Γράφει:

Από τους ευσεβείς πόθους στην διάψευση των μύθων

Η πολιτική δεν ασκείται με ευσεβείς πόθους και δεν στηρίζεται σε μύθους. Η ωμότητα των συμφερόντων, η αδιστακτότητα της δύναμης και το «δίκαιο» του ισχυρού είναι συχνά ο κανόνας στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις. Ξανά και ξανά ο Θουκυδίδης επιβεβαιώνεται με τον πιο τραγικό τρόπο. Δυστυχώς, η πολιτική ηγεσία της Κύπρου ούτε διδάσκεται, ούτε μαθαίνει, ούτε και παραδειγματίζεται. Ακόμα ένα θλιβερό κλασικό παράδειγμα αποτελεί ο πρόεδρος Χριστόφιας. Ο απολογισμός δύο χρόνων στην εξουσία εστιάζεται στην κατάρριψη της εικόνας ενός ΑΚΕΛ και ενός Δ. Χριστόφια ως ικανών να χειριστούν τις υποθέσεις του κράτους και δη το κυπριακό. Για δεκαετίες, συνεργαζόμενοι και συναγελαζόμενοι με κόμματα και Προέδρους της κεντροδεξιάς, νέμονταν την εξουσία χωρίς να λογοδοτούν.

Σήμερα, εκ των έσω, πλέον, και όντας η εξουσία, κατανοούν το πικρό της ευθύνης, το οδυνηρό των αποφάσεων και την οξύτητα της κριτικής. Και δεν αντέχουν! Χειρότερα: Δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν τα εσωτερικά προβλήματα και τι να κάνουν στο κυπριακό. Ο πρόεδρος Χριστόφιας διασάλπισε πριν από τις εκλογές του 2008 πως, όραμά του, ήταν η λειτουργική και βιώσιμη λύση. Αυτό το όραμα κτίστηκε πάνω σε ευσεβείς πόθους και σε ανεδαφικούς μύθους. Ευθύς εξαρχής προβλήθηκε από το ΑΚΕΛ, διάφορους συνοδοιπόρους και τους Αγγλοαμερικανούς ως ο «πρόεδρος λύσης», σε αντιδιαστολή προς τον δήθεν αδιάλλακτο, σκληρό και άτεγκτο Τάσσο που, τάχα, δεν επιθυμούσε λύση. Ο Δ. Χριστόφιας δεσμεύτηκε έναντι του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ και έναντι των πολιτών ότι θα αναζητούσε λύση, που να ανταποκρίνεται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου και στο διεθνές και κοινοτικό δίκαιο και στις αρχές της ΕΕ.

Εξαρχής εμφανίστηκε ως περίπου ο μόνος ικανός να επιλύσει το κυπριακό. Άλλωστε, κόμπασε με έκδηλη απαξίωση ότι ήρθε για να διορθώσει λάθη των προκατόχων του, από τον Μακάριο μέχρι και τον Τάσσο. Οι πολίτες ανέμεναν ότι θα ασκούσε μια νέα, ευφάνταστη, πολυδιάστατη, όπως την χαρακτήρισε, πολιτική, ακριβώς για να υπερβεί τα λάθη των προηγούμενων Προέδρων. Αντί αυτών, πού στηρίχτηκε;

Πρώτον, στην προσωπική… χημεία με τον κατοχικό Ταλάτ! Πίστεψε, αφελώς, πώς με τον υποτελή Τ/κ ηγέτη και φρουρό της τουρκικής κατοχής, θα μπορούσε να εξεύρει λύση.

Δεύτερον, κυπριοποίησε την επιδιωκόμενη λύση, στηριζόμενος στην θέση για αναζήτηση λύσης για τους Κυπρίους από τους Κυπρίους.

Τρίτον, εξ αυτού, αποδιεθνοποίησε οριστικά το κυπριακό. Από το 1974, σταθερή πολιτική όλων των Κυβερνήσεων ήταν ότι το πρόβλημα έχει δύο πτυχές, την διεθνή (τουρκική εισβολή, κατοχή, εποικισμός, εθνοκάθαρση) και την εσωτερική.

Τέταρτον, αποενοχοποίησε πλήρως την κατοχική Τουρκία, η οποία έκτοτε εμφανίζεται ως ένας τρίτος, δήθεν, παρατηρητής που, απλώς, συμβουλεύει και παροτρύνει τον Ταλάτ στην αναζήτηση λύσης.

Πέμπτον, ο Δ. Χριστόφιας υποτίμησε την γεωπολιτική, στρατηγική, ενεργειακή, διπλωματική και οικονομική αναβάθμιση μιας Τουρκίας, που ήδη αναγορεύθηκε σε περιφερειακή και διεκδικεί στο σύντομο μέλλον και θέση υπερδύναμης.

Έκτον, ο Πρόεδρος, εξαιτίας εγγενών αντιευρωπαϊκών συνδρόμων και ιδεολογημάτων, υποτίμησε την ευρωπαϊκή δυναμική της Κύπρου και εξ αυτού δεν αξιοποίησε και δεν ζήτησε όσο και όπως έπρεπε και την εμπλοκή του ευρωπαϊκού παράγοντα στις προσπάθειες για λύση.

Έβδομον, διά του ελεγχόμενου ΟΗΕ, η διαδικασία εγκλωβίστηκε στα στενά αγγλοαμερικανικά γρανά-ζια και ο ίδιος ο Δ. Χριστόφιας φέρεται να ελέγχεται και να παρακολουθείται στενά από τους παντεπόπτες Βρετανούς.

Ο Πρόεδρος, όπως και οι περισσότεροι προκάτοχοί του, δεν τόλμησε να ξεφύγει από την νοοτροπία του «καλού παιδιού» έναντι των τρίτων παρεμβαλλόμενων και, φυσικά, της Τουρκίας. Η συμπεριφορά του ενθυμίζει τον διάλογο του προέδρου Ρούσβελτ με τον σύμβουλό του, Μπούλιτ, κατά τις συζητήσεις με τον αιμοσταγή Στάλιν, για τον διαμοιρασμό του κόσμου στην σύνοδο της Γιάλτας. Ο Ρούσβελτ ήθελε να συμπεριφερθεί προς τον Στάλιν με ευγένεια. «Αν του δώσουμε κάτι», έλεγε, «θα μας δώσει και αυτός κάτι εις αντάλλαγμα». Ο Μπούλιτ, ρεαλιστής και γνώστης του Σοβιετικού δικτάτορα είπε στον Αμερικανό Πρόεδρο: «Δεν έχετε να κάνετε με τον Δούκα του Νόρφολκ αλλά με έναν Καυκα-σιανό ληστή»!

Ο πρόεδρος Χριστόφιας έχει την ψευδαίσθηση πως απέναντί του έχει την… αριστοκρατία της διπλωματίας. Ξεχνά ότι έχει τον αιμοσταγή Αττίλα. Έτσι, στο πλαίσιο ευσεβών πόθων ή και παρακινούμενος από τις ιδεολογικές καταβολές του, προέβη σε μονομερείς υποχωρήσεις, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς ανταλλάγματα. Ένα μόλις μήνα μετά την ανάληψη της προεδρίας, ανακοίνωσε σε ομάδα Τουρκοκυπρίων, που τον επισκέφθηκε στο Προεδρικό, ότι δεχόταν a priori την παραμονή 50000 εποίκων. Στην συνέχεια, και αφού δέχθηκε την έναρξη συνομιλιών χωρίς να διασφαλιστεί εκ των προτέρων η βάση και το περιεχόμενο της διζωνικής ομοσπονδίας, δέχθηκε και την εκ περιτροπής προεδρία. Δέχθηκε ακόμα να… βοηθήσει τον σύντροφό του Ταλάτ, σε θέματα διακυβέρνησης, παρά την σφοδρή αντίθεση όλων των πολιτικών δυνάμεων και της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών.

Η επίσκεψη του ΓΓ του ΟΗΕ, Μπαν Κι-Μουν στην Κύπρο χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο την κατάσταση, αφού: Με την μετάβαση του Μπαν στο λεγόμενο «προεδρικό» του Ταλάτ, αναβαθμίστηκε το ψευδοκράτος, υποβαθμίστηκε η Κυπριακή Δημοκρατία, δόθηκε η εικόνα διεθνώς ότι ο ΓΓ του ΟΗΕ επισκέφθηκε δύο κράτη και συναντήθηκε με δύο Προέδρους. Επίσης, στο εξωτερικό και δη στις Βρυξέλλες δόθηκε η ψευδής εντύπωση ότι σημειώθηκε «σημαντική πρόοδος» όπως ανακοίνω-σε ο πολύς Ντάουνερ και επιβεβαίωσε η κοινή δήλωση Χριστόφια-Ταλάτ. Στην πραγματικότητα, όπως διαπιστώθηκε μετά την συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου, που ακολούθησε, επρόκειτο για μερικές συγκλίσεις, που δεν προοιωνίζονταν πρόοδο, αλλά αντίθετα επέτρεπαν σε όλους τους πολιτικούς ηγέτες πλην ΑΚΕΛ να επισημάνουν ότι οδηγούμαστε σε αδιέξοδο και ναυάγιο.

Μετά από 18 μήνες συνομιλιών, η πολιτική Χριστόφια, που στηρίχτηκε σε ευσεβείς πόθους και σε αφελείς μύθους όπως, π.χ. «καλός Ταλάτ» και ο «κακός Έρογλου», «κυπριακή λύση», μονομερείς γενναίες προσφορές στους Τούρκους, συμπεριφορά «καλού παιδιού», κτλ. καταλήγει σε αδιέξοδο. Αλλά με νέο, ακριβό τίμημα: Έμειναν οι μονομερείς παραχωρήσεις του στην Τουρκία, η οποία κερδίζει την μάχη των εντυπώσεων, καταγγέλλει την ελληνική πλευρά ότι δεν επιθυμεί λύση και διοχετεύει όλες τις πιέσεις στους Έλληνες. Το πιο τραγικό: Ο πρό-εδρος Χριστόφιας δεν φαίνεται να γνωρίζει τι θα κάνει σε περίπτωση αδιεξόδου, ναυαγίου και, ίσως, νέας κρίσης.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>