Παρουσίαση: Ολόκληρο το προσχέδιο που επέδωσε ο Πρόεδρος στο Εθνικό Συμβούλιο

Το τελευταίο χρονικό διάστημα γίνεται πολύς λόγος για την πρόθεση της Κυβέρνησης να προχωρήσει σε διαφώτιση της κυπριακής κοινωνίας για την ομοσπονδία και τις προοπτικές ομοσπονδιοποίησης της Κύπρου, μέσα από την επιδιωκόμενη λύση του κυπριακού προβλήματος. Στα πλαίσια αυτά, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επέδωσε σχετικό προσχέδιο του εντύπου διαφώτισης προς τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, από τα οποία ανέμενε τοποθετήσεις εν όψει της διοχέτευσής του προς τους πολίτες. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο, έκτασης 2,577 λέξεων ή 8 σελίδων Α4, γενικό και περιεκτικό, το οποίο προφανώς αποσκοπεί στην εξοικείωση του κοινού με έννοιες όπως «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», «πολιτική ισότητα», «διαχωρισμός αρμοδιοτήτων» κ.λπ. Σε κάθε περίπτωση βέβαια, το έγγραφο επικεντρώνεται σε όσα η Κυβέρνηση θεωρεί ως θετικά στοιχεία που προκύπτουν από μια ενδεχόμενη ομοσπονδιοποίηση της Κύπρου. Περιορίζεται δε στις ερμηνείες της δικής μας πλευράς, στο «ευκταίο» αποτέλεσμα των συνομιλιών, χωρίς να αναφέρεται σε υποχωρήσεις που έχουν ήδη γίνει ή που πρόκειται να γίνουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Στις σελίδες που ακολουθούν παρουσιάζουμε το εν λόγω έγγραφο. Πέραν της εισαγωγικής και της συμπερασματικής παραγράφου, το έγγραφο αποτε-λείται βασικά από τρία μέρη:

Στο πρώτο μέρος, η Κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει έναν γενικό ορισμό του περιεχομένου της έννοιας ομοσπονδία. Εστιάζει στις διαφορές της από το ενιαίο κράτος και την συνομοσπονδία, παραθέτει σε συντομία τα βασικά χαρακτηριστικά του ομοσπονδιακού τρόπου οργάνωσης των κρατών, ενώ αναφέρεται και στο διεθνές παράδειγμα ως μέτρο σύγκρισης για την περίπτωση της Κύπρου.

Στο δεύτερο μέρος, επικεντρώνεται στην περίπτωση της Κύπρου. Αναφέρεται στους λόγους που ώθησαν την Κυπριακή Δημοκρατία στο να αποδεκτεί την ομοσπονδία ως βάση λύσης του κυπριακού, εξηγώντας γιατί ενώ προηγουμένως δεν ήταν αποδεκτή, μετά το 1974 έγινε η στροφή προς αυτό το μοντέλο οργάνωσης του κυπριακού κράτους στα πλαίσια της λύσης του κυπριακού. Τέλος, εξηγεί πώς το διεθνές παράδειγμα επηρεάζει την δική μας πε-ρίπτωση.

Στο τελευταίο μέρος, εστιάζει στον όρο «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία». Εξηγεί τις έννοιες της διζωνικότητας και της δικοινοτικότητας, ενώ επιχειρεί να διασυνδέσει τις δύο αυτές έννοιες με τις θεωρούμενες ως δεσμευτικές συμφωνίες υψηλού επιπέδου 1977-79. Παραθέτει επίσης την αντίληψη της ελληνικής κυπριακής πλευράς για το πώς συμβιβάζονται οι βασικές ελευθερίες με τα τετελεσμένα της εισβολής, τα οποία αντικατοπτρίζονται στον διζωνικό χαρακτήρα του μέλλοντος κυπριακού κράτους. Στην συνέχεια παραθέτει την ερμηνεία της ελληνικής κυπριακής πλευράς για τον όρο «πολιτική ισότητα» και αναφέρεται στον καταμερισμό των αρμοδιοτήτων μεταξύ του κεντρικού κράτους και των επαρχιών.

Διευκρινίζεται ότι οι όποιες υπογραμμίσεις και επιλογές λέξεων ή φράσεων με έντονα γράμματα οφείλονται στο πρωτότυπο κείμενο.

 

Η ομοσπονδία και η Κύπρος

 

Όραμά μας, ο τερματισμός της κατοχής και η επανένωση της πατρίδας μας

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας έλαβε λαϊκή εντολή να διαπραγματευτεί για λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας. Στο τραπέζι των συνομιλιών, με καλή θέληση και πολιτική βούληση, καταθέτει θέσεις αρχών, συμβατές με το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο, καθώς και με το συμφωνημένο πλαίσιο λύσης.

Αμετάθετος στόχος, παρά τις δυσκολίες που συναντούμε στις διαπραγματεύσεις, παραμένει η ειρηνική επανένωση τόπου και λαού στα πλαίσια της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Με την λύση επιδιώκουμε να τερματίσουμε την τουρκική κατοχή και τον εποικισμό, να αποκαταστήσουμε την ενότητα του εδάφους, του λαού, των θεσμών και της οικονομίας, καθώς και τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες ολόκληρου του λαού Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμενίων και Λατίνων.

Μια τέτοια λύση θα απαλλάξει ολόκληρο τον κυπριακό λαό και ιδιαίτερα τις νέες γενιές και των δύο κοινοτήτων από το άγχος, την αβεβαιότητα και τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την συνέχιση της κατοχής και της ντε φάκτο διαίρεσης.

Ομοσπονδία: Βάση λύσης από το 1977

Επειδή η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία αποτελεί το στόχο της επιδιωκόμενης λύσης εδώ και τόσα χρόνια πρέπει να γίνονται ουσιαστικές προσπάθειες για ενημέρωση του λαού πάνω στο τι ακριβώς σημαίνει ομοσπονδία. Η παρούσα έκδοση στοχεύει στο να δώσει μερικές πολύ χρήσιμες πληροφορίες γύρω από την ομοσπονδία και τους ιδιαίτερους ορισμούς που την συνοδεύουν στην περίπτωση της Κύπρου, όπως είναι η διζωνικότητα, ο δικοινοτισμός, η πολιτική ισότητα και άλλοι και να απαντήσει σε μερικά πολύ βασικά ερωτήματα.

Τι σημαίνει ομοσπονδία; Πώς διαφέρει από το ενιαίο κράτος;

Τα κράτη, αν εξεταστούν από την σκοπιά της μορφής της πολιτειακής τους δομής, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Στα ενιαία και στα ομοσπονδιακά.

Ενιαίο κράτος: Το ενιαίο κράτος είναι ένα απλό, κυρίαρχο κράτος, που χωρίζεται σε επαρχίες αποκλειστικά για διοικητικούς σκοπούς. Οι επαρχίες αυτές υπάγονται κατευθείαν στα νομοθετικά, εκτελεστικά και δικαστικά όργανα του κράτους. Εδώ πρέπει να ξεχωρίσουμε τις έννοιες ενιαίο και ενωμένο. Δεν νοείται κράτος που να μην είναι ενωμένο, πολύ περισσότερο στην δική μας περίπτωση που αγωνιζόμαστε για την επανένωση της Κύπρου.

Ομοσπονδία: Η ομοσπονδία είναι σύνθετο κράτος, που αποτελείται από δύο τουλάχιστον περιφέρειες, η καθεμιά από τις οποίες έχει τα δικά της όργανα εξουσίας νομοθετικών, εκτελεστικών, δικαστικών οργάνων που δρουν μέσα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων που τους παραχωρεί το κεντρικό σύνταγμα.

Πολύς λόγος γίνεται για την συνομοσπονδία. Αυτή δεν αποτελεί σύστημα πολιτειακής δομής, αλλά ένωση δύο ή περισσότερων ξεχωριστών κρατών για σκοπούς κοινής δράσης σε ορισμένα αυστηρά καθορισμένα θέματα (άμυνα, εμπόριο, εξωτερικές σχέσεις κ.α.). Στην Κύπρο δεν τίθεται θέμα συνομοσπονδίας γιατί πρόκειται για την μετεξέλιξη ενός ενιαίου κράτους σε ομοσπονδιακό.

Ποια η διαφορά της ομοσπονδίας από την συνομοσπονδία; Η βασική διαφορά της συνομοσπονδίας από την ομοσπονδία έγκειται στο ότι η πρώτη δεν αποτελεί κράτος από μόνη της, κράτη είναι τα συστατικά της μέρη. Ενώ στην ομοσπονδία συμβαίνει το αντίθετο. Κράτος αποτελεί μόνο η ίδια και όχι τα συστατικά της μέρη.

Η μορφή της πολιτειακής δομής ενός κράτους καθορίζεται από μια σειρά οικονομικών, γεωγραφικών, ιστορικών ή ακόμα και πολιτικών παραγόντων, από την εθνοτική τους σύσταση, τις σχέσεις των διαφόρων κοινοτήτων, ομάδων κ.α.

Η ομοσπονδία στον κόσμο: Δεν υπάρχει καμιά συνταγή, κανένα έτοιμο πρότυπο συνομοσπονδίας που να εφαρμόζεται ομοιόμορφα σε όλα τα κράτη που επέλεξαν αυτή την πολιτειακή δομή. Υπάρχουν σήμερα γύρω στα 20 ομοσπονδιακά κράτη σε όλες τις ηπείρους, που καταλαμβάνουν περίπου την μισή έκταση του πλανήτη και σε αυτά ζει περίπου το 40% του πληθυσμού της γης. Ανάμεσά τους είναι η Ρωσική Ομοσπονδία, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, οι Ινδίες, η Βραζιλία, η Αργεντινή, η Αυστραλία, η Γερμανία κ.α.

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχουν δύο ομοσπονδιακά κράτη που μοιάζουν απόλυτα μεταξύ τους. Το καθένα έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες και ιδιομορφίες, που καθορίζονται κύρια από τους λόγους για τους οποίους επιλέγηκε αυτό το σύστημα πολιτειακής δομής. Υπάρχουν όμως και κοινά γνωρίσματα που δίνουν περιεχόμενο στον ίδιο τον όρο «ομοσπονδία».

Παραδοσιακά υπάρχουν δύο τρόποι δημιουργίας ομοσπονδιακών κρατών. Ο ένας που χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε περασμένους αιώνες είναι με την συνένωση διαφόρων ανεξαρτήτων κρατών κάτω από ομοσπονδιακή στέγη (ΗΠΑ, Γερμανία, Ελβετία κ.α.). Ο δεύτερος, που χρησιμοποιείται και στις μέρες μας, είναι μέσα από την μετατροπή ενιαίων κρατών σε ομοσπονδιακά (Βέλγιο, Βραζιλία, Μεξικό κ.α.).

Στην περίπτωση της Κύπρου, όπως και σε όλες τις σύγχρονες ομοσπονδίες, θα υπάρξει μετεξέλιξη του ενιαίου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία είναι διεθνώς αναγνωρισμένη, είναι Κράτος Μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνών οργανισμών, σε ομοσπονδιακό.

Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της ομοσπονδίας; Τα γνωρίσματα της ομοσπονδίας σε βασικές γραμμές είναι:

1.Η ύπαρξη δύο τουλάχιστον περιφερειών-συστατικών μερών της ομοσπονδίας με δικά τους νομοθετικά, εκτελεστικά και δικαστικά όργανα, καθώς και σύνταγμα σε αρκετές περιπτώσεις, πάντα όμως με ιεραρχική υπεροχή του ομοσπονδιακού συντάγματος.

2.Διαχωρισμός των αρμοδιοτήτων μεταξύ της ομοσπονδίας και των περιφερειών.

3.Κυρίαρχη είναι μόνο η κεντρική εξουσία και μόνο αυτή έχει διεθνή προσωπικότητα, δηλαδή την ικανότητα σύναψης διεθνών συνθηκών και συμμετοχής σε διεθνείς οργανισμούς διακρατικού χαρακτήρα. Υπάρχει ενότητα εδάφους, λαού και οικονομίας.

4.Υπάρχουν κατά κανόνα δύο Βουλές, η Άνω Βουλή (Γερουσία) που εκπροσωπεί τις περιφέρειες και που συνήθως η εκπροσώπησή τους σε αυτή είναι ίση (π.χ. ΗΠΑ, Ελβετία, Βραζιλία) και η Κάτω Βουλή, όπου η εκπροσώπηση γίνεται κατά αναλογία πληθυσμού.

Ομοσπονδία και Κύπρος

Η ομοσπονδία έγινε αποδεκτή μέσα από την Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου Μακαρίου-Ντεκτάς (1977) και επαναβεβαιώθηκε μέσα από την συμφωνία Κυπριανού-Ντεκτάς (1979). Έκτοτε όλοι οι Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας επαναβεβαίωσαν την δέσμευσή τους στην διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πάνω σε αυτή τη βάση διαπραγματεύτηκαν.

Γιατί δεχθήκαμε ομοσπονδία το 1974 ενώ την απορρίπταμε πριν; Υπό ομαλές συνθήκες, η ομοσπονδία δεν ήταν το ιδανικό σύστημα για την Κύπρο. Αν όλα κυλούσαν ομαλά, αν είχαμε την πολυτέλεια να διαλέξουμε το ιδανικό και όχι το αποδεκτό και εφικτό, θα προτιμούσαμε το ενιαίο κράτος.

Αυτό θα ήταν το φυσιολογικό για μια μικρή χώρα όπως η Κύπρος που δεν έχει πρόβλημα διοίκησης αχανών εκτάσεων. Εξάλλου, ιστορικά, ο πληθυσμός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, δεν ζούσαν χωριστά, δηλαδή αλλού οι Ελληνοκύπριοι και αλλού οι Τουρκοκύπριοι. Ήταν ανάμεικτος και διάσπαρτος σε ολόκληρη την Κύπρο.

Όμως, μεσολάβησαν δυστυχώς τα τραγικά γεγονότα του 1974, το πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή και οι εξίσου τραγικές επιπτώσεις τους που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Μεσολάβησε ο ντε φάκτο διαχωρισμός και η βίαιη μετακίνηση πληθυσμών, σαν αποτέλεσμα της παράνομης τουρκικής στρατιωτικής εισβολής. Έχουμε κατοχή και ο συνεχιζόμενος εποικισμός αλλάζει δραματικά το δημογραφικό χαρακτήρα της χώρας. Συνεχίζεται η παράνομη κατοχή εδαφών και περιουσιών. Όλα αυτά συνέτειναν στην αποδοχή του ιστορικού συμβιβασμού της ομοσπονδίας ως τον μόνο προσφερόμενο τρόπο επανένωσης της Κύπρου.

Η ομοσπονδία συνδυάζει δύο βασικά στοιχεία: Από την μια δίνει μεγάλο βαθμό αυτοκυβέρνησης και αυτονομίας στην κάθε κοινότητα και από την άλλη διατηρεί το κράτος ενωμένο με μια κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και μια ιθαγένεια.

Πολιτικοί λόγοι που σχετίζονται με την απαλλαγή από την τουρκική κατοχή και με την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο κοινοτήτων, μας οδηγούν στην ομοσπονδία. Ως ελληνοκυπριακή κοινότητα αποδεχθήκαμε την ομοσπονδία για να αποφύγουμε την διχοτόμηση, να απαλλαγούμε από την κατοχή και για να επανενώσουμε την χώρα και τον λαό μας. Και αυτό επιδρά στις επιλογές μας.

Ποια είναι η διεθνής πρακτική; Ασφαλώς, θα πρέπει να μελετήσουμε προσεκτικά την διεθνή πρακτική για να επιλέξουμε όλα εκείνα τα στοιχεία, θεσμούς και λύσεις που ταιριάζουν στην δική μας περίπτωση. Μιλάμε για την υιοθέτηση των κοινών χαρακτηριστικών γνωρισμάτων της ομοσπονδίας, τα οποία διασφαλίζουν την ενότητα του χώρου, λαού, θεσμών και οικονομίας, αλλά και για την μελέτη της πείρας χωριστών ομοσπονδιακών κρατών.

Σίγουρα, η ομοσπονδία στην Κύπρο, με την ξεχωριστή ιστορία και τις ιδιομορφίες της χώρας μας θα έχει και τα δικά της ξεχωριστά χαρακτηριστικά, όπως ξεχωριστά χαρακτηριστικά έχουν όλες ανεξαίρετα οι ομοσπονδίες. Σε κάθε περίπτωση όμως η κυπριακή ομοσπονδία, όπως γίνεται και με άλλες ομοσπονδίες, πρέπει να έχει μια και μόνη κυριαρχία, μια και μόνη διεθνή προσωπικότητα, μια και μόνη ιθαγένεια. Αυτά τα στοιχεία διασφαλίζουν το κράτος μας στο διεθνές δίκαιο.

 

Διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία

Τι σημαίνει «διζωνική»; Μέσα από τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου, καθώς και από τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, είναι ξεκάθαρο ότι έγινε αποδεκτή μια ομοσπονδία που να αποτελείται από δύο περιοχές με αντίστοιχη ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή διοίκηση. Το αν αυτές οι περιοχές θα ονομάζονται επαρχίες, ή πολιτείες, ή άλλως πως δεν έχει ουσιαστική σημασία στο διεθνές δίκαιο. Σημασία έχει ότι θα έχουμε δύο περιοχές με αντίστοιχη ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή διοίκηση. Αυτό είναι που εννοούμε όταν μιλούμε για διζωνικότητα και τίποτα περισσότερο.

Ο συγκεκριμένος όρος «διζωνική» δεν περιλαμβάνεται στην Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου του 1977. Σημασία όμως έχει το περιεχόμενο και όχι οι οποιεσδήποτε ονομασίες. Αναφέρεται, λοιπόν, στην Συμφωνία Μακαρίου-Ντεκτάς (1977):

«(1) Επιδιώκουμε μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη, δικοινοτική ομοσπονδιακή Δημοκρατία.

(2) Το έδαφος που θα τελεί υπό την διοίκηση κάθε κοινότητας θα πρέπει να συζητηθεί υπό το φως της οικονομικής βιωσιμότητας ή παραγωγικότητας και της ιδιοκτησίας γης.

(3) Ζητήματα αρχών όπως της ελευθερίας διακίνησης, ελευθερίας εγκατάστασης, το δικαίωμα περιουσίας και άλλα ειδικά θέματα, είναι ανοικτά προς συζήτηση λαμβανομένης υπόψη της θεμελιώδους βάσης ενός δικοινοτικού ομοσπονδιακού συστήματος και ορισμένων πρακτικών δυσκολιών που θα μπορούσαν να εγερθούν από την τουρκοκυπριακή κοινότητα».

Στην Συμφωνία γίνεται λόγος για διασφάλιση της ενότητας της χώρας, όρος που απευθύνεται στην τουρκοκυπριακή πλευρά. Το ερώτημα για την δική μας πλευρά είναι κατά πόσον δεχόμαστε τις παραγράφους 2 και 3. Αν ναι, τότε δεχόμαστε το περιεχόμενο της διζωνικής που δεν είναι άλλο από την ύπαρξη δύο ζωνών (ή πολιτειών όπως ονομάζονται στις ΗΠΑ ή γαιών όπως ονομάζονται στην Γερμανία ή καντονίων όπως ονομάζονται στην Ελβετία ή επαρχιών όπως ονομάζονται στον Καναδά, αυτό δεν έχει ουσιαστική σημασία), καθεμιά από τις οποίες θα διοικείται από την αντίστοιχη κοινότητα.

Όσον αφορά την αναφορά σε «διζωνική», επισημαίνεται ότι όλα τα σχέδια του ΟΗΕ, καθώς και οι προτάσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς του 1989, που υποβλήθηκαν μετά τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου, προνοούν ρητώς για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία όσον αφορά την εδαφική πτυχή, δηλαδή υιοθετούν τον όρο και του προσδίδουν το περιεχόμενο που αναφέρθηκε πιο πάνω. Το ίδιο και πληθώρα ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας. Κανένα από τα πιο πάνω σχέδια δεν απορρίφθηκε λόγω αναφοράς σε διζωνική. Πιο πρόσφατα η συμφωνία μεταξύ των δύο κοινοτήτων, αυτή της 8ης Ιουλίου 2006, υπό τον τίτλο «Δέσμη Αρχήν» προνοεί: «1. Δέσμευση για την επανένωση της Κύπρου με βάση μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Διζωνική ομοσπονδία και βασικές ελευθερίες: Όπως αναφέρεται πιο πάνω, η κάθε ομόσπονδη μονάδα ή πολιτεία της ομοσπονδίας θα διοικείται από την αντίστοιχη κοινότητα. Μπορεί να προβληθεί ο ισχυρισμός ότι αυτό δεν είναι αποδεκτό γιατί θα σήμαινε εθνικά αμιγείς περιοχές και κατ” επέκταση παραβίαση των βασικών ελευθεριών. Αυτή είναι λανθασμένη προσέγγιση. Υπάρχουν τρόποι να διοικούν οι Τουρκοκύπριοι την μια περιφέρεια και ταυτόχρονα να γίνονται σεβαστές οι βασικές ελευθερίες όλων των πολιτών. Η ελληνοκυπριακή πλευρά απορρίπτει κατηγορηματικά την προσέγγιση για εθνικά αμιγείς περιοχές και επιμένει στην ανάμειξη του πληθυσμού, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Υπάρχουν τρόποι να διοικείται μια περιφέρεια από μια κοινότητα και ταυτόχρονα να έχουμε ανάμεικτο πληθυσμό; Σίγουρα υπάρχουν τρόποι και αυτοί συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με την λύση που θα δοθεί στην εδαφική πτυχή του προβλήματος. Με την επιστροφή στην υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση περιοχών στις οποίες πριν από το 1974 κατοικούσαν κατά κύριο λόγο Ελληνοκύπριοι, θα μπορέσουν να επιστρέψουν υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση ο κύριος όγκος των προσφύγων. Οι υπόλοιποι θα μπορέσουν να επιστρέψουν αν το θελήσουν υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση, σε συνθήκες ασφάλειας και σεβασμού των δικαιωμάτων και ελευθεριών τους χωρίς διάκριση. Όπως εξάλλου συμβαίνει και στις υπόλοιπες ομοσπονδίες.

Τι σημαίνει «δικοινοτική»; Ο όρος «δικοινοτική», όπως καθορίζεται από τον ίδιο τον ΟΗΕ, σημαίνει ότι και οι δύο κοινότητες θα συμμετέχουν αποτελεσματικά στα όργανα και στις αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας. Αυτό το στοιχείο δεν είναι νέο. Περιλαμβάνεται και στο σύνταγμα του 1960. Απομένει να καθοριστεί μέσα από τις διαπραγματεύσεις και μέσα από την τελική συμφωνία το συγκεκριμένο περιεχόμενο της αποτελεσματικής συμμετοχής στα όργανα εξουσίας και τις αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας. Σε κάθε όμως περίπτωση δεν μπορεί οι Ελληνοκύπριοι επειδή είναι η πλειοψηφία να αποφασίζουν για όλα από μόνοι τους και να επιβάλλουν την θέση τους.Ούτε και οι Τουρκοκύπριοι να καταχρώνται του δικαιώματος για «αποτελεσματική συμμετοχή», το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ίση αριθμητική συμμετοχή.

Τι σημαίνει πολιτική ισότητα και ποιος την καθορίζει; Η πλευρά μας στοχεύει σε λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα όπως ορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Για ένα κράτος με μια και μόνη κυριαρχία, μια και μόνη ιθαγένεια, μια και μόνη διεθνή προσωπικότητα. Η διευκρίνιση για πολιτική ισότητα όπως ορίζεται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ είναι απαραίτητη γιατί η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή ηγεσία προσδίδουν στον όρο το περιεχόμενο που τους βολεύει. Δηλαδή υπονούν την ισότητα των δύο κρατών και μιλούν σχεδόν για πλήρη αριθμητική ισότητα σε όλα.

Τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών ξεκαθαρίζουν ότι με τον όρο πολιτική ισότητα δεν εννοούν ισότητα δύο κρατών, ούτε και αριθμητική ισότητα σε όλα τα επίπεδα της εξουσίας. Τονίζουν το στοιχείο της αποτελεσματικής συμμετοχής στην εξουσία και στην λήψη των αποφάσεων. Πουθενά δεν προσδίδεται περιεχόμενο που να αφίσταται της θεμελιώδους θέσης αρχής ότι η λύση θα προνοεί την μετεξέλιξη του ενιαίου κράτους σε ομοσπονδιακό. Εξάλλου η απόπειρα δημιουργίας δεύτερου κράτους στην Κύπρο έχει καταδικαστεί με βάση το διεθνές δίκαιο τόσο από τον ΟΗΕ όσο και από άλλους διεθνείς οργανισμούς.

Καταμερισμός αρμοδιοτήτων μεταξύ ομοσπονδίας και περιφερειών: Ένα από τα πιο βασικά ζητήματα της ομοσπονδίας είναι ο καταμερισμός των αρμοδιοτήτων μεταξύ ομοσπονδίας και περιφερειών. Στην διεθνή πρακτική συναντούμε διάφορους τρόπους καταμερισμού αρμοδιοτήτων. Στην κεντρική εξουσία δίνονται οι σημαντικές εκείνες αρμοδιότητες, που αφορούν την ομοσπονδία ως σύνολο και εξασφαλίζουν την ενότητα του κράτους. Συνήθως, αυτές οι αρμοδιότητες είναι: Εξωτερικές σχέσεις, άμυνα, ασφάλεια, δημοσιονομικές υποθέσεις, τηλεπικοινωνίες, εμπόριο, έμμεση φορολογία, επίλυση των διαφορών ανάμεσα στην ομοσπονδία και τις περιφέρειες, όπως και ανάμεσα στις ίδιες τις περιφέρειες.

Οι αρμοδιότητες πο δίνονται στις περιφέρειες βασικά αφορούν ζητήματα που έχουν σχέση με αυτές και όχι με την ομοσπονδία ως σύνολο. Αυτά τα ζητήματα είναι για παράδειγμα: Όργανα τοπικής αυτοδιοίκησης και αυτοδιοίκησης, τοπική αστυνομία, προστασία του τοπικού περιβάλλοντος, πολιτιστικά θέματα, παιδεία, οργάνωση των τοπικών δικαστηρίων μέσα στα πλαίσια των αρχών που καθορίζουν τα κεντρικά δικαστήρια κ.α.

Απαραίτητο στοιχείο ο διαχωρισμός των αρμοδιοτήτων και η ισότητα των επαρχιών: Απαραίτητο στοιχείο κάθε ομοσπονδιακού συστήματος είναι ο διαχωρισμός των αρμοδιοτήτων. Ανεξαρτήτως των τρόπων διαχωρισμού τους, παντού χωρίς εξαίρεση οι αρμοδιότητες των επαρχιών είναι ακριβώς οι ίδιες. Και εμείς εδώ στην Κύπρο δεν πρόκειται να πρωτοτυπήσουμε. Οι εξουσίες και αρμοδιότητες που θα αφήνει το κεντρικό σύνταγμα στις επαρχίες θα είναι ακριβώς οι ίδιες. Αναντίρρητα λοιπόν, η ισότητα των επαρχιών στα πλαίσια του ομοσπονδιακού κράτους είναι δεδομένη.

Είναι καθαρό ότι μέσα από τις ομόφωνες προτάσεις που το Εθνικό Συμβούλιο είχε επεξεργαστεί από το 1988/89, η πλευρά μας έχει αποδεχτεί, όπως η μια επαρχία διοικείται από την τουρκοκυπριακή κοινότητα, όπου δηλαδή, τις ίσες αρμοδιότητες των επαρχιών θα τις ασκούν οι αντίστοιχες κοινότητες. Έτσι, μέσα από την ισότητα των δύο επαρχιών, θα εκφράζεται και η ισότητα των δύο κοινοτήτων. Η δε ισότητα γλωσσών, θρησκείας, παραδόσεων κ.ο.κ., που δεν αμφισβητείται από κανένα, δεν συνιστά τίποτε άλλο από μια ακόμη έκφραση της ισότητας των κοινοτήτων.

Κοιτάζουμε μπροστά

Είναι φυσικό μετά την παρέλευση τόσων χρόνων από την τουρκική εισβολή και τον de facto διαμελισμό του νησιού μας να διακατέχεται ο λαός από κάποιες ανησυχίες, ίσως και φοβίες σε σχέση με τα χαρακτηριστικά της λύσης με βάση την οποία θα επανενωθεί η Κύπρος.

Οι δεκαετίες που παρήλθαν από τότε που οι δύο κοινότητες ζούσαν αρμονικά σε όλη την επικράτεια της Κύπρου και η πολύ μικρή επαφή μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων κατά το διάστημα αυτό δημιούργησαν, μεταξύ άλλων, επιφυλακτικότητα. Μια σωστή λύση θα δώσει νέα ώθηση στο κράτος και τον λαό μας και θα επιτρέψει να προχωρήσουμε μπροστά αφήνοντας πίσω τα πολλά και σοβαρά προβλήματα του παρελθόντος για να οικοδομήσουμε επιτέλους ένα ευτυχισμένο μέλλον για μας και τα παιδιά μας.

One Comment

  1. ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ
    7 Αυγούστου 2010 20:17

    Το μεγάλο ερώτημα είναι ποιά είναι η σωστή λύση ή η λύση με σωστό περιεχόμενο στην οποία αναφέρονται οι πολιτικοί ηγέτες μας. Νομίζω μετά απο τόσα χρόνια που πέρασαν ήρθε η ώρα να ληφθούν καθοριστικές αποφάσεις , ήρθε η ώρα να πούμε τί θέλουμε και να χαράξουμε την προδιαγεγραμμένη πορεία μας. Η ιστορία μας , το παρελθόν μας δεν μας επιτρέπουν να πράξουμε διαφορετικά,. Ηρθε όμως και η ώρα που ο ίδιος ο λαός θα πρέπει να αναλάβει τις δικές του ευθύνες., ευθύνες τις οποίες προ πολλού θα έπρεπε να αναλάβει αλλά δυστυχώς αποπροσανατολίστηκε. Ήρθε η ευμάρια που δεν είναι κακό πράγμα προς θεού, αλλά δεν μπόρεσε να αντέξει και τον μέθυσε. Τον κατηύθυνε σε ατραπούς επικίνδυνες για την εθνική μας επιβίωση και θα τολμήσω ναί ,να πώ ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΙΚΑ ότι αυτό ήθελαν και τα ξένα στοιχεία, να μας αποπροσανατολίσουν πράγμα το οποίο και πέτυχαν. Οι νεοφιλελεύθερες σκέψεις και σύγχρονες εφαρμογές σε ένα ευρύ φάσμα της πολιιτικοοικονομικής μας ζωής επειρέασαν και ταυτόχρονα οδήγησαν τον λάο μας σε εθνικό λήθαργο. Χάθηκαν οι ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ και τώρα ταξιδεύουμε με τύχη την ελπίδα. Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα αγαπητοί αναγνώστες . Να μήν τα ρίχνουμε όλα στους πολιτικούς οι οποίοι ούτως ή άλλως φέρουν τεράστια ευθύνη για την σημερινή κατάσταση. Και για να μήν παρεξηγούμε ., αναφαίρομαι συγκεκριμένα στην κατάσταση η οποία επικρατεί στο εσωτερικό μέτωπο η οποία είναι ομολουγουμένως καταθλιπτική.
    Ανήκω στην γενιά που έζησε με τους τουρκοκύπριους δίπλα δίπλα. Έπαιξα με τους τουρκοκύπριους γείτονες μου στα χωράφια που συνόρευαν με αυτά του πατέρα μου. Υπήρξε η συνεργασία μεταξύ μας και πραγματικά σα;ς το λέω χωρίς ενδιασμούς κανένα πρόβλξμα δεν είχαμε. Υπήρξε ο αλληλοσεβασμός και η συνεργσία. Κάποιοι όμως φαίνεται ότι αποφάσισαν να τα χαλάσουν όλα και το πέτυχαν.Πρέπει να συνέλθουμε και να αποφασίσπουμε τί θέλουμε διότι ο χρόνος μετρά εναντίον μας . Ο χρόνος που πέρασε κρίνω ότι ενδυνάμωσε τον διαχωρισμό και πρέπει να παλαίψουμε πολύ σκληρά αν όχι για μας τουλάχιστο για να ζήσουν τα παιδιά μας σε συνθήκες ειρήνης και ευημερίας. Το χρωστάμε αυτό στην επόμενη γενιά . Είναι ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ.

Σχολιάστε

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>