπτικά το σχέδιο Ανάν. Αν η απόφαση για το μέλλον της πατρίδας μας περνούσε από την Βουλή, τα αποτελέσματα θα ήταν πολύ διαφορετικά και σίγουρα σε κόντρα με την λαϊκή βούληση. Και ερωτούμε, οι αφελείς: Σε ποιο βαθμό η λαϊκή βούληση θα ταυτιζόταν με τις επικρατούσες αντιλήψεις στο κλειστό σύστημα ιδεών των κυπριακών πολιτικών ελίτ εάν ο λαός ερωτάτο απευθείας για ζητήματα όπως η εκ περιτροπής προεδρία; Η σταθμισμένη ψήφος; Οι 50, 000 έποικοι; Τα «συνιστώντα κράτη»; Ή ακόμα και αυτή η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, ή ο καθορισμός της επαναπροσέγγισης ως στόχου της σχολικής χρονιάς; Προς το παρόν, ο λαός αποδέχεται, χωρίς δυνατότητες να τοποθετηθεί ευθέως, τις επιλογές των πολιτικών ελίτ. Επιλογές οι οποίες διαμορφώνουν το πλαίσιο των επιθυμιών και των απόψεων που μπορεί να έχει, χωρίς να υπάρχει θεσμική δυνατότητα αμφισβήτησής τους. Αντί αυτού, αναμένει να του έρθει ένα ολοκληρωμένο, τελικό και συμφωνημένο σχέδιο, το οποίο θα είναι χειρότερο από το status quo, χειρότερο και από αυτή την διχοτόμηση, εν τούτοις θα κληθεί να το υπερψηφίσει για να γλιτώσει από… το status quo και την διχοτόμηση.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>