Γράφει:

Τελικά δεν ήταν μόνο το ταξίδι…

Αναμφίβολα το πιο σημαντικό ποδοσφαιρικό γεγονός ελληνικού ενδιαφέροντος των τελευταίων εβδομάδων ήταν η κλήρωση των ομίλων για το Μουντιάλ του 2010, που έφερε αντιμέτωπη την εθνική ξανά με την Αργεντινή και την Νιγηρία, ξυπνώντας αναπόφευκτα θύμησες από το «αλήστου μνήμης» 0-10 του 1994. Επίσης σημαντική ήταν η πρόκριση του Ολυμπιακού στους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ για δεύτερη χρονιά τα τελευταία τρία χρόνια. Η ομάδα του Πειραιά, μετά από μια δεκαετία ισχνής παρουσίας στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, φαίνεται να βρίσκει επιτέλους την ευρωπαϊκή της ταυτότητα. Εν τούτοις, με αυτά τα δύο θέματα θα έχουμε την ευκαιρία να ασχοληθούμε στο μέλλον, σε κάποιο από τα επόμενα τεύχη. Σε αυτό το τεύχος επιλέγουμε να επικεντρωθούμε στην ανασκόπηση της ιστορικής ευρωπαϊκής πορείας του ΑΠΟΕΛ, η οποία ολοκληρώθηκε αισίως στις 8 Δεκεμβρίου στο Λονδίνο.

Στην αρχή της λαμπερής ευρωπαϊκής διαδρομής της κυπριακής ομάδας όλοι είχαμε σπεύσει να παρατηρήσουμε ότι, στο τέλος της, σημασία δεν θα είχε τόσο το αποτέλεσμα, όσο αυτή η συμμετοχή. Ότι ο προορισμός δεν θα ήταν τόσο σημαντικός, όσο το ίδιο το ταξίδι. Εν τέλει, η ιστορία μας διέψευσε…

Το ΑΠΟΕΛ κληρώθηκε σε έναν όμιλο που δεν άφηνε πολλές πιθανότητες διάκρισης. Προσωπικά, έχοντας υπόψη τα μεγάθη που θα έβρισκε μπροστά του, θεώρησα, με το άκουσμα της κλήρωσης, ότι το ρεαλιστικό σενάριο συγκομιδής βαθμών θα ήταν 0-2 βαθμοί. Ας μην θεωρήσει κανείς ότι το γεγονός ότι συγκέντρωσε εν τέλει τρεις βαθμούς δεν σημαίνει παταγώδη διάψευση των «ρεαλιστικών» μου προσδοκιών. Κάθε άλλο: Σε αυτό το επίπεδο, ένας βαθμός σημαίνει πολλά. Και αυτό, στην περίπτωση του ΑΠΟΕΛ, για δύο λόγους:

1.Με τους τρεις βαθμούς που συνέλεξε, το ΑΠΟΕΛ αποκόμισε ένα επιπλέον οικονομικό όφελος του ύψους των 1,2 εκ. ευρώ. Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι έχει να ξοδέψει αυτά τα λεφτά, επιπλέ-ον από το αρχικό ελάχιστο υπολογισμένο όφελος. Μιλάμε για ένα ποσό που, για τα κυπριακά δεδομένα, δεν είναι και μικρό. Μπορεί να μεταφραστεί από το ετήσιο συμβόλαιο τριών-τεσσάρων παικταράδων από το «πάνω ράφι», μέχρι μια γερή προκαταβολή για ένα καινούριο προπονητικό κέντρο.

2.Το ΑΠΟΕΛ βρέθηκε μόλις ένα τέρμα από την πρόκρισή του στην επόμενη φάση του Europa League μέσω της κατάληψης της 3ης θέσης. Και αυτό θα συνέβαινε αν η Ατλέτικο δεν ισοφάριζε στο 92′ την Τσέλσι ή αν το ΑΠΟΕΛ δεν ισοφαριζόταν από την Ατλέτικο στο ΓΣΠ ή αν ισοφάριζε την Πόρτο ή την Τσέλσι στο μεταξύ τους παιχνίδι στην κυπριακή πρωτεύουσα. Ένα μόλις τέρμα μακριά από την μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία του κυπριακού αθλητισμού και από μια ακόμη μεγαλύτερη οικονομική ένεση.

Πέραν της βαθμολογικής συγκομιδής και του «παρά λίγο», υπάρχουν και μερικά συμπεράσματα για την αγωνιστική παρουσία του ΑΠΟΕΛ. Ας τα δούμε εν τάχει:

1.Το δυνατό σημείο του ΑΠΟΕΛ ήταν, σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια, το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Μπαίνοντας στα παιχνίδια, κυρίως με Ατλέτικο εκτός και εντός, με Πόρτο εκτός και με Τσέλσι εκτός, ο ΑΠΟΕΛ ξεκινούσε τον αγώνα τουλάχιστον σαν ίσος προς ίσον. Το γεγονός ότι δεν είχε διάρκεια σε αυτή του την απόδοση , με αποτέλεσμα να δέχεται στην συνέχεια πίεση, συνιστά φυσιολογικό αποτέλεσμα της ποιοτικής του διαφοράς από τους αντιπάλους του.

2.Το αδύνατο σημείο του ΑΠΟΕΛ υπήρξε (για όλους τους αγώνες πλην του τελευταίου στο Λονδίνο) το σκοράρισμα. Αν και αμυντικά στάθηκε αρκετά καλά, αν και στο κέντρο έκανε κουμάντο για μεγάλα διαστήματα σε όλα τα παιχνίδια (πλην αυτού με την Πόρτο στο ΓΣΠ), εν τούτοις δεν δημιούργησε πολλές σημαντικές ευκαιρίες για γκολ. Αυτό οφείλεται στο αγωνιστικό στυλ που έχει δώσει ο Γιοβάνοβιτς στην ομάδα από πέρυσι: Πολύ «πάσιγκ-γκέιμ» και κυκλοφορία της μπάλας, λίγες ευκαιρίες και νίκη με στενό σκορ. Ένα αγωνιστικό στυλ που έδωσε το πρωτάθλημα στο ΑΠΟΕΛ διά περιπάτου, δεν ήταν όμως αρκετό για να «απογειώσει» την ομάδα σε επίπεδο ομίλων Τσάμπιονς Λιγκ.

3.Στα αξιοσημείωτα περνάει και το γεγονός ότι το ΑΠΟΕΛ δεν γεύτηκε την ήττα με πάνω από ένα γκολ διαφορά στα δώδεκα ευρωπαϊκά παιχνίδια που έδωσε φέτος. Αυτό οφείλεται σε τρεις παράγοντες: Στην κατοχή της μπάλας για μεγάλα χρονικά διαστήματα, στην οποία αναφερθήκαμε πιο πάνω, στο πολύ δυνατό κέντρο της άμυνάς του και στον Σάκη Χιώτη.

4.Κατά την προσωπική μου άποψη, πέραν του Χιώτη, ο ποδοσφαιριστής που διακρίθηκε στην φάση των ομίλων (χωρίς αυτό να σημαίνει υστέρησε κάποιος), με κριτήριο την διάρκεια στην απόδοσή του σε όλα τα ματς των ομίλων, είναι ο Χέλιο Πίντο. Ο Πορτογάλος, παρά το αργό του σκαρί, κατάφερε και έβαλε όλη την τεχνική του να δουλέψει μέσα στο ευρωπαϊκό γκαζόν, κράτησε μπάλα, ελευθέρωσε τους επιθετικούς και έδωσε πολύτιμες βοήθειες τόσο στα άκρα, όσο και στον άξονα του κέντρου, επιθετικά και ανασταλτικά.

5.Σε αυτή την φάση των ομίλων το ΑΠΟΕΛ κατόρθωσε και πέτυχε το, κατά την άποψή μου πάντα, μεγαλύτερο αποτέλεσμα στην ιστορία του κυπρι-ακού ποδοσφαίρου σε επίπεδο συλλόγων: Το «Χ» με την Τσέλσι στο Στάμφορντ Μπριτζ. Η αξία αυτού του αποτελέσματος έγκειται κυρίως στο γεγονός ότι η λονδρέζικη ομάδα είναι αυτή την περίοδο η πιο φορμαρισμένη ομάδα στην Αγγλία και, κατά πάσα πιθανότητα, σε όλη την Ευρώπη. Πρόκειται για μια καλοκουρδισμένη μηχανή που αγωνίστηκε σχεδόν πάνοπλη, παρά το γεγονός ότι είχε την πρώτη θέση στο τσεπάκι, η οποία δεν θυμόταν πότε είχε δεχτεί για τελευταία φορά δύο γκολ στο γήπεδό της. Και το ΑΠΟΕΛ της υπενθύμισε το συναίσθημα!

Σε αυτά τα ολίγα συνοψίζεται η τελευταία γεύση που μας άφησε στα χείλη το ταξίδι του ΑΠΟΕΛ στα αστέρια. Και, αν και κινδυνεύω να χαρακτηριστώ γραφικός και επαναλαμβανόμενος, κλείνω με το χιλιοειπωμένο: Το κυπριακό ποδόσφαιρο δεν είναι πλέον ο φτωχός συγγενής της Ευρώπης. Έχει ανέβει επίπεδα και έχει αφήσει πίσω του άλλα, υποδεέστερα πλέον, πρωταθλήματα. Και δεν έχω αμφιβολία ότι η ανοδική του πορεία θα συνεχιστεί.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>